Piqray tabl. powl.(200 mg) - 28 szt.

Doustnie. Leczenie preparatem powinno być rozpoczynane przez lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu terapii przeciwnowotworowych. Pacjentów z zaawansowanym HR-dodatnim, HER2-ujemnym rakiem piersi należy kwalifikować na podstawie obecności mutacji PIK3CA w próbkach tkanki nowotworowej lub osocza wykrytej przy użyciu zwalidowanej metody analitycznej. Gdy w próbce osocza nie wykryto mutacji, należy zbadać wycinek tkanki nowotworowej, jeśli jest dostępny. Zalecana dawka to 300 mg alpelisybu (2 tabl. powl. po 150 mg) przyjmowane raz na dobę w sposób nieprzerwany. Maksymalna zalecana dawka dobowa leku wynosi 300 mg. W razie pominięcia dawki można ją przyjąć bezpośrednio po posiłku w ciągu 9 h od zwykłej pory podawania leku. Jeśli upłynie ponad 9 h, dawkę wyznaczoną w tym dniu należy pominąć. Następnego dnia dawkę należy przyjąć o zwykłej porze. Jeśli po przyjęciu dawki pacjent zwymiotuje, nie powinien przyjmować dodatkowej dawki w tym dniu. Następnego dnia należy wznowić leczenie wg zwykłego schematu, przyjmując dawkę o zwykłej porze. Lek należy podawać jednocześnie z fulwestrantem. Zalecana dawka fulwestrantu to 500 mg podawane domięśniowo w 1., 15. i 29. dniu terapii, a następnie raz w miesiącu. Należy zapoznać się z pełną informacją dotyczącą przepisywania fulwestrantu. Leczenie należy kontynuować, dopóki widoczne są korzyści kliniczne lub dopóki nie wystąpią nieakceptowane objawy toksyczności. Może być konieczna modyfikacja dawki w celu poprawy tolerancji. Modyfikacja dawki. W przypadku ciężkich lub nietolerowanych działań niepożądanych leku (ADR) może być wymagane przerwanie dawkowania na pewien czas, zmniejszenie dawki lub zaprzestanie podawania alpelisybu. Zalecane wytyczne dotyczące zmniejszania dawki w przypadku wystąpienia ADR (w przypadku zapalenia trzustki dozwolone jest tylko jednorazowe zmniejszenie dawki): dawka początkowa - 300 mg na dobę w sposób nieprzerwany (2 tabl. po 150 mg); pierwsze zmniejszenie dawki - 250 mg na dobę w sposób nieprzerwany (1 tabl. 200 mg i 1 tabl. 50 mg); drugie zmniejszenie dawki - 200 mg na dobę w sposób nieprzerwany (1 tabl. 200 mg). Zaleca się maksymalnie dwukrotne zmniejszenie dawki, po czym należy definitywnie zakończyć leczenie alpelisybu. Dawkę należy zmniejszać na podstawie najcięższych, poprzedzających interwencję, objawów toksyczności. Ustalając plan postępowania oparty na indywidualnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka u każdego pacjenta, należy kierować się oceną kliniczną lekarza z uwzględnieniem potwierdzenia parametrów laboratoryjnych, jeśli zajdzie taka konieczność. Hiperglikemia. Należy zawsze rozważyć konsultację z pracownikiem należącym do fachowego personelu medycznego mającym doświadczenie w leczeniu hiperglikemii. Jest to zalecane w przypadku pacjentów w stanie przedcukrzycowym lub u pacjentów ze stężeniem glukozy na czczo (FG) >250 mg/dl lub 13,9 mmol/l, z BMI ≥30 lub w wieku ≥75 lat. Należy zawsze przeprowadzić konsultację z diabetologiem lub pracownikiem należącym do fachowego personelu medycznego mającym doświadczenie w leczeniu hiperglikemii u pacjentów z cukrzycą. Modyfikacja dawki i sposób postępowania w przypadku hiperglikemi (modyfikacja dawki i postępowanie powinno opierać się wyłącznie na stężeniu glukozy (w osoczu/krwi) na czczo: >GGN -160 mg/dl lub >GGN -8,9 mmol/l - modyfikacja dawki alpelisybu nie jest konieczna. Należy rozpocząć podawanie doustnych leków przeciwcukrzycowych lub zintensyfikować doustne leczenie przeciwcukrzycowe*; >160-250 mg/dl lub >8,9-13,9 mmol/l - modyfikacja dawki alpelisybu nie jest konieczna. Należy rozpocząć podawanie doustnych leków przeciwcukrzycowych lub zintensyfikować doustne leczenie przeciwcukrzycowe*. Jeśli w ciągu 21 dni stężenie glukozy na czczo nie obniży się do ≤160 mg/dl lub 8,9 mmol/l mimo stosowania odpowiednich doustnych leków przeciwcukrzycowych* (insulinę można stosować przez 1-2 dni, dopóki nie ustąpi hiperglikemia, tak jak zalecano w badaniu klinicznym fazy III. W większości przypadków hiperglikemii spowodowanych przez alpelisyb może to jednak nie być konieczne, zważywszy na krótki T_0,5 alpelisybu i przewidywaną normalizację stężenia glukozy po przerwaniu podawania alpelisybu), należy zmniejszyć dawkę alpelisybu o 1 poziom i postępować wg zaleceń właściwych dla wartości FG; >250-500 mg/dl lub >13,9-27,8 mmol/l - przerwać podawanie alpelisybu. Rozpocząć podawanie doustnych leków przeciwcukrzycowych lub zintensyfikować doustne leczenie przeciwcukrzycowe* i rozważyć stosowanie dodatkowych leków przeciwcukrzycowych, takich jak insulina przez 1-2 dni, dopóki nie ustąpi hiperglikemia, w zależności od wskazań klinicznych (w większości przypadków hiperglikemii spowodowanych przez alpelisyb może to jednak nie być konieczne, zważywszy na krótki T_0,5 alpelisybu i przewidywaną normalizację stężenia glukozy po przerwaniu podawania alpelisybu). Zastosować nawadnianie drogą dożylną i rozważyć odpowiednie leczenie (np. wyrównać zaburzenia elektrolitowe/ kwasicę ketonową/ zaburzenia hiperosmolarne). Jeśli stężenie glukozy na czczo obniży się do ≤160 mg/dl lub 8,9 mmol/l w ciągu 3 do 5 dni stosowania odpowiedniej terapii przeciwcukrzycowej, wznowić podawanie alpelisybu w dawce mniejszej o jeden poziom. Jeśli stężenie glukozy na czczo nie obniży się do ≤160 mg/dl lub 8,9 mmol/l w ciągu 3 do 5 dni stosowania odpowiedniej terapii przeciwcukrzycowej, zaleca się konsultację z pracownikiem należącym do fachowego personelu medycznego mającym doświadczenie w leczeniu hiperglikemii. Jeśli stężenie glukozy na czczo nie obniży się do ≤160 mg/dl lub 8,9 mmol/l w ciągu 21 dni po zastosowaniu odpowiedniej terapii przeciwcukrzycowej* (insulinę można stosować przez 1-2 dni, dopóki nie ustąpi hiperglikemia, tak jak zalecano w badaniu klinicznym fazy III. W większości przypadków hiperglikemii spowodowanych przez alpelisyb może to jednak nie być konieczne, zważywszy na krótki T_0,5 alpelisybu i przewidywaną normalizację stężenia glukozy po przerwaniu podawania alpelisybu), należy definitywnie zakończyć leczenie alpelisybem; >500 mg/dl lub >27,8 mmol/l - przerwać podawanie alpelisybu. Rozpocząć podawanie odpowiednich leków przeciwcukrzycowych lub zintensyfikować leczenie przeciwcukrzycowe* (insulinę można stosować przez 1-2 dni, dopóki nie ustąpi hiperglikemia, tak jak zalecano w badaniu klinicznym fazy III. W większości przypadków hiperglikemii spowodowanych przez alpelisyb może to jednak nie być konieczne, zważywszy na krótki T_0,5 alpelisybu i przewidywaną normalizację stężenia glukozy po przerwaniu podawania alpelisybu) (zastosować nawadnianie drogą dożylną i rozważyć właściwe leczenie [np. wyrównać zaburzenia elektrolitowe/ kwasicę ketonową/ zaburzenia hiperosmolarne]), wykonać badania kontrolne w ciągu 24 h i w przypadkach wskazanych ze względów klinicznych. Jeśli stężenie glukozy na czczo obniży się do ≤500 mg/dl lub ≤27,8 mmol/l, postępować wg zaleceń właściwych dla wartości FG <500 mg l. Jeśli po 24 h potwierdzone zostanie stężenie glukozy na czczo wynoszące>500 mg/dl lub >27,8 mmol/l, definitywnie zakończyć leczenie alpelisybem. *(należy rozpocząć podawanie stosownych leków przeciwcukrzycowych, takich jak metformina, inhibitory SGLT2 lub leki uwrażliwiające na działanie insuliny (takie jak tiazolidynediony lub inhibitory dipeptydylopeptydazy 4) i zapoznać się z odpowiednimi informacjami dotyczącymi przepisywania leku aby uzyskać zalecenia dotyczące dawkowania oraz modyfikacji dawki, w tym także miejscowe wytyczne w sprawie leczenia cukrzycy. W badaniu klinicznym fazy III zalecano podawanie metforminy wg następujących wytycznych: należy rozpocząć podawanie metforminy w dawce 500 mg raz na dobę. W zależności od tolerancji dawkę metforminy można zwiększyć do 500 mg dwa razy na dobę, następnie do 500 mg przyjmowanych podczas śniadania i 1 000 mg przyjmowanych podczas posiłku spożywanego wieczorem, a później dodatkowo zwiększyć do 1 000 mg dwa razy na dobę, jeśli zajdzie taka konieczność). Stwierdzono, że występująca wyjściowo cukrzyca i stan przedcukrzycowy, wyjściowy BMI ≥30 i wyjściowy wiek pacjenta ≥75 lat są czynnikami ryzyka hiperglikemii u pacjentów leczonych alpelisybem. Te czynniki ryzyka występowały u 74,9% pacjentów z hiperglikemią dowolnego stopnia oraz u 84,7% pacjentów z hiperglikemią stopnia 3. lub 4. Wysypka. Można rozważyć profilaktyczne podanie doustnego leku przeciwhistaminowego w chwili rozpoczęcia leczenia alpelisybem. Ponadto zaleca się podanie leków przeciwhistaminowych w celu opanowania objawów wysypki. Należy rozpocząć leczenie kortykosteroidem stosowanym miejscowo w chwili wystąpienia pierwszych oznak wysypki i rozważyć podawanie kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym w przypadku wysypki o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Zależnie od nasilenia wysypki może być wymagane przerwanie dawkowania, zmniejszenie dawki lub zaprzestanie podawania. Modyfikacja dawki i sposób postępowania w przypadku wysypki: wszystkie stopnie (wg CTCAE): zawsze należy rozważyć konsultację u dermatologa; stopień 1. (<10 % pola pc. z czynną toksyczną reakcją skórną): modyfikacja dawki leku nie jest konieczna. Rozpocząć leczenie kortykosteroidem stosowanym miejscowo. Rozważyć dodanie doustnego leku przeciwhistaminowego w celu opanowania objawów. Jeśli wysypka nie ulegnie poprawie w ciągu 28 dni stosowania odpowiedniego leczenia, należy włączyć kortykosteroid o działaniu ogólnoustrojowym w małej dawce; stopień 2. (10-30% pola pc. z czynną toksyczną reakcją skórną): modyfikacja dawki leku nie jest konieczna. Rozpocząć lub zintensyfikować leczenie kortykosteroidem stosowanym miejscowo i doustnym lekiem przeciwhistaminowym. Rozważyć leczenie kortykosteroidem o działaniu ogólnoustrojowym w małej dawce. Jeśli wysypka ulegnie poprawie do stopnia ≤1. w ciągu 10 dni, można zakończyć podawanie kortykosteroidu o działaniu ogólnoustrojowym; stopień 3. (np. ciężka wysypka nieodpowiadająca na leczenie zachowawcze) (>30% pola pc. z czynną toksyczną reakcją skórną): przerwać podawanie leku do czasu poprawy nasilenia wysypki do stopnia ≤1. Rozpocząć lub zintensyfikować leczenie kortykosteroidem stosowanym miejscowo/o działaniu ogólnoustrojowym i lekiem przeciwhistaminowym. Po złagodzeniu nasilenia wysypki do stopnia ≤1. wznowić podawanie preparatu w dawce mniejszej o jeden poziom; stopień 4. (np. ciężkie reakcje pęcherzowe, zmiany pęcherzykowe lub złuszczanie się skóry (dowolny % pola pc. z towarzyszącym rozległym nadkażeniem, gdy wskazane jest podanie antybiotyków dożylnie; następstwa zagrażające życiu): definitywnie zakończyć podawanie leku. Biegunka lub zapalenie okrężnicy. Modyfikacja dawki i postępowanie z biegunką lub zapaleniem okrężnicy: stopień 1. (wg CTCAE): modyfikacja dawki alpelisybu nie jest konieczna. Rozpocząć odpowiednie leczenie i monitorować stan pacjenta w zależności od wskazań klinicznych; stopień 2. (należy rozważyć dodatkowe leczenie, takie jak podanie steroidów): przerwać podawanie leku. Rozpocząć lub zintensyfikować odpowiednie leczenie i monitorować stan pacjenta w zależności od wskazań klinicznych. Jeśli biegunka lub zapalenie okrężnicy ulegnie poprawie do stopnia ≤1., wznowić leczenie alpelisybem w tej samej dawce. W przypadku ponownego wystąpienia biegunki lub zapalenia okrężnicy w stopniu ≥2., przerwać podawanie alpelisybu aż do uzyskania poprawy do stopnia ≤1., a następnie wznowić podawanie alpelisybu w dawce mniejszej o jeden poziom; stopień 3. (należy rozważyć dodatkowe leczenie, takie jak podanie steroidów. Pacjenci powinni dodatkowo otrzymać leczenie zgodne z lokalnie obowiązującym standardem postępowania, obejmujące kontrolowanie stężenia elektrolitów, podawanie leków przeciwwymiotnych i przeciwbiegunkowych i (lub) uzupełnienie płynów oraz suplementację elektrolitów, w zależności od wskazań klinicznych): przerwać podawanie alpelisybu. Rozpocząć lub zintensyfikować odpowiednie leczenie i monitorować stan pacjenta w zależności od wskazań klinicznych. Jeśli biegunka lub zapalenie okrężnicy ulegnie poprawie do stopnia ≤1., wznowić leczenie alpelisybem w dawce mniejszej o jeden poziom; stopień 4. (należy rozważyć dodatkowe leczenie, takie jak podanie steroidów. Pacjenci powinni dodatkowo otrzymać leczenie zgodne z lokalnie obowiązującym standardem postępowania, obejmujące kontrolowanie stężenia elektrolitów, podawanie leków przeciwwymiotnych i przeciwbiegunkowych i (lub) uzupełnienie płynów oraz suplementację elektrolitów, w zależności od wskazań klinicznych): definitywnie zakończyć podawanie alpelisybu. Inne objawy toksyczności. Modyfikacja dawki i sposób postępowania w przypadku innych objawów toksyczności (z wyłączeniem hiperglikemii, wysypki i biegunki lub zapalenia okrężnicy): stopień 1. lub 2.: modyfikacja dawki alpelisybu nie jest konieczna. Rozpocząć odpowiednie leczenie i monitorować stosownie do wskazań klinicznych: w przypadku zapalenia trzustki stopnia 2. i 3. przerwać dawkowanie alpelisybu, dopóki nie nastąpi poprawa do stopnia ≤1., a następnie wznowić jego podawanie w dawce mniejszej o jeden poziom. Dozwolone jest tylko jednorazowe zmniejszenie dawki. Jeśli objawy toksyczności nawrócą, definitywnie zakończyć leczenie alpelisybem; w przypadku zwiększenia stężenia bilirubiny całkowitej stopnia 2., należy przerwać podawanie alpelisybu aż do złagodzenia tych odchyleń do stopnia ≤1., a następnie wznowić leczenie w tej samej dawce, jeśli zaburzenie ustąpiło w ciągu ≤14 dni lub wznowić leczenie w dawce mniejszej o jeden poziom, jeśli zaburzenie ustąpiło w ciągu >14 dni; stopień 3.: przerwać dawkowanie alpelisybu do czasu zmniejszenia nasilenia objawów do stopnia ≤1., a następnie wznowić podawanie alpelisybu w dawce mniejszej o jeden poziom (w przypadku zapalenia trzustki stopnia 2. i 3. przerwać stosowanie alpelisybu, dopóki nie nastąpi poprawa do stopnia ≤1., a następnie wznowić jego podawanie w dawce mniejszej o jeden poziom. Dozwolone jest tylko jednorazowe zmniejszenie dawki. Jeśli objawy toksyczności nawrócą, definitywnie zakończyć leczenie alpelisybem); stopień 4.: definitywnie zakończyć podawanie alpelisybu (w przypadku zwiększenia stężenia bilirubiny całkowitej stopnia 2., należy przerwać podawanie alpelisybu aż do złagodzenia tych odchyleń do stopnia ≤1., a następnie wznowić leczenie w tej samej dawce, jeśli zaburzenie ustąpiło w ciągu ≤14 dni lub wznowić leczenie w dawce mniejszej o jeden poziom, jeśli zaburzenie ustąpiło w ciągu >14 dni). Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczna modyfikacja schematu dawkowania u pacjentów w wieku ≥65 lat. Dane dotyczące pacjentów w wieku ≥75 lat, a zwłaszcza u pacjentów w wieku ≥85 lat są ograniczone. Ustalono, że u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek modyfikacja dawki nie jest konieczna. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek ze względu na brak doświadczeń związanych ze stosowaniem leku w tej populacji. Na podstawie badania dotyczącego zaburzeń czynności wątroby u osób bez nowotworów z osłabioną czynnością wątroby ustalono, że nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (odpowiednio stopnia A, B i C wg klasyfikacji Child-Pugh). Nie określono skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci w wieku od 0 do 18 lat. Sposób podania. Tabletki należy połykać w całości, bezpośrednio po posiłku, codziennie mniej więcej o tej samej porze. Nie należy ich żuć, kruszyć ani dzielić przed połknięciem. Nie należy przyjmować tabletek połamanych, popękanych ani uszkodzonych w inny sposób.