Stivarga tabl. powl.(40 mg) - 84 szt. (3 but. x 28 szt.)

Opakowanie

84 szt. (3 but. x 28 szt.)

Producent

Bayer

Opis

produkt wydawany z apteki na podstawie recepty zastrzeżonej

Refundowany

Nie

Rodzaj

tabl. powl.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Preparat powinni przepisywać tylko lekarze z doświadczeniem w podawaniu leków przeciwnowotworowych. Zalecana dawka wynosi 160 mg (4 tabl. po 40 mg) raz na dobę przez 3 tyg., po których następuje 1 tydz. bez przyjmowania leku. Ten 4-tygodniowy okres jest nazywany cyklem leczenia. Jeśli pacjent pominął dawkę leku, powinien ją przyjąć natychmiast, gdy tylko sobie o tym przypomni. Pacjent nie powinien przyjmować 2 dawek leku w tym samym dniu w celu uzupełnienia pominiętej dawki. W przypadku wystąpienia wymiotów po podaniu regorafenibu pacjent nie powinien przyjmować dodatkowych tabletek. Leczenie należy kontynuować tak długo, jak długo obserwuje się korzyści z leczenia, lub do czasu wystąpienia nieakceptowalnych objawów toksyczności. Pacjenci ze stanem sprawności (PS) 2 lub wyższym byli wykluczeni z badań klinicznych. Dostępne dane dotyczące pacjentów z PS ≥2 są ograniczone. Dostosowanie dawkowania. Na podstawie indywidualnego stanu bezpieczeństwa pacjenta i tolerancji leczenia mogą być konieczne przerwy w leczeniu i (lub) zmniejszenie dawki. Modyfikacje dawki powinny odbywać się stopniowo po 40 mg (1 tabl.). Najmniejsza zalecana dawka dobowa wynosi 80 mg. Największa dawka dobowa wynosi 160 mg. Zalecane modyfikacje dawki oraz działania do podjęcia w przypadku wystąpienia zespołu ręka-stopa (HFSR). 1. stopień nasilenia toksyczności skórnych - utrzymać dawkę leku i niezwłocznie podjąć leczenia objawowe. 2. stopień nasilenia toksyczności skórnych: 1. wystąpienie zmian - zmniejszyć dawkę o 40 mg i niezwłocznie podjąć leczenie objawowe, w przypadku braku poprawy pomimo zmniejszenia dawki, przerwać leczenie na co najmniej 7 dni do ustąpienia objawów toksyczności do stopnia 0-1, ponowne zwiększenie dawki jest dopuszczalne według uznania lekarza prowadzącego; brak poprawy w ciągu 7 dni lub 2. wystąpienie zmian - przerwać leczenie do ustąpienia objawów toksyczności do stopnia 0-1, wznawiając leczenie dawkę leku należy zmniejszyć o 40 mg, ponowne zwiększenie dawki jest dopuszczalne według uznania lekarza prowadzącego; 3. wystąpienie zmian - przerwać leczenie do ustąpienia objawów toksyczności do stopnia 0-1, wznawiając leczenie dawkę leku należy zmniejszyć o 40 mg, ponowne zwiększenie dawki jest dopuszczalne według uznania lekarza prowadzącego; 4. wystąpienie zmian - zaprzestać trwale leczenia preparatem. 3. stopień nasilenia toksyczności skórnych: 1. wystąpienie zmian - niezwłocznie podjąć leczenie objawowe, przerwać leczenie na co najmniej 7 dni do ustąpienia objawów toksyczności do stopnia 0-1, wznawiając leczenie dawkę leku należy zmniejszyć o 40 mg, ponowne zwiększenie dawki jest dopuszczalne według uznania lekarza prowadzącego; 2. wystąpienie zmian - niezwłocznie podjąć leczenie objawowe, przerwać leczenie na co najmniej 7 dni do ustąpienia objawów toksyczności do stopnia 0-1, wznawiając leczenie dawkę leku należy zmniejszyć o 40 mg; 3. wystąpienie zmian - zaprzestać trwale leczenia preparatem. Zalecane działania do podjęcia oraz modyfikacje dawki w przypadku nieprawidłowości wyników testów czynnościowych wątroby związanych z lekiem. Zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT ≤5 razy GGN (maksymalnie stopień 2) - kontynuować leczenie preparatem, co tydzień monitorować czynność wątroby do powrotu aktywności aminotransferaz do <3 razy GGN (stopień 1) lub do wartości wyjściowej. Zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT >5 razy GGN do ≤20 razy GGN (stopień 3): 1. wystąpienie zmian - przerwać leczenie preparatem, co tydzień monitorować aktywność aminotransferaz do powrotu do <3 razy GGN lub do wartości wyjściowej, jeśli potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem hepatotoksyczności, ponownie rozpocząć leczenie preparatem, zmniejszając dawkę o 40 mg i co tydzień monitorować czynność wątroby przez co najmniej 4 tyg.; ponowne wystąpienie zmian - zaprzestać trwale leczenia preparatem. Zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT >20 razy GGN (stopień 4) - zaprzestać trwale leczenia preparatem. Zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT >3 razy GGN (stopień 2 lub wyższy) przy jednoczesnym stężeniu bilirubiny >2 razy GGN - zaprzestać trwale leczenia preparatem, co tydzień monitorować czynność wątroby do ustąpienia objawów lub do powrotu do wartości wyjściowych, wyjątek: pacjentów z zespołem Gilberta, u których występuje zwiększona aktywność aminotransferaz, należy leczyć według powyższych zaleceń względem danego zaobserwowanego zwiększenia aktywności AlAT i (lub) AspAT. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z umiarkowanymi i z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (B i C wg Child-Pugh) zaleca się ścisłe monitorowanie. Preparat nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (C wg Child-Pugh). Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Nie odnotowano istotnych różnic w odniesieniu do ekspozycji, bezpieczeństwa stosowania lub skuteczności u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz u pacjentów młodszych. Nie ma konieczności dostosowania dawki na podstawie pochodzenia etnicznego; dane dotyczące stosowania regorafenibu u pacjentów rasy czarnej są ograniczone. Sposób podania. Preparat należy przyjmować codziennie o tej samej porze. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą, po lekkim posiłku zawierającym mniej niż 30% tłuszczu. Przykładowy lekki (niskotłuszczowy) posiłek może zawierać 1 porcję płatków (ok. 30 g), 1 szklankę odtłuszczonego mleka, 1 grzankę z dżemem, 1 szklankę soku jabłkowego i 1 filiżankę kawy lub herbaty (520 kalorii, 2 g tłuszczu).

Zastosowanie

Leczenie dorosłych pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego (CRC), uprzednio leczonych lub u których nie rozważa się zastosowania którejkolwiek innej dostępnej metody leczenia tj. chemioterapii opartej na fluoropirymidynie, leczenia z zastosowaniem leku anty-VEGF lub z zastosowaniem leku anty-EGFR. Leczenie dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi lub przerzutowymi nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), u których doszło do progresji lub nietolerancji uprzedniego leczenia imatynibem i sunitynibem. Leczenie dorosłych pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym (HCC), którzy wcześniej byli leczeni sorafenibem.

Treść ulotki

1. Co to jest lek Stivarga i w jakim celu się go stosuje

Stivarga zawiera substancję czynną regorafenib. Jest lekiem stosowanym w leczeniu raka dzięki
spowalnianiu wzrostu i rozprzestrzeniania się komórek rakowych oraz odcinaniu dopływu krwi, która
umożliwia wzrost komórek rakowych.

Lek Stivarga stosuje się w leczeniu:
- raka okrężnicy lub odbytnicy, który rozprzestrzenił się na inne części ciała u dorosłych pacjentów, u
 których przeprowadzano inne leczenie lub których nie można leczyć innymi lekami (chemioterapią z
 zastosowaniem fluoropirymidyny, lekiem anty-VEGF oraz lekiem anty-EGFR);
- nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), rodzaju raka żołądka i jelit, który
 rozprzestrzenił się na inne części ciała lub nie może być operowany, u dorosłych pacjentów, którzy byli
 uprzednio leczeni innymi lekami przeciwnowotworowymi (imatynib i sunitynib);
- raka wątroby u dorosłych pacjentów, którzy byli uprzednio leczeni innym lekiem
 przeciwnowotworowym (sorafenib).

W przypadku pytań dotyczących sposobu działania leku Stivarga, lub powodu przepisania tego leku,
należy zwrócić się do lekarza.2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Stivarga

Kiedy nie przyjmować leku Stivarga:
- jeśli pacjent ma uczulenie na regorafenib lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
 (wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Stivarga należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Stivarga
- jeśli pacjent ma jakiekolwiek zaburzenia czynności wątroby, w tym zespół Gilberta z takimi objawami
 jak: żółtawe zabarwienie skóry i białek oczu, ciemny mocz, splątanie i (lub) dezorientacja. Stosowanie
 leku Stivarga może zwiększyć ryzyko występowania zaburzeń czynności wątroby. Przed i w trakcie
 leczenia lekiem Stivarga lekarz będzie przeprowadzał badania krwi w celu sprawdzenia czynności
 wątroby. Jeśli u pacjenta występuje ciężkie zaburzenie czynności wątroby, nie powinien być leczony
 lekiem Stivarga, ponieważ nie ma danych dotyczących stosowania leku Stivarga u pacjentów z ciężkimi
 zaburzeniami czynności wątroby;
- jeśli u pacjenta wystąpiło zakażenie z objawami takimi jak wysoka gorączka, silny kaszel z lub bez
 zwiększenia wydzielania ilości śluzu (plwociny), silny ból gardła, skrócenie oddechu, palenie / ból przy
 oddawaniu moczu, nietypowa wydzielina z pochwy lub podrażnienie, zaczerwienienie, świąd i (lub) ból
 w innej części ciała, lekarz prowadzący może czasowo wstrzymać leczenie pacjenta;
- jeśli u pacjenta występowały lub występują jakiekolwiek krwawienia i jeśli pacjent przyjmuje warfarynę,
 fenprokumon lub inny lek, który rozrzedza krew, aby zapobiec tworzeniu się zakrzepów krwi. Stosowanie
 leku Stivarga może zwiększyć ryzyko krwawień. Przed rozpoczęciem podawania leku Stivarga lekarz
 może zdecydować o wykonaniu badań krwi. Stivarga może spowodować poważne krwawienia z
 przewodu pokarmowego, np. z żołądka, gardła, odbytnicy lub jelita, a także z płuc, nerek, jamy ustnej,
 pochwy i (lub) mózgu. Należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli wystąpią następujące
 objawy: oddawanie stolców z krwią lub oddawanie czarnych stolców, oddawanie moczu z krwią, ból
 brzucha, kaszel / wymioty krwią;
- jeśli wystąpią ciężkie zaburzenia żołądka i jelit (perforacja i przetoka przewodu pokarmowego), lekarz
 prowadzący powinien zdecydować o przerwaniu leczenia lekiem Stivarga. Należy niezwłocznie zwrócić
 się o pomoc lekarską, jeśli wystąpią następujące objawy: ciężki lub nie ustępujący ból brzucha,
 wymiotowanie krwią, czerwony lub czarny stolec;
- jeśli występuje ból w klatce piersiowej lub jakiekolwiek zaburzenia czynności serca. Przed rozpoczęciem
 podawania leku Stivarga i podczas leczenia lekarz sprawdzi, jak dobrze pracuje serce pacjenta. Należy
 niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli wystąpią następujące objawy: dyskomfort lub ból w
 klatce piersiowej, który może rozprzestrzeniać się poza klatką piersiową do barków, ramion, pleców, szyi,
 zębów, szczęk lub żołądka - ten dyskomfort/ból może pojawiać się i znikać; duszności; nagłe pocenie się
 z uczuciem zimnej, wilgotnej skóry, zawroty głowy lub uczucie omdlenia, ponieważ mogą to być objawy
 zawału serca lub zmniejszonego dopływu krwi do serca;
- jeśli wystąpią silne i uporczywe bóle głowy, zaburzenia wzroku, drgawki, brak energii, senność,
 zaburzenia świadomości lub zmiany stanu psychicznego (takie jak splątanie, utrata pamięci lub utrata
 orientacji), należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem;
- jeśli pacjent ma wysokie ciśnienie krwi. Stivarga może zwiększyć ciśnienie krwi. Lekarz będzie
 kontrolował ciśnienie krwi przed i w trakcie leczenia i może podać lek stosowany w leczeniu nadciśnienia
 tętniczego;
- jeśli pacjent ma lub w przeszłości miał tętniaka (powiększenie i osłabienie ściany naczynia krwionośnego)
 lub rozdarcie ściany naczynia krwionośnego;
- jeśli u pacjenta występują lub występowały uszkodzenia najmniejszych naczyń krwionośnych
 [mikroangiopatia zakrzepowa (TMA)]. Jeśli u pacjenta wystąpi: gorączka, znużenie, zmęczenie,
 siniaki, krwawienie, obrzęk, dezorientacja, utrata wzroku i drgawki, należy o tym poinformować
 lekarza;
- jeśli u pacjenta niedawno przeprowadzono lub będzie przeprowadzany zabieg chirurgiczny.
 Stivarga może mieć niekorzystny wpływ na gojenie się ran, dlatego może być konieczna przerwa w
 przyjmowaniu tego leku aż do zagojenia się ran; 
- jeśli wystąpią zaburzenia skóry. Stivarga może spowodować zaczerwienienie, ból, obrzęk lub pęcherze
 na dłoniach i podeszwach stóp. W przypadku zauważenia jakichkolwiek zmian należy skontaktować
 się z lekarzem. W celu leczenia objawów lekarz może zalecić stosowanie kremów i (lub) wkładek do
 butów, oraz rękawiczek. Jeśli wystąpi to działanie niepożądane, lekarz może zmienić dawkę lub
 przerwać leczenie aż do poprawy stanu pacjenta.

Jeśli którykolwiek z wyżej wymienionych stanów dotyczy pacjenta, powinien on powiedzieć o tym lekarzowi
przed przyjęciem leku Stivarga. Może być konieczne leczenie tych stanów i mogą być przeprowadzone
dodatkowe badania (patrz również punkt 4 „Możliwe działania niepożądane”).

Dzieci i młodzież
Stosowanie produktu leczniczego Stivarga u dzieci i młodzieży w raku okrężnicy lub odbytnicy, który
rozprzestrzenił się na inne części ciała, nie jest właściwe.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego Stivarga u dzieci i
młodzieży we wskazaniu nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST). Nie ma
dostępnych danych.

Nie ma uzasadnionego zastosowania leku Stivarga u dzieci i młodzieży we wskazaniu raka wątroby.

Lek Stivarga a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, również tych, które wydawane są bez recepty, lub
nawet o takich środkach jak witaminy, suplementy diety lub leki ziołowe. Niektóre leki mogą wpływać na
sposób działania leku Stivarga, lub Stivarga może wpływać na działanie innych leków i powodować poważne
działania niepożądane. W szczególności należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z
leków na poniższej liście lub inne leki:
- niektóre leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (np. ketokonazol, itrakonazol,
 pozakonazol i worykonazol);
- niektóre leki stosowane w leczeniu bólu (np. kwas mefenamowy, diflunizal i kwas niflumowy);
- niektóre leki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (np. ryfampicyna, klarytromycyna,
 telitromycyna);
- leki zwykle stosowane w leczeniu padaczki (drgawek) (np. fenytoina, karbamazepina lub
 fenobarbital);
- metotreksat, lek zwykle stosowany w leczeniu raka;
- rozuwastatyna, fluwastatyna, atorwastatyna, leki zazwyczaj stosowane w leczeniu dużego stężenia
 cholesterolu;
- warfaryna lub fenprokumon, leki zwykle stosowane do rozrzedzenia krwi;
- ziele dziurawca (lek dostępny również bez recepty), ziołowy lek stosowany w leczeniu depresji.

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Stosowanie leku Stivarga z jedzeniem i piciem
Należy unikać picia soku grejpfrutowego podczas przyjmowania leku Stivarga. Może on wpływać na
działanie leku Stivarga.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Należy powiadomić lekarza, jeśli pacjentka jest w ciąży, jeśli podejrzewa, że jest w ciąży, lub planuje ciążę,
ponieważ leku Stivarga nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Lekarz
omówi z pacjentką możliwe ryzyka przyjmowania leku Stivarga w czasie ciąży.

Należy unikać zajścia w ciążę podczas leczenia lekiem Stivarga, ponieważ lek ten może zaszkodzić
nienarodzonemu dziecku.

Kobiety w wieku rozrodczym i mężczyźni powinni stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia i przez
co najmniej osiem tygodni po zakończeniu leczenia.

Nie wolno karmić piersią podczas leczenia lekiem Stivarga, ponieważ lek ten może wpływać niekorzystnie na
wzrost i rozwój dziecka. Pacjentka powinna powiadomić lekarza, jeśli karmi piersią lub planuje karmienie
piersią.

Stivarga może zmniejszyć płodność zarówno u mężczyzn jak i u kobiet. Przed rozpoczęciem przyjmowania leku
Stivarga należy zwrócić się do lekarza o poradę.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Nie wiadomo, czy lek Stivarga wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie należy
prowadzić pojazdów ani obsługiwać narzędzi lub maszyn, jeśli u pacjenta wystąpią objawy związane z
leczeniem, które mają wpływ na zdolność koncentracji i reakcji.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Stivarga
Lek zawiera 56,06 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) w każdej dawce dobowej (4 tabletki). Odpowiada
to 3% maksymalnego zalecanego dziennego spożycia sodu przez osobę dorosłą.

Lek zawiera 1,68 mg lecytyny (sojowej) na dawkę dobową (4 tabletki).3. Jak przyjmować lek Stivarga

Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka dobowa u dorosłych wynosi 4 tabletki leku Stivarga 40 mg (160 mg regorafenibu). Lekarz może
zmienić dawkę leku. Pacjent powinien przyjmować taką dawkę leku Stivarga, jaką lekarz mu przepisał.
Lekarz zazwyczaj zaleci przyjmowanie leku Stivarga przez 3 tygodnie, po których następuje 1 tydzień bez
przyjmowania leku. Stanowi to 1 cykl leczenia.

Lek Stivarga należy przyjmować każdego dnia o tej samej porze po lekkim posiłku (o małej zawartości tłuszczu).
Tabletkę należy połykać w całości, popijając wodą, po lekkim posiłku zawierającym mniej niż 30% tłuszczu.
Przykładowy lekki (niskotłuszczowy) posiłek może zawierać 1 porcję płatków (około 30 g), 1 szklankę
odtłuszczonego mleka, 1 grzankę z dżemem, 1 szklankę soku jabłkowego i 1 filiżankę kawy lub herbaty (520
kalorii, 2 g tłuszczu). Nie należy przyjmować leku Stivarga razem z sokiem grejpfrutowym (patrz również punkt
" Stosowanie leku Stivarga z jedzeniem i piciem").

W przypadku wystąpienia wymiotów po podaniu regorafenibu nie należy przyjmować dodatkowych tabletek i
należy powiadomić lekarza.

W razie konieczności lekarz może zmniejszyć dawkę leku lub zdecydować o wstrzymaniu lub trwałym
zaprzestaniu leczenia. Zazwyczaj należy kontynuować przyjmowanie leku Stivarga tak długo, jak długo
pacjent odnosi korzyści z leczenia i nie występują nieakceptowalne działania niepożądane.
W przypadku łagodnych zaburzeń czynności wątroby nie ma konieczności dostosowania dawki.
W przypadku łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby podczas stosowania leku
Stivarga lekarz będzie dokładnie obserwować pacjenta. Jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia
czynności wątroby, pacjent nie powinien być leczony lekiem Stivarga, ponieważ nie ma danych
dotyczących stosowania leku Stivarga u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

W przypadku łagodnych, umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności nerek nie ma konieczności
dostosowania dawki.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Stivarga
Należy niezwłocznie powiadomić lekarza, jeśli pacjent przyjął większą niż zalecana dawkę leku. Pacjent może
wymagać pomocy medycznej, a lekarz może zdecydować o zaprzestaniu przyjmowania leku Stivarga.

Przyjęcie zbyt dużej dawki leku Stivarga może prowadzić do większego prawdopodobieństwa wystąpienia
niektórych działań niepożądanych lub większego ich nasilenia; w ich skład wchodzą szczególnie:
- reakcje skórne (wysypka, pęcherze, zaczerwienienie, ból, obrzęk, swędzenie lub złuszczanie skóry);
- zmiany głosu lub chrypka (dysfonia);
- częste wypróżnienia lub luźny stolec (biegunka);
- owrzodzenia jamy ustnej (zapalenie błon śluzowych);
- suchość w ustach;
- zmniejszenie apetytu;
- wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie);
- nadmierne zmęczenie.

Pominięcie przyjęcia leku Stivarga
W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien ją przyjąć w tym samym dniu, jak tylko sobie o tym
przypomni. Nie należy przyjmować dwóch dawek leku Stivarga w tym samym dniu w celu uzupełnienia
pominiętej dawki z poprzedniego dnia. Należy powiedzieć lekarzowi o każdej pominiętej dawce.4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Lek ten
może również wpływać na wyniki niektórych badań krwi.

Najpoważniejsze działania niepożądane, które miały również skutek śmiertelny, to:
- ciężkie zaburzenia czynności wątroby (w tym niewydolność wątroby), krwawienia, perforacja
 przewodu pokarmowego i zakażenia.

Pacjent powinien niezwłocznie powiadomić lekarza, jeśli wystąpi u niego którykolwiek z poniższych
objawów:

Zaburzenia czynności wątroby
Leczenie lekiem Stivarga może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia poważnych zaburzeń czynności
wątroby. Należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli wystąpią następujące objawy:
- żółtawe zabarwienie skóry i białek oczu
- ciemny mocz
- splątanie i (lub) dezorientacja
Mogą to być objawy ciężkiego uszkodzenia wątroby.

Krwawienie
Stivarga może spowodować poważne krwawienia w układzie pokarmowym, np. z żołądka, gardła,
odbytnicy lub jelita, a także z płuc, nerek, jamy ustnej, pochwy i (lub) mózgu. Należy niezwłocznie
zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli wystąpią następujące objawy:
- oddawanie stolców z krwią lub oddawanie czarnych stolców
- oddawanie moczu z krwią
- ból brzucha
- kaszel/wymioty krwią Mogą to być objawy krwawienia.

Ciężkie zaburzenia żołądka i jelit (perforacja lub przetoka przewodu pokarmowego)
Należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli wystąpią następujące objawy:
- ciężki lub nieustępujący ból żołądka (brzucha)
- wymioty krwią
- czerwony lub czarny stolec.
Mogą to być objawy poważnych zaburzeń żołądka lub jelit.

Zakażenia
Leczenie z użyciem leku Stivarga może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia zakażeń,
szczególnie układu moczowego, nosa, gardła i płuc. Leczenie z użyciem leku Stivarga może również
prowadzić do podwyższonego ryzyka zakażeń grzybiczych błony śluzowej, skóry lub ciała. Należy
niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli wystąpią następujące objawy:
- wysoka gorączka
- silny kaszel z lub bezzwiększenia wydzielania ilościśluzu (plwociny)
- silny ból gardła
- skrócenie oddechu
- palenie / ból przy oddawaniu moczu
- nietypowa wydzielina z pochwy lub podrażnienie 
- zaczerwienienie, świąd i (lub) ból w innej części ciała,
Mogą to być objawy zakażenia.

Inne działania niepożądane leku Stivarga, wymienione według częstości występowania:

Bardzo częste działania niepożądane (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 użytkowników)
- zmniejszenie liczby płytek krwi objawiające się łatwym powstawaniem siniaków lub krwawieniem
 (małopłytkowość)
- zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość)
- zmniejszenie apetytu i zmniejszenie ilości przyjmowanych pokarmów
- wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie)
- zmiany głosu lub chrypka (dysfonia)
- częste wypróżnienia lub luźny stolec (biegunka)
- bolesne lub suche usta, ból języka, owrzodzenia jamy ustnej (zapalenie jamy ustnej i (lub) zapalenie błon
 śluzowych)
- mdłości (nudności)
- wymioty
- podwyższony poziom bilirubiny we krwi,tj. substancji tworzonej przez wątrobę
 (hiperbilirubinemia)
- zmiany dotyczące enzymów wytwarzanych w wątrobie, co może wskazywać na zaburzenia wątroby
 (zwiększenie aktywności aminotransferaz)
- zaczerwienienie, ból, pęcherze i obrzęk na dłoniach i podeszwach stóp (zespół ręka-stopa)
- wysypka
- osłabienie, brak siły i energii, nadmierne zmęczenie i niezwykła senność (osłabienie/zmęczenie)
- ból (w tym ból brzucha i pleców)
- zaparcie
- gorączka
- utrata masy ciała

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 użytkowników)
- zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia)
- obniżona aktywność tarczycy (niedoczynność tarczycy)
- niskie stężenie potasu, fosforanu, wapnia, sodu lub magnezu we krwi (hipokaliemia,
 
hipofosfatemia, hipokalcemia, hiponatremia i hipomagnezemia)
- wysoka zawartość kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia)
- utrata płynów ustrojowych (odwodnienie)
- ból głowy
- drżenia
- zaburzenia nerwów, które mogą powodować zmiany czucia, takie jak drętwienie, mrowienie,
 osłabienie lub ból (neuropatia obwodowa)
- zaburzenia smaku
- suchość w ustach
- zgaga (refluks żołądkowo-przełykowy)
- infekcja bądź podrażnienie żołądka i jelit (nieżyt żołądka i jelit)
- wypadanie włosów (łysienie)
- sucha skóra
- wysypka z łuszczeniem lub złuszczaniem naskórka (wysypka złuszczająca)
- nagłe, mimowolne skurcze mięśni (skurcze mięśni)
- białko w moczu (białkomocz)
- duża aktywność pewnych enzymów biorących udział w trawieniu (zwiększenie aktywności amylazy i
 lipazy)
- nieprawidłowe krzepnięcie krwi (nieprawidłowy międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR)

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 użytkowników)
- oznaki / objawy reakcji alergicznej, które mogą obejmować rozległą, ciężkiego stopnia wysypkę, złe
 samopoczucie, gorączkę, duszności, żółtaczkę, zmiany w substancjach wytwarzanych przez wątrobę
 (reakcja nadwrażliwości)
- zawał serca, ból w klatce piersiowej (zawał i niedokrwienie mięśnia sercowego)
- znacznie podwyższone ciśnienie krwi powodujące ból głowy, splątanie, niewyraźne widzenie,
 nudności, wymioty i drgawki (przełom nadciśnieniowy)
- zapalenie trzustki, charakteryzujące się bólem w okolicy żołądka, nudnościami, wymiotami i
 gorączką
- zaburzenia paznokci (zmiany paznokci takie jak grzebienie i (lub) rozszczepiania)
- wiele wykwitów skórnych (rumień wielopostaciowy)

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1 000 użytkowników)
- zakrzepy krwi w drobnych naczyniach krwionośnych (mikroangiopatia zakrzepowa)
- pewne rodzaje raka skóry (rogowiak kolczystokomórkowy/rak kolczystokomórkowy skóry)
- ból głowy, splątanie, drgawki i utrata wzroku, związane lub niezwiązane z wysokim ciśnieniem krwi
 (zespół tylnej odwracalnej encefalopatii (ang. posterior reversible leukoencephalopathy syndrome
 
/PRES))
- ciężkie reakcje skórne i (lub) ze strony błon śluzowych, które mogą obejmować bolesne pęcherze i
 gorączkę, w tym rozległe odwarstwienie skóry (zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza
n askórka)
- powiększenie i osłabienie ściany naczynia krwionośnego lub rozdarcie ściany naczynia
 krwionośnego (tętniak i rozwarstwienie tętnicy).
- brak energii, splątanie, senność, drżenie, zaburzenia świadomości - te objawy mogą być objawami
 toksycznego uszkodzenia mózgu, spowodowanego wysokim stężeniem amoniaku we krwi
 (encefalopatia hiperamonemiczna).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w
ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V. Dzięki zgłaszaniu działań
niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.5. Jak przechowywać lek Stivarga

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po: Termin ważności (EXP)
i na etykiecie butelki po: (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Przechowywać butelkę szczelnie zamkniętą.

Po otwarciu butelki lek należy zutylizować po 7 tygodniach.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Stivarga
- Substancją czynną leku jest regorafenib. Każda tabletka powlekana zawiera 40 mg regorafenibu.
- Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian,
 powidon (K-25) i krzemionka koloidalna bezwodna, żelaza tlenek czerwony (E172), żelaza tlenek żółty
 ( E172), lecytyna (sojowa), makrogol 3350, alkohol poliwinylowy (częściowo hydrolizowany), talk i
 tytanu dwutlenek (E171) (patrz również punkt „Ważne informacje o niektórych składnikach leku
 Stivarga”).

Jak wygląda Stivarga i co zawiera opakowanie
Tabletki Stivarga 40 mg są jasnoróżowe i owalne, z napisem „BAYER” na jednej stronie i „40” na drugiej
stronie.

Każda butelka zawiera 28 tabletek powlekanych.

Tabletki Stivarga 40 mg są dostępne w opakowaniach zawierających jedną lub trzy butelki.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Przechowywać środek osuszający w butelce. Środek osuszający to substancja pochłaniająca wilgoć
umieszczona w małym pojemniku, służąca do ochrony tabletek przed wilgocią.

Podmiot odpowiedzialny
Bayer AG
51368 Leverkusen
Niemcy

Wytwórca
Bayer AG
Kaiser-Wilhelm-Allee
51368 Leverkusen
Niemcy

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego przedstawiciela
podmiotu odpowiedzialnego:

België / Belgique / Belgien
Bayer SA-NV
Tél/Tel: +32-(0)2-535 63 11

Lietuva
UAB Bayer
Tel. +370 5 23 36 868

България
Байер България ЕООД
Тел. +359 (0)2-424 72 80

Luxembourg / Luxemburg
Bayer SA-NV
Tél/Tel: +32-(0)2-535 63 11

Česká republika
Bayer s.r.o.
Tel: +420 266 101 111

Magyarország
Bayer Hungária Kft.
Tel.: +36-14 87-41 00

Danmark
Bayer A/S
Tlf: +45-45 23 50 00

Malta
Alfred Gera and Sons Ltd.
Tel: +356-21 44 62 05

Deutschland
Bayer Vital GmbH
Tel: +49-(0)214-30 513 48

Nederland
Bayer B.V.
Tel: +31-(0)23 799 1000

Eesti
Bayer OÜ
Tel: +372 655 85 65

Norge
Bayer AS
Tlf. +47 23 13 05 00

Ελλάδα
Bayer Ελλάς ΑΒΕΕ
Τηλ:+30 210 618 75 00

Österreich
Bayer Austria Ges. m. b. H.
Tel: +43-(0)1-711 46-0

España
Bayer Hispania S.L.
Tel: +34-93-495 65 00

Polska
Bayer Sp. z o.o.
Tel.: +48-22-572 35 00

France
Bayer HealthCare
Tél: +33-(0)800 87 54 54

Portugal
Bayer Portugal, Lda.
Tel: +351-21-416 42 00

Hrvatska
Bayer d.o.o.
Tel: + 385-(0)1-6599 900

România
SC Bayer SRL
Tel: +40 21 529 59 00

Ireland
Bayer Limited
Tel: +353 1 216 3300

Slovenija
Bayer d. o. o.
Tel.: +386-(0)1-58 14 400

Ísland
Icepharma hf.
Sími: +354 540 80 00

Slovenská republika
Bayer, spol. s r.o.
Tel: +421 2 59 21 31 11

Italia
Bayer S.p.A.
Tel: +39-02-397 81

Suomi/Finland
Bayer Oy
Puh/Tel: +358-20 785 21

Κύπρος
NOVAGEM Limited
Τηλ: +357 22 48 38 58

Sverige
Bayer AB
Tel: +46-(0)8-580 223 00

Latvija
SIA Bayer
Tel: +371 67 84 55 63

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Inne źródła informacji
Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków
https://www.ema.europa.eu.

Dane o lekach i suplementach diety dostarcza