Saxenda

Saxenda
  1. Saxenda co to jest
  2. Dawkowanie Saxenda
  3. Skutki uboczne leku
  4. Środki ostrożności
  5. Saxenda w ciąży
  6. Saxenda a karmienie piersią

Saxenda co to jest

Roztwór do wstrzykiwań Saxenda stosuje się do kontroli masy ciała u osób dorosłych z otyłością lub nadwagą, łącznie z odpowiednio dopasowaną dietą oraz wysiłkiem fizycznym. Lek wydawany jest wyłącznie na receptę i nie podlega refundacji. W opakowaniu znajdują się 3 wstrzykiwacze zawierające po 3 ml preparatu.

Substancją czynną leku jest liraglutyd. Przypomina on ludzki hormon GLP-1, który wydzielany jest po posiłku w jelitach. Wywiera wpływ na receptory kontrolujące apetyt w mózgu - wiąże z receptorem GLP-1, a następnie aktywuje go, zmniejszając uczucie głodu i powodując poczucie sytości. W efekcie dochodzi do zmniejszenia spożycia pokarmu i spadku masy ciała pacjenta. Należy podkreślić, że Saxenda powoduje obniżenie wagi zwłaszcza w związku z utratą tkanki tłuszczowej, a ilość tkanki tłuszczowej trzewnej zmniejsza się w większym stopniu, niż ilość tkanki tłuszczowej podskórnej. Przez pacjentów preparat jest często postrzegany jako lek na odchudzanie na receptę. Poza oddziaływaniem na łaknienie stymuluje wydzielanie insuliny i ogranicza wydzielanie glukagonu zależnie od stężenia glukozy. W efekcie u pacjenta obserwuje się obniżenie stężenia glukozy we krwi, zarówno na czczo, jak i po posiłku. Substancja czynna, w porównaniu do placebo, nie wpływa na zwiększenie wydatku energetycznego.

Pełny skład preparatu zawiera:

skład Saxenda

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 mg liraglutydu.
Pozostałe składniki: fosforan dwuwodny disodu, glikol propylenowy, fenol, kwas chlorowodorowy, wodorotlenek sodu do dostosowania pH, woda do wstrzykiwań.

Wskazania

Roztwór Saxenda powinien być stosowany łącznie z dietą charakteryzującą się obniżoną kalorycznością oraz odpowiednio dopasowanym, zwiększonym wysiłkiem fizycznym. Preparat wykorzystywany jest w celu kontroli masy ciała pacjentów, u których na podstawie wskaźnika BMI stwierdzona została:

  • otyłość (BMI większe bądź równe 30),

lub

  • nadwaga (BMI w przedziale 27-30), której towarzyszy co najmniej 1 choroba związana ze zbyt wysoką masą ciała, np.: zaburzenia gospodarki węglowodanowej (cukrzyca typu 2, stan przedcukrzycowy), nadciśnienie tętnicze, obturacyjny bezdech senny, dyslipidemia.

Jeśli po upływie 12 tygodni przyjmowania dawki dobowej 3 mg leku pacjent nie straci minimum 5% początkowej masy ciała, należy przerwać leczenie.

Przeciwwskazania

Roztwór do wstrzykiwań Saxenda nie może być wykorzystany w terapii otyłości lub nadwagi, jeżeli wiadomo, że u pacjenta występuje nadwrażliwość na liraglutyd lub którykolwiek składnik zawarty w preparacie. Z uwagi na brak danych o bezpieczeństwie i skuteczności stosowania nie zaleca się podawania leku pacjentom powyżej 75 lat, leczonych innymi preparatami w celu kontroli masy ciała bądź preparatami, które mogą powodować wzrost masy ciała, pacjentom z otyłością wtórną spowodowaną zaburzeniami endokrynologicznymi lub zaburzeniami odżywiania i osobom, u których występują ciężkie zaburzenia czynności wątroby lub nerek. Zaburzenia o łagodnym lub umiarkowanym natężeniu nie stanowią przeciwwskazania do terapii.

Dawkowanie Saxenda

Lek przeznaczony jest do stosowania u pacjentów dorosłych. Ze względu na postać podawany jest w postaci wstrzyknięcia podskórnego w udo, ramię lub jako zastrzyki w brzuch (powłoki brzuszne). Zaleca się podawanie leku o stałej porze, przy czym godzina oraz miejsce podania mogą ulec zmianie bez konieczności dostosowywania dawki.

Stosowanie powinno rozpocząć się od dawki początkowej, która wynosi 0,6 mg raz na dobę. Takie postępowanie ma na celu zwiększenie tolerancji leku przez organizm człowieka. Następnie dawkowanie ulega stopniowemu zwiększaniu o 0,6 mg leku na dobę, przy czym okresy pomiędzy zwiększaniem dawki nie powinny być krótsze niż tydzień. Zwiększanie dawki powinno być kontynuowane aż do momentu osiągnięcia maksymalnej dobowej dawki, wynoszącej 3 mg na dobę. Większe dawki nie są zalecane. W okresie zwiększania dobowego podania leku konieczne jest prowadzenie obserwacji pacjenta oraz jego reakcji na stosowaną kurację. Jeżeli w kolejnych dwóch tygodniach po zwiększeniu dawki widać wyraźnie, że produkt nie jest dobrze tolerowany przez organizm chorego, należy rozważyć zasadność dalszej terapii oraz rezygnację z zakończenia stosowania preparatu.

Rozpoczynając podanie Saxenda należy rozważyć zmniejszenie dawki jednocześnie stosowanej insuliny lub substancji zwiększających wydzielanie tego hormonu, jak pochodne sulfonylomocznika, w celu obniżenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii. Należy pamiętać, że lek nie powinien być stosowany łącznie z innym agonistą receptora GLP-1. Nie badano skuteczności oraz bezpieczeństwa preparatu u pacjentów poniżej 18 roku życia.

Skutki uboczne leku

Działania niepożądane obserwowane podczas kuracji lekiem Saxenda pogrupowane zostały ze względu na częstotliwość ich występowania: bardzo często, często, niezbyt często oraz rzadko występujące. Wśród bardzo często obserwowanych skutków ubocznych wskazano pojawianie się dolegliwości ze strony układu pokarmowego takie, jak:

  • nudności,
  • biegunka,
  • wymioty,
  • zaparcia.

Wśród często wymienianych działań niepożądanych znajdują się natomiast:

  • hipoglikemia,
  • zawroty głowy,
  • bezsenność,
  • zaburzenia smaku,
  • uczucie suchości w jamie ustnej,
  • stan zapalny żołądka,
  • dyspepsja,
  • refluks żołądkowo-przełykowy,
  • bóle w nadbrzuszu,
  • wzdęcia brzucha,
  • nadmierna produkcja gazów jelitowych,
  • odbijanie się,
  • reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia preparatu,
  • kamica żółciowa,
  • podwyższone stężenie lipazy i amylazy,
  • zmęczenie,
  • astenia.

Wśród efektów niepożądanych towarzyszących terapii, które występują u pacjentów niezbyt często znajdują się:

  • tachykardia,
  • odwodnienie,
  • stan zapalny trzustki,
  • zapalenie pęcherzyka żółciowego,
  • złe samopoczucie,
  • pokrzywka.

Natomiast rzadko zgłaszane przez pacjentów skutki uboczne dotyczyły pojawienia się reakcji anafilaktycznych, zaburzeń czynności nerek, a także ostrej niewydolności nerek.

Środki ostrożności

Zastrzyki Saxenda w niektórych przypadkach wymagają zachowania szczególnych środków ostrożności podczas stosowania. U osób chorujących na cukrzycę należy pamiętać, że lek nie może być wykorzystywany jako zamiennik insuliny. Pacjenci z cukrzycą typu II, którzy przyjmują liraglutyd łącznie z sulfonylomocznikiem są narażeni na zwiększone ryzyko hipoglikemii. Można je obniżyć poprzez zmniejszenie dawki sulfonylomocznika.

Pacjenci ze zdiagnozowaną zastoinową niewydolnością serca klasy IV (zgodnie z klasyfikacją NYHA) nie powinni stosować preparatu, ponieważ nie ma wystarczającego doświadczenia odnośnie terapii w tej grupie. Z tego samego względu Saxenda nie jest zalecana u osób po ukończeniu 75 roku życia, pacjentów leczonych innymi preparatami na kontrolę masy ciała, pacjentów z otyłością wtórną spowodowaną zaburzeniami endokrynologicznymi lub zaburzeniami odżywiania oraz u osób stosujących leki, w efekcie których dochodzić może do zwiększenia masy ciała.

Podawanie liraglutydu pacjentom z nieswoistym zapaleniem jelit oraz gastroparezą cukrzycową nie jest zalecane. Dostępne dane są ograniczone, jednak wiadomo, że istnieje ryzyko  wystąpienia przemijających skutków ubocznych ze strony układu pokarmowego, m.in. wymiotów, nudności i biegunki. 

Rozpoczęcie terapii u pacjentów cierpiących na zaburzenia czynnościowe nerek oraz wątroby wymaga przeprowadzenia indywidualnej oceny. Jeśli zaburzenia mają charakter łagodny lub umiarkowany, wówczas możliwe jest podawanie zastrzyków, jednak wymaga to zachowania szczególnych środków ostrożności i obserwacji pacjenta. Jeżeli zaburzenia czynności nerek lub wątroby są ciężkie, preparat jest przeciwwskazany. Zachowanie ostrożności konieczne jest również u pacjentów cierpiących z powodu chorób tarczycy.

Prowadzone badania kliniczne wykazały, że u pacjentów stosujących liraglutyd częściej dochodziło do niektórych schorzeń, niż w grupie przyjmującej placebo. Dotyczy to np. kamicy żółciowej, zapalenia pęcherzyka żółciowego oraz częstości akcji serca (objawia się m.in. kołataniem serca, uczuciem gwałtownego bicia serca podczas spoczynku). Konieczne jest poinformowanie pacjenta o symptomach tych schorzeń. Częstość akcji serca należy systematycznie kontrolować w trakcie terapii. Jeśli wzrost częstości akcji serca w spoczynku jest długotrwały i istotny klinicznie, stosowanie leku należy zakończyć.

Jeśli u pacjenta w trakcie terapii podejrzewa się zapalenie trzustki, preparat należy odstawić. W przypadku potwierdzenia diagnozy nie należy wznawiać terapii liraglutydem.

Saxenda w ciąży

U kobiet ciężarnych stosowanie leku nie jest zalecane, ponieważ dotychczas uzyskano jedynie ograniczone dane o bezpieczeństwie terapii w trakcie ciąży. Substancja czynna nie powinna być stosowana u pacjentek ciężarnych, a także u kobiet, które planują zajście w ciążę.

Saxenda a karmienie piersią

Roztwór nie powinien być stosowany w okresie laktacji. Jak dotąd nie udowodniono, czy liraglutyd przenika do pokarmu kobiecego - nie wiadomo więc, czy przyjmowanie leku przez matkę jest bezpieczne dla karmionego dziecka.

Dystrybutor na terenie Polski: Novo Nordisk Pharma Sp. z o.o.

Powyższy artykuł ma charakter informacyjny i nie może zastąpić przeczytania ulotki leku ani wizyty u lekarza. Zawsze przed użyciem zapoznaj się z treścią ulotki dołączonej do opakowania bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża Twojemu życiu lub zdrowiu.