Klabax

  1. Klabax co to jest
  2. Dawkowanie Klabax
  3. Skutki uboczne leku
  4. Klabax a alkohol
  5. Klabax w ciąży
  6. Klabax a karmienie piersią

Klabax co to jest

Klabax to antybiotyk dostępny wyłącznie na receptę. Lek wykorzystywany jest m.in. w leczeniu zakażeń dróg oddechowych oraz skóry i tkanki podskórnej. Występuje w dwóch postaciach o różnej zawartości substancji czynnej i wielkości opakowań:

  • granulat do sporządzania zawiesiny doustnej, 125 mg/5ml, butelka 60 ml
  • granulat do sporządzania zawiesiny doustnej, 125 mg/5ml, butelka 100 ml
  • granulat do sporządzania zawiesiny doustnej, 250 mg/5ml, butelka 60 ml
  • granulat do sporządzania zawiesiny doustnej, 250 mg/5ml, butelka 100 ml
  • tabletki powlekane 250 mg, 14 sztuk
  • tabletki powlekane 500 mg, 14 sztuk
  • tabletki powlekane 500 mg, 20 sztuk

Substancją czynną zawartą w preparacie jest klarytromycyna. Pełny skład różni się w zależności od postaci i jest następujący:

Skład tabletek Klabax

1 tabletka zawiera 250 lub 500 mg klarytromycyny.
Pozostałe substancje: celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, powidon, magnezu stearynian, talk, krzemionka koloidalna bezwodna, kwas stearynowy
Otoczka: Opadry 20H 52875 zawierająca hypromelozę, hydroksypropylocelulozę, glikol propylenowy, wanilinę, tytanu dwutlenek (E171), talk i żółcień chinolinową - lak (E104).

Skład granulatu Klabax

5 ml zawiesiny po przygotowaniu zawiera 125 mg lub 250 mg klarytromycyny i odpowiednio 2928,5 mg lub 2508 mg sacharozy oraz aspartam.

 

Lek klasyfikowany jest jako antybiotyk makrolidowy. Substancja czynna oddziałuje na liczne szczepy bakterii Gram-dodatnich oraz Gram-ujemnych, a także bakterii beztlenowych, wykazujących wrażliwość na klarytromycynę. Substancja szybko wchłania się z przewodu pokarmowego po przyjęciu doustnym. Jej dostępność biologiczna nie jest zależna od pokarmu, natomiast posiłki mogą nieznacznie wpływać na tempo wchłaniania leku. Poziom stężenia leku w obrębie płuc oraz migdałków jest wyższy niż we krwi. Lek przenika także do płynu w uchu środkowym, gdzie osiąga stężenie przewyższające obecne w surowicy.

Wskazania do stosowania

Lek w tabletkach przeznaczony jest dla osób dorosłych, a także dzieci i młodzieży powyżej 12 roku życia. Klabax dla dzieci już od 6 miesiąca życia do 12 lat ma postać granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej. Produkt stosowany jest w przypadku zakażeń, które zostały wywołane przez drobnoustroje wrażliwe na klarytromycynę. W szczególności zaleca się go w leczeniu:

  • zakażeń dolnych dróg oddechowych, w tym w przewlekłym oraz ostrym zapaleniu oskrzeli, w zapaleniu płuc,
  • zakażeń górnych dróg oddechowych, jak zapalenie zatok oraz zapalenie gardła,
  • zakażeń skóry oraz tkanek podskórnych, jeśli proces chorobowy charakteryzuje się lekkim lub umiarkowanym nasileniem, jak np. zapalenie mieszków włosowych, róża lub zapalenie tkanki łącznej,
  • ostrego zapalenia ucha środkowego (granulat)
  • początkowym, pozaszpitalnym zakażeń układu oddechowego (tabletki),
  • w zakażeniach H. pylori, najczęściej w terapii skojarzonej z lanzoprazolem lub omeprazolem u pacjentów, u których występuje owrzodzenie dwunastnicy (tabletki).

Przeciwwskazania

Lek nie może być stosowany u wszystkich pacjentów. Fundamentalnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, a także nadwrażliwość na antybiotyki makrolidowe. Preparatu nie należy przyjmować, jeśli pacjent cierpi na ciężką niewydolność wątroby lub zaburzenia czynności nerek. Klabax nie może być podawany osobom, które przyjmują alkaloidy sporyszu, jak np. ergotamina czy dihydroergotamina. Jednoczesne stosowanie wskazanych substancji nie jest zalecane ze względu na ryzyko wystąpienia objawów toksyczności sporyszu. Ponadto, leku Klabax nie należy łączyć z:

  • midazolamem,
  • astemizolem,
  • pimozydem,
  • cyzaprydem,
  • terfenadyną,
  • tikagrelorem,
  • ranolazyną,
  • kolchicyną.

Ponadto, leku Klabax nie można stosować jednocześnie z inhibitorami reduktazy HMG-CoA, jeżeli metabolizowane są głównie przez CYP3A4. Takie połączenie mogłoby wywołać istotne zwiększenie zagrożenia, związanego z wystąpieniem miopatii, w tym również rabdomiolizy.

Wśród przeciwwskazań do stosowania terapii lekiem Klabax, ze względu na zawartą w nim substancję czynną, wymieniane są także występujące w przeszłości wydłużenie odcinka QT, zarówno wrodzone, jak też nabyte, jak również występująca obecnie lub w przeszłości arytmia komorowa. Lek nie może zostać wykorzystany wśród pacjentów, u których stwierdzona została  hipokaliemia, gdyż zwiększa ona ryzyko wydłużeniu odcinka QT.

Dawkowanie Klabax

Schemat leczenia oraz dawkowanie ustalane jest przez lekarza prowadzącego, który uwzględnia indywidualną sytuację pacjenta, biorąc pod uwagę przyczynę podania. W każdym przypadku lek należy zażywać doustnie. Może być przyjmowany niezależnie od posiłków.

W przypadku zakażenia dróg oddechowych, skóry bądź tkanek miękkich, wielkość dawkowania zależna jest od postaci antybiotyku. W przypadku tabletek zaleca się, aby dorośli oraz młodzież, która ukończyła 12 lat przyjmowali lek dwa razy na dobę, zazwyczaj w dawce 250 mg. W przypadku zakażeń ciężkich dawka może zostać zwiększona do 500 mg dwa razy na dobę. Okres leczenia antybiotykiem wynosi zazwyczaj od 6 do 14 dni.

U osób, u których Klabax wdrażany jest w związku z eradykacją zakażenia H. pylori w chorobie wrzodowej dwunastnicy, tabletki Klabax stosowane są zazwyczaj w terapii skojarzonej z innymi lekami. Jest to terapia trójlekowa, w której pacjent stosuje łącznie:

  • 500 mg klarytromycyny dwa razy na dobę,
  • 30 mg lanzoprazolu dwa razy na dobę,
  • 1000 mg amoksycyliny dwa razy na dobę.

Lub

  • 500 mg klarytromycyny dwa razy na dobę
  • 30 mg lanzoprazolu dwa razy w ciągu doby
  • 400 mg metronidazolu, również w dwóch dawkach na dobę.

Lub też

  • 500 mg leku Klabax dwa razy na dobę
  • 40 mg omeprazolu jeden raz w ciągu doby
  • 1000 mg amoksycyliny dwa razy w ciągu doby lub 400 mg metronidazolu dwa razy na dobę.

Czwarty wariant leczenia polega na przyjmowaniu:

  • 500 mg Klabax dwa razy na dobę
  • 1000 mg amoksycyliny, także dwie dawki na dobę
  • 20 mg omeprazolu, podawanego raz na dobę.

W przypadku pacjentów poniżej 12 roku życia zaleca się stosowanie leku w postaci granulatu do przygotowania zawiesiny doustnej. Odpowiednia dawka leku dobierana jest w oparciu o masę ciała pacjenta oraz wiek.

  • U dzieci między 6 miesiącem a 12 rokiem życia zaleca się stosowanie dawki 7,5 mg na kilogram masy ciała, dwa razy na dobę. Jeżeli u dziecka doszło do ciężkiego zakażenia, wówczas możliwe jest stosowanie dawki większej, do 500 mg dwa razy dobę. Okres terapii wynosi zazwyczaj od 5 do 10 dni,
  • U dzieci o masie ciała od 8 do 11 kg (1-2 lata) zalecaną dawką jest 62,5 mg na każdy kilogram masy ciała, dwa razy na dobę,
  • Dzieciom o wadze, która zawiera się w przedziale od 12 do 19 kg (3-6 lat) lek należy podać 2 razy na dobę w dawce po 125 mg na kilogram masy ciała,
  • Dzieciom o masie ciała od 20 do 29 kg (7-9 lat) należy podać dawkę preparatu 187,5 mg dwa razy na dobę,
  • U dzieci z masą ciała w przedziale od 30 do 40 kg (od 10 do 12 roku życia), zaleca się stosowanie dawki 250 mg na kilogram masy ciała, dwa razy w ciągu doby.

Producent zaznacza, że jeżeli u dziecka masa ciała nie przekracza 8 kg, odpowiednie dawkowanie należy ustalić na podstawie jego wagi, stosując około 7,5 mg na kilogram masy ciała dwa razy w ciągu doby.

Lek w postaci zawiesiny przyjmowany jest doustnie. Może być podawany dzieciom zarówno na czczo, jak też z posiłkiem bądź z mlekiem, przy czym między kolejnymi dawkami należy zachować odstęp 12-godzinny. Przygotowana z granulatu zawiesina charakteryzuje się gorzkim smakiem, dlatego też zaleca się, aby tuż po przyjęciu leku dziecko wypiło sok lub wodę.

W niektórych przypadkach stosowanie Klabax wymaga zachowania szczególnej ostrożności. Modyfikacja dawki u osób dorosłych konieczna jest w sytuacji, gdy pacjent cierpi na niewydolność nerek. U osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min należy zmniejszyć dawkę o 75%. Jeśli wynik znajduje się w zakresie od 30 do 60 ml/min, wówczas dawkowanie powinno zostać zmniejszone o połowę standardowej dawki. Czas trwania terapii nie powinien być dłuższy niż 14 dni. W przypadku dzieci z niewydolnością wątroby lub nerek należy zachować ostrożność, przy CCr <30 ml/min/1,73 m2 zmniejszyć dawkę o połowę, a czas leczenia ograniczyć do maksymalnie 14 dni.

Dostosowanie dawki preparatu może być konieczne gdy pacjent przyjmuje jednocześnie leki metabolizowane przez ten sam izoenzym CYP3A. Należą do nich:

  • alprazolam,
  • alkaloidy sporyszu,
  • astemizol,
  • cylostazol,
  • cyzapryd,
  • cyklosporyna,
  • karbamazepina,
  • dyzopiramid,
  • lowastatyna,
  • metyloprednizolon,
  • midazolam,
  • omeprazol,
  • pimozyd,
  • chinidyna,
  • ryfabutyna,
  • sildenafil,
  • symwastatyna,
  • syrolimus,
  • takrolimus,
  • terfenadyna,
  • triazolam,
  • winblastyna,
  • doustne leki przeciwzakrzepowe,
  • atypowe leki przeciwpsychotyczne,

a także inne.

Wskazane grupy leków nie stanowią zamkniętego katalogu preparatów, które mogą wchodzić w interakcję z lekiem Klabax. W ulotce wymieniono także fenytoinę, teofilinę oraz walproinian, których interakcja opiera się na podobnych mechanizmach, lecz przy udziale izoenzymów układu cytochromu P540.

Stosowanie w terapii skojarzonej leku Klabax oraz dizopiramidu lub chinidyny wymaga dokładnej obserwacji pacjenta oraz wykonywania kontrolnego badania EKG. Monitorowanie zapisu konieczne jest w związku z ryzykiem wystąpienia zaburzeń, w zakresie wydłużenia odcinka QT. Podawanie chinidyny i dyzopiramidu łącznie z klarytromycyną wiąże się z koniecznością kontrolowania stężenia leku w organizmie pacjenta. Ich połączenie może w niektórych przypadkach powodować wystąpienie hipoglikemii. W związku z tym zaleca się regularne badanie poziomu glukozy we krwi pacjenta.

Zaznacza się, że jednocześnie przyjmowana klarytromycyna oraz leki przeciwcukrzycowe, w tym np. nateglinid oraz repaglinid, mogą doprowadzić do wystąpienia hipoglikemii, w związku z zahamowaniem CYP3A. Pacjenci przyjmujący leki przeciwcukrzycowe powinni regularnie monitorować stężenie glukozy we krwi.

Dodatkowe środki ostrożności powinny zostać zachowane także w przypadku dzieci, które przyjmują lek w postaci zawiesiny. Ze względu na zawartość aspartamu, który jest źródłem fenyloalaniny, konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności u dzieci chorujących na fenyloketonurię. Podobne środki ostrożności zachować należy u dzieci, które cierpią na rzadkie, dziedziczne schorzenia związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem organizmu w obrębie metabolizmu cukrów, jak np. nietolerancja fruktozy, zespół nieprawidłowego wchłaniania glukozy- galaktozy, niedobór sacharozy-izomaltazy. We wskazanych przypadkach należy zrezygnować z terapii lekiem Klabax. Również w przypadku dzieci chorujących na cukrzycę, ze względu na zawartość w preparacie sacharozy, należy w sposób szczególny rozważyć zasadność terapii oraz dopasowanie odpowiedniego dawkowania.

Antybiotyk Klabax wchodzi w interakcje z różnymi substancjami stosowanymi w innych lekach. Nie należy łączyć preparatów na bazie klarytromycyny z następującymi lekami: cyzapryd, pimozyd, astemizol, terfenadyny. Zaobserwowano, iż stosowane łącznie klarytromycyna oraz cyzapryd mogą powodować zwiększenie stężenia drugiego z leków w organizmie pacjenta. Taki stan nie jest korzystny i może w sposób bezpośredni przyczyniać się do wystąpienia arytmii i wydłużenia odcinka QT. Zażycie obu leków powodowało u niektórych pacjentów wystąpienie częstoskurczu komorowego, jak również migotania komór. Podobne objawy występowały u pacjentów, po jednoczesnym zastosowaniu leku Klabax oraz pimozydu. W przypadku terfenadyny, antybiotyki z grupy makrolidów mają istotny wpływ na proces metabolizmu leku w organizmie pacjenta, prowadząc do zwiększenia stężenia terfenadyny. Lek ten również może prowadzić do wydłużenia odcinka QT, częstoskurczu komorowego oraz arytmii. Analogiczne objawy występowały w przypadku jednoczesnego przyjmowania Klabax i astemizolu.

Nie zaleca się stosowania jednocześnie leku Klabax oraz midazolamu, ponieważ zaobserwowano, że u pacjentów przyjmujących klarytromycynę w dawce 500 mg dwa razy na dobę istotnie zwiększyło się stężenie biologiczne midazolamu we krwi.

Klabax nie należy stosować łącznie z ergotaminą oraz dihydroergotaminą, ponieważ u pacjentów obserwowano występowanie ostrej toksyczności sporyszu. Dolegliwość ta charakteryzuje się skurczem naczyń, niedokrwieniem kończyn oraz innych tkanek, także tych, występujących w obrębie ośrodkowego układu nerwowego.

Łączenie klarytromycyny oraz lowastatyny bądź symwastatyny jest przeciwwskazane. Ze względu na fakt, iż statyny podlegają metabolizmowi za pośrednictwem CYP3A4, Klabax może zwiększać stężenie leków w osoczu krwi pacjenta. W ten sposób istotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia miopatii. Zaznacza się, że jeżeli nie ma możliwości rezygnacji z terapii lekiem Klabax, wówczas należy odstawić lowastatynę i symwastatynę, a jeśli nie ma takiej możliwości, terapia statynami powinna być realizowana w najmniejszej możliwej i skutecznej dawce lub zastosować lek z grupy statyn, którego metabolizm nie jest zależny od CYP3A. W przypadku gdy leki podawane są łącznie należy dokładnie obserwować pacjenta czy nie występują przedmiotowe oraz podmiotowe objawy miopatii.

Podobnie mogą oddziaływać leki, które klasyfikowane są jako induktory CYP3A, takie jak m.in. ryfampicina, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital czy także ziele dziurawca. Zaobserwowano iż mogą mieć pobudzający wpływ na metabolizm klarytromycyny. Nie jest to korzystne, ponieważ szybsze przetwarzanie substancji czynnej sprawia, że jej stężenie w organizmie będzie niższe, a tym samym skuteczność działania leku będzie mniejsza. Zaleca się, aby monitorować stężenie induktora CYP3A w osoczu krwi pacjenta. Klarytromycyna wykazuje bowiem działanie hamujące, co z kolei może prowadzić do podwyższonego stężenia CYP3A w osoczu.

Niekorzystny wpływ na skuteczność terapii obserwowano w przypadku łączenia klarytromycyny oraz ryfabutyny. Ich połączenie prowadziło odpowiednio do zwiększenia oraz zmniejszenia stężenia substancji czynnych, wpływając na efektywność terapii. Ponadto zauważono, że połączenie tychże leków zwiększa ryzyko wystąpienia zapalenia błony naczyniowej oka.

W badaniach klinicznych obserwowano występowanie interakcji między lekiem Klabax oraz produktami klasyfikowanymi jako induktory metabolizmu cytochromu P450. W grupie tej wskazać można następujące leki: efawirenz, ryfampicyna, newirapina, ryfabutyna oraz ryfapentyna. Leki te mogą działać przyspieszająco na proces metabolizmu klarytromycyny, tym samym obniżając jego stężenie w osoczu. Jednocześnie należy podkreślić, iż zwiększony metabolizm indukuje większe stężenie 14-OH-klarytromycyny, który jest czynnym biologicznie metabolitem. Należy podkreślić, że metabolit, jak i substancja czynna w postaci niezmienionej wykazują zróżnicowaną aktywność w stosunku do bakterii. Dlatego też stosowanie induktorów metabolizmu cytochromu P450 podczas kuracji lekiem Klabax może dość istotnie wpływać na skuteczność terapeutyczną preparatu.

Badania dotyczące łączenia leku Klabax z etrawiryną wykazały, że lek ten wpływa niekorzystnie na skuteczność terapii klarytromycyną. Jednocześnie lek wywoływał podwyższenie stężenia aktywnego metabolitu, który w przypadku niektórych szczepów bakterii charakteryzuje się znacznie niższym oddziaływaniem terapeutycznym. Proces ten sprawia, że pod wpływem etrawiryny, Klabax staje się lekiem nieskutecznym w przypadku terapii wybranych patogenów. Dlatego też należy rozważyć modyfikację leczenia oraz zastosowanie innego preparatu.

Istotne, wpływające na efektywność terapii interakcje zaobserwowano także w przypadku łączenia leku Klabax z rytonawirem. Stosowanie rytonawiru, w dawce 200 mg przyjmowanej co 8 godzin oraz leku Klabax 500 mg w dawkach co 12 godzin prowadziło do istotnego zahamowania procesu metabolizmu klarytromycyny, wpływając istotnie na wchłanianie leku oraz jego stężenie w osoczu. Badania dowiodły, że pod wpływem rytonawiru wytwarzanie metabolitu 14-OH-klarytromycyny zostało prawie całkowicie zahamowane.

Skutki uboczne leku

Każdy lek może prowadzić do wystąpienia działań niepożądanych, choć nie muszą one wystąpić u każdego pacjenta. Stosowanie leczenia antybiotykiem Klabax może wywołać szereg efektów ubocznych. U osób dorosłych najczęściej obserwowano:

  • bezsenność,
  • bóle głowy,
  • zaburzenia smaku,
  • dolegliwości ze strony układu pokarmowego, jak wymioty, biegunka, niestrawność, nudności czy bóle brzucha,
  • zaburzenia w zakresie badań laboratoryjnych dotyczących czynności wątroby,
  • nadmierna potliwość,
  • wysypka.

Pacjenci w trakcie terapii lekiem Klabax zmagali się również z innymi skutkami ubocznymi. Niezbyt często notowano:

  • kandydozę,
  • zakażenia pochwy,
  • zakażenia,
  • zaburzenia w obrębie badań laboratoryjnych, jak leukopenia, eozynofilia, neutropenia,
  • nadwrażliwość,
  • zmniejszenie łaknienia, a nawet jadłowstręt,
  • uczucie lęku,
  • zawroty głowy,
  • wzmożoną senność,
  • zaburzenia słuchu oraz szumy uszne,
  • wydłużenie odcinka QT podczas badania EKG,
  • uczucie kołatania serca,
  • stany zapalne błony śluzowej w obrębie żołądka lub jamy ustnej, a także języka,
  • zwiększenie obwodu brzucha,
  • zaparcia oraz problemy z oddawaniem gazów i wzdęcia,
  • odbijanie,
  • cholestazę,
  • stany zapalne wątroby, w tym zaburzenia w ramach aktywności enzymów wątrobowych AspAT, AIAT oraz GGT,
  • świąd,
  • pokrzywkę,
  • astenię,
  • ogólne złe samopoczucie,
  • bóle w klatce piersiowej,
  • zwiększenie fosfatazy alkalicznej we krwi,
  • dreszcze,
  • zwiększenie stężenia LDH we krwi pacjenta,
  • rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy,
  • agranulocytozę,
  • trombocytopenię,
  • reakcje anafilaktyczne,
  • obrzęk naczynioruchowy,
  • stany splątania,
  • zaburzenia psychotyczne,
  • depersonalizację,
  • depresję,
  • omamy,
  • dezorientację,
  • manie,
  • omamy węchowe lub brak węchu,
  • drgawki,
  • głuchotę,
  • parestezje,
  • częstoskurcz komorowy oraz migotanie komór,
  • krwotoki,
  • ostry stan zapalny trzustki,
  • przebarwienia języka i zębów,
  • żółtaczkę miąższowa,
  • niewydolność wątroby,
  • zespół Stevensa- Johnsona,
  • toksyczne martwicze oddzielanie naskórka,
  • wysypkę polekową wraz z eozynofilią i objawami układowymi,
  • trądzik,
  • ostrą uogólnioną osutkę krostkową,
  • miopatię,
  • niewydolność nerek,
  • rabdomiolizę,
  • śródmiąższowe zapalenie nerek,
  • podwyższone wartości INR,
  • nieprawidłowe zabarwienie moczu,
  • wydłużenie czasu protrombinowego.

Zakres obserwowanych działań niepożądanych jest szeroki, jednak wskazać można także efekty uboczne, które występowały u pacjentów dorosłych z obniżoną odpornością. Przyjmowanie klarytromycyny powodowało występowanie:

  • nudności,
  • wymiotów,
  • zaburzeń smaku,
  • zaburzeń słuchu,
  • bólów brzucha,
  • biegunki,
  • wysypki,
  • wzdęcia, którym towarzyszy oddawanie gazów,
  • bólów głowy,
  • zaparć,
  • podwyższenie aktywności aminotransferazy kwasu szczawiooctowego, a także transaminazy kwasu pirogronowego we krwi,
  • duszności,
  • suchość błon śluzowych w jamie ustnej,
  • bezsenność.

Zdarzały się także inne skutki uboczne o nieustalonej częstości występowania. Pełna lista dostępna jest w ulotce Klabax, z którą należy zapoznać się przed rozpoczęciem stosowania preparatu. Częstotliwość i rodzaj działań niepożądanych nieco różnią się u dzieci i osób dorosłych.

Klabax a alkohol

W ulotce leku nie określono czy antybiotyk makrolidowy Klabax wchodzi w interakcję z alkoholem. Pacjenci zastanawiający się, czy można go spożywać w trakcie terapii powinni zasięgnąć opinii lekarza lub farmaceuty.

Klabax w ciąży

Stosowanie leków, także dostępnych bez recepty, przez kobiety w ciąży powinno odbywać się po wcześniejszej konsultacji z lekarzem. W przypadku antybiotyku Klabax nie ustalono dotychczas bezpieczeństwa stosowania leku oraz jego wpływu na rozwijający się wewnątrz macicy płód. Na podstawie badań przeprowadzonych na zwierzętach nie można wykluczyć niekorzystnego wpływu preparatu na rozwój zarodkowy i embrionalny, dlatego też nie zaleca się stosowania leków na bazie klarytromycyny u kobiet w ciąży. Wyjątek stanowią sytuacje, w których korzyści z leczenia dla matki istotnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.

Klabax a karmienie piersią

U kobiet w trakcie laktacji, stosowanie jakichkolwiek leków powinno zostać skonsultowane z lekarzem. Wiadomo, że klarytromycyna przenika do mleka kobiecego. Brak jest natomiast informacji na temat bezpieczeństwa karmionego piersią dziecka.