AIDS – co to jest? Jakie są objawy HIV i AIDS?

Nieleczone zakażenie HIV prowadzi do rozwoju AIDS. Ci, którzy się zdiagnozują, mogą korzystać z nowoczesnego leczenia zapobiegającego wystąpieniu AIDS. Terapia jest tym bardziej skuteczna, im szybciej zostanie rozpoczęta. Dlatego warto robić testy na HIV. Sprawdź, jakie objawy może dać HIV i co to jest AIDS.
AIDS i HIV - objawy, badania, leczenie

Nieleczone zakażenie HIV prowadzi do rozwoju AIDS, czyli zespołu nabytego niedoboru  odporności. To szereg chorób, do których zalicza się różne infekcje i wiele typów nowotworów. AIDS rozwija się po wielu latach trwania infekcji HIV u osób, które o swoim zakażeniu nie wiedzą.

AIDS - choroba etapowa

Objawy pierwotnej infekcji HIV występują krótko po zakażeniu – od 1 do 8 tygodni. U większości pacjentów zwykle po 2–6 tygodniach. Często są łagodne i dlatego łatwo je przeoczyć. Jest to tzw. ostra choroba retrowirusowa, która występuje u 40–90 proc. zakażonych HIV.

Objawy HIV (ostra choroba retrowirusowa)

Chory może mieć:

U części pojawia się owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej lub narządów płciowych zewnętrznych. Niektórzy chudną. Około 14 proc. ma powiększoną wątrobę i śledzionę. W badaniach laboratoryjnych można stwierdzić wyższe OB, zwiększone wartości ALTAST, mniejszą liczbę białych krwinek oraz płytek krwi.

Objawy ostrej choroby retrowirusowej utrzymują się zwykle od 2 do kilku tygodni. Potem samoistnie ustępują.

Wczesne rozpoznanie zakażenia HIV już na etapie ostrej choroby retrowirusowej umożliwia choremu szybkie rozpoczęcie leczenia.

Laboratoria, w których można zrobić test na HIV w: Warszawie, WrocławiuKatowicach, Gdańsku, Krakowie

Faza bezobjawowa HIV

Po ustąpieniu początkowych objawów infekcji HIV rozpoczyna się okres bezobjawowego zakażenia, które trwa średnio 8–10 lat. U dużego odsetka chorych w końcowym okresie fazy bezobjawowej przed wystąpieniem AIDS pojawiają się bóle głowy i przewlekłe zmęczenie. Zakażony ma powiększone węzły chłonne do średnicy powyżej 1 cm co najmniej w dwóch miejscach poza pachwinami utrzymujące się dłużej niż trzy miesiące. Powiększa się też znacznie śledziona.

Chorzy częściej cierpią na zakażenia skóry, dróg oddechowych i przewodu pokarmowego. Mogą chorować na zapalenia płuc, półpaśca, gruźlicę. Zakażenia wirusowe, bakteryjne, grzybicze, które dla osób z wydolnym układem immunologicznym rzadko bywają przyczyną poważnych problemów, u osób z upośledzoną przez HIV odpornością wywołują poważne, czasem zagrażające życiu, choroby.

AIDS i groźne nowotwory

Chorzy na AIDS atakowani są też przez różne nowotwory, które rozwijają się u nich częściej bez względu na wiek.

Mięsak Kaposiego u mężczyzn z HIV/AIDS

Mięsak Kaposiego występuje niemal wyłącznie wśród homoseksualnych mężczyzn, a niezwykle rzadko u zakażonych HIV kobiet. Jest to zmiana na skórze, która może pojawić się wszędzie, również na błonach śluzowych jamy ustnej, oka, narządów płciowych. Najczęściej są to plamki lub guzki w kolorze purpurowym, czasem przypominającym siniec. Mogą pozostawać w postaci niezmienionej przez lata lub powiększać się gwałtownie w ciągu tygodni i ulegać rozsianiu. Szybki wzrost może spowodować ból. W późniejszym okresie pojawia się martwica i owrzodzenia, a zmiany zaczynają krwawić. U zakażonych HIV częściej niż u innych mogą rozwijać się również inne nowotwory, m.in. rak szyjki macicy czy chłoniaki.

Czy AIDS zabija?

Pełnoobjawowy AIDS prowadzi do śmierci. W przebiegu AIDS charakterystyczne jest występowanie stanów (chorób) o ciężkim przebiegu, często wieloma występującymi równocześnie, prowadzącymi do śmierci. Rozpoczęcie leczenia nawet w tym późnym stadium zakażenia ma szansę zatrzymać zmiany wywołane przez HIV.

Jednak najlepiej zaczynać leczenie wcześniej, w bezobjawowym stadium zakażenia. W Polsce jest pełny dostęp do leczenia antyretrowirusowego zgodnie z najnowszymi zaleceniami międzynarodowymi. Jedyny kłopot polega na tym, że osoby z wirusem HIV zbyt późno zgłaszają się na leczenie, nierzadko dopiero wtedy, gdy ich układ odpornościowy jest osłabiony i mają pierwsze objawy AIDS.

Prezentowanych informacji o charakterze medycznym nie należy traktować jako wytycznych postępowania medycznego w stosunku do każdego pacjenta. O postępowaniu medycznym, w tym o zakresie i częstotliwości badań diagnostycznych i/lub procedur terapeutycznych decyduje lekarz indywidualnie, zgodnie ze wskazaniami medycznymi, które ustala po zapoznaniu się ze stanem pacjenta. Lekarz podejmuje decyzję w porozumieniu z pacjentem. W przypadku chęci realizacji badań nieobjętych wskazaniami lekarskimi, pacjent ma możliwość ich odpłatnego wykonania.
Data dodania 28.11.2017
Data ostatniej aktualizacji 29.04.2022