Meronem proszek do sporz. roztw. do wstrz. i (lub) inf.(500 mg) - 10 fiolek

Opakowanie

10 fiolek

Producent

Pfizer Europe

Opis

produkt stosowany wyłącznie w lecznictwie zamkniętym

Refundowany

Nie

Rodzaj

proszek do sporz. roztw. do wstrz. i (lub) inf.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli i młodzież. Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne zapalenie płuc i tzw. respiratorowe zapalenie płuc; powikłane zakażenia układu moczowego; powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej; zakażenia śródporodowe i poporodowe; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 500 mg lub 1 g co 8 h. Zapalenie płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy; ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 2 g co 8 h. Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 1 g co 8 h. Dawka do 2 g 3 razy na dobę u dorosłych i młodzieży może być szczególnie odpowiednia podczas leczenia niektórych rodzajów zakażeń, takich jak zakażenia spowodowane mniej wrażliwymi rodzajami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa lub Acinetobacter spp.) lub podczas leczenia bardzo ciężkich zakażeń. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, klirens kreatyniny (CCr) 26-50 ml/min: 1 dawka jednostkowa co 12 h; CCr 10-25 ml/min: 1/2 dawki jednostkowej co 12 h; <10 ml in: 1 dawki jednostkowej co 24 h. Dostępne są ograniczone dane dotyczące zmiany dawki w przypadku podawania leku w dawce jednostkowej 2 g. Meropenem jest usuwany z surowicy podczas hemodializy i hemofiltracji; wymagana dawka powinna zostać podana po zakończeniu hemodializy. Nie ustalono zaleceń dawkowania u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek lub CCr>50 ml/min nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. Sposób podania. Zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego ok. 15-30 min. Zamiennie, zamiast we wlewie, dawki do 1 g mogą być podawane w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego ok. 5 min. Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dawki 2 g drogą wstrzyknięcia dożylnego u pacjentów dorosłych. Dzieci od 3 mies. do 11 lat i mc. do 50 kg. Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne zapalenie płuc i tzw. respiratorowe zapalenie płuc, powikłane zakażenia układu moczowego, powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej, złożone zakażenia skóry i tkanek miękkich: 10 lub 20 mg/kg mc. co 8 h. Zapalenie płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy, ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 40 mg/kg mc co 8 h. Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 20 mg/kg mc. co 8 h. Dawka do 40 mg/kg mc. 3 razy na dobę u dzieci może być szczególnie odpowiednia podczas leczenia niektórych rodzajów zakażeń, takich jak zakażenia spowodowane mniej wrażliwymi rodzajami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa czy Acinetobacter spp.) lub podczas leczenia bardzo ciężkich zakażeń. U dzieci o mc. >50 kg należy podać dawkę jak dla osoby dorosłej. Skuteczność i bezpieczeństwo meropenemu u dzieci <3. mż. nie zostały ustalone, ani nie ustalono dla nich optymalnego schematu dawkowania; ograniczone dane farmakokinetyczne świadczą o tym, że odpowiednim schematem dawkowania może być podawanie meropenemu w dawce 20 mg g mc. co 8 h. Szczególne grupy pacjentów. Brak doświadczeń w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Sposób podania. Zazwyczaj we wlewie dożylnym trwającym 15-30 min. Zamiennie, zamiast we wlewie, dawki do 20 mg/kg mc. mogą być podawane w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego ok 5 min. Dostępne są ograniczone dane dotyczące podawania dzieciom dawki 40 mg/kg mc. we wstrzyknięciu dożylnym (bolus).

Zastosowanie

Leczenie zakażeń u dorosłych i dzieci ≥3 miesięcy: ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc; zapalenie płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy; powikłane zakażenia układu moczowego; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zakażenia śródporodowe i poporodowe; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich; ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Preparat może być stosowany w leczeniu gorączkujących pacjentów z neutropenią, u których występuje podejrzenie zakażenia bakteryjnego. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Treść ulotki

1. Co to jest lek Meronem i w jakim celu się go stosuje

Meronem należy do grupy leków nazywanych antybiotykami karbapenemowymi. Jego działanie
polega na niszczeniu bakterii, które mogą powodować ciężkie zakażenia.

Meronem jest stosowany do leczenia następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku 3 miesięcy
i starszych:
- Zakażenie płuc (zapalenie płuc).
- Zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy.
- Powikłane zakażenia układu moczowego.
- Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej.
- Zakażenia śródporodowe i poporodowe (mogące rozwinąć się podczas lub po porodzie).
- Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich.
- Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (meningokokowe).

Meronem może być stosowany w leczeniu gorączkujących pacjentów z neutropenią, u których
podejrzewa się zakażenie bakteryjne.

Meronem może być stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych krwi, które mogą być związane
z zakażeniami wymienionymi powyżej.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Meronem

Kiedy nie stosować leku Meronem
- Jeśli pacjent ma uczulenie na meropenem lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6).
- Jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie na inne antybiotyki, takie jak penicyliny, cefalosporyny lub
karbapenemy, ponieważ pacjent taki może być także uczulony na meropenem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed zastosowaniem leku Meronem należy poinformować lekarza, farmaceutę lub pielęgniarkę:
- jeśli pacjent ma choroby wątroby lub nerek;
- jeśli u pacjenta występowała ciężka biegunka po zastosowanu innych antybiotyków.

Podczas leczenia u pacjenta może wystąpić dodatni test Coombsa, który świadczy o obecności
przeciwciał, które mogą niszczyć czerwone krwinki. Lekarz omówi to z pacjentem.

U pacjenta mogą wystąpić objawy przedmiotowe i podmiotowe ciężkich reakcji skórnych (patrz
punkt 4). Jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy, powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem
lub pielęgniarką, aby można było rozpocząć leczenie tych objawów.

Jeśli u pacjenta wystąpi ból mięśni o niewyjaśnionej przyczynie, tkliwość lub osłabienie mięśni i (lub)
ciemne zabarwienie moczu, należy natychmiast poinformować o tym lekarza. Mogą to być objawy
rozpadu mięśni (zwanego rabdomiolizą), który może prowadzić do problemów z nerkami.

Zaburzenia czynności wątroby
Jeśli u pacjenta wystąpi zażółcenie skóry i białkówek oczu, świąd skóry, ciemne zabarwienie moczu
lub jasne zabarwienie stolca, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Może to być objawem zaburzeń
czynności wątroby, które lekarz powinien zweryfikować.

Jeśli pacjent ma wątpliwości, czy któraś z wyżej wymienionych sytuacji go dotyczy, należy o tym
powiedzieć lekarzowi.

Meronem a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce o wszystkich przyjmowanych ostatnio
lekach oraz tych, które pacjent zamierza przyjmować, ponieważ lek Meronem może zmieniać
działanie niektórych leków a inne leki mogą wpływać na działanie leku Meronem.

Szczególnie należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent stosuje:
- Probenecyd (stosowany w leczeniu dny moczanowej).
- Kwas walproinowy, walproinian sodu lub walpromid (stosowane w leczeniu padaczki). Lek
Meronem nie powinien być stosowany, ponieważ może spowodować osłabienie działania
walproinianu sodu.
- Doustne leki przeciwzakrzepowe (stosowane w leczeniu lub zapobieganiu powstawania zakrzepów
w naczyniach krwionośnych).

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Zaleca się, aby
unikać podawania meropenemu pacjentkom w ciąży.
O tym czy pacjentka powinna przyjąć Meronem zdecyduje lekarz.

Jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią, bardzo ważne jest, aby poinformowała o tym
lekarza przed zastosowaniem leku Meronem. Małe ilości tego leku przenikają do mleka ludzkiego.
Dlatego o zastosowaniu leku Meronem u kobiety w okresie karmienia piersią zdecyduje lekarz.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Nie prowadzono badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Stosowanie leku Meronem było związane z bólami głowy, uczuciem kłucia i drętwienia (parestezje).

Każde z tych działań niepożądanych może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub
obsługiwania maszyn.
Meronem może powodować mimowolne skurcze mięśni powodujące szybkie i niekontrolowane
drżenia całego ciała (drgawki). Zazwyczaj towarzyszy temu utrata przytomności. Jeżeli u pacjenta
wystąpi to działanie niepożądane, nie powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Meronem zawiera sód
Lek Meronem, 500 mg: ten lek zawiera 45 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) w każdej dawce
zawierającej 500 mg meropenemu. Odpowiada to 2,25 % zalecanej maksymalnej dobowej dawki sodu
w diecie u osób dorosłych.

Lek Meronem, 1 g: ten lek zawiera 90 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) w każdej dawce
zawierającej 1g meropenemu. Odpowiada to 4,5 % zalecanej maksymalnej dawki dobowej dawki sodu
w diecie u osób dorosłych.

Jeżeli stan zdrowia pacjenta wymaga nadzorowania ilości spożywanego sodu, należy o tym
poinformować lekarza, farmaceutę lub pielęgniarkę.

3. Jak stosować lek Meronem

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki. W razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

Stosowanie u dorosłych
- Dawka leku zależy od rodzaju zakażenia występującego u pacjenta, miejsca zakażenia
w organizmie i nasilenia zakażenia. Lekarz zadecyduje o dawce potrzebnej pacjentowi.
- Dawka zwykle stosowana u dorosłych wynosi od 500 mg (miligramów) do 2 g (gramów). Lek jest
zwykle stosowany co 8 godzin. Jednakże w przypadku uszkodzenia nerek dawki mogą być
podawane rzadziej.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
- Dawka leku u dzieci starszych niż 3 miesiące do 11 lat zależy od wieku i masy ciała dziecka.
Zazwyczaj stosowana dawka wynosi od 10 mg do 40 mg leku Meronem na każdy kilogram (kg)
masy ciała dziecka. Lek jest zwykle podawany co 8 godzin. Dzieciom o masie ciała większej niż
50 kg podaje się dawkę jak dorosłym.

Jak stosować Meronem
- Lek Meronem będzie podany pacjentowi we wstrzyknięciu lub wlewie do dużej żyły.
- Lek Meronem będzie podany przez lekarza lub pielęgniarkę.
- Czasami, niektórzy pacjenci, rodzice i opiekunowie mogą być przeszkoleni, by móc podać lek
Meronem w domu. Instrukcja podawania jest umieszczona w tej ulotce (w punkcie „Instrukcja
samodzielnego podawania leku Meronem w domu”). Samodzielne podawanie leku sobie lub innej
osobie w warunkach domowych jest dozwolone wyłącznie po uprzednim przeszkoleniu przez
lekarza lub pielęgniarkę. Zawsze należy stosować lek Meronem ściśle według zaleceń lekarza.
W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza.
- Lek nie powinien zostać podany po zmieszaniu z innym lub dodany do roztworów zawierających
inne leki.
- Podanie może trwać 5 minut lub od 15 do 30 minut. Lekarz zdecyduje jak długo powinno trwać
podawanie leku u pacjenta.
- Zazwyczaj lek powinien być podawany o tych samych porach dnia.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Meronem
W razie przypadkowego podania dawki leku większej niż zalecona przez lekarza, należy niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem lub udać do najbliższego szpitala.

Pominięcie zastosowania leku Meronem
Jeśli pominięto podanie leku, powinno to nastąpić jak najszybciej jest to możliwe. Jeśli czas do
podania kolejnej dawki jest krótki, należy dawkę pominąć.
Nie należy podawać dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Meronem
Nie należy przerywać stosowania leku Meronem dopóki nie zaleci tego lekarz.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku, należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty
lub pielęgniarki.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, ten lek również może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Ciężkie reakcje alergiczne
Jeśli wystąpią jakiekolwiek z tych objawów przedmiotowych lub podmiotowych należy niezwłocznie
skontaktować się z lekarzemlub pielęgniarką. Pacjent może pilnie potrzebować pomocy
medycznej. Do objawów przedmiotowych i podmiotowych mogą należeć szybko pojawiające się:
- ciężka wysypka, swędzenie lub pokrzywka na skórze;
- obrzęki twarzy, ust, języka lub innych części ciała;
- duszność, świsty lub trudności w oddychaniu;
- ciężkie reakcje skórne obejmujące:
o ciężkie reakcje nadwrażliwości w tym gorączka, wysypka skórna, zmiany wyników badania
krwi służących ocenie czynności wątroby (zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych)
oraz zwiększenie liczby pewnego rodzaju krwinek białych (eozynofilów), a także
powiększenie węzłów chłonnych. Mogą być one objawami wielonarządowego zaburzenia na
tle nadwrażliwości, określanego jako zespół reakcji polekowej z eozynofilią i objawami
układowymi.
o ciężką, czerwoną, łuszcząca się wysypkę, guzy skórne zawierające ropę, pęcherze lub
złuszczanie skóry, które mogą być związane z gorączką i bólem stawów.
o ciężkie wysypki skórne, które mogą pojawić się jako czerwonawe okrągłe plamy na tułowiu,
często z pęcherzami po środku, złuszczaniem skóry, owrzodzeniami jamy ustnej, gardła, nosa,
narządów płciowych i oczu i mogą być poprzedzone gorączką i objawami grypopodobnymi
[pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona)] lub w bardziej ciężkiej
postaci [toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella)].

Uszkodzenie czerwonych krwinek (częstość nieznana)
Do objawów należy:
- pojawienie się niespodziewanej duszności;
- czerwone lub brązowe zabarwienie moczu.
Jeśli wystąpi którykolwiek z powyższych objawów należy niezwłocznie skontaktować się
z lekarzem.

Rozpad mięśni
- Ból mięśni o niewyjaśnionej przyczynie, tkliwość lub osłabienie mięśni i (lub) ciemne zabarwienie
moczu.
Jeśli wystąpią te objawy przedmiotowe lub podmiotowe, należy niezwłocznie skontaktować się
z lekarzem.

Zaburzenia czynności wątroby (niezbyt często)
- Zażółcenie skóry i białkówek oczu, świąd skóry, ciemne zabarwienie moczu lub jasne zabarwienie
stolca.
Jeśli u pacjenta wystąpią te objawy przedmiotowe lub podmiotowe, należy niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem.

Inne możliwe działania niepożądane

Częste (mogą wystąpićnie częściej niż u 1 na 10 osób)

- Bóle brzucha.
- Nudności.
- Wymioty.
- Biegunka.
- Bóle głowy.
- Wysypka, świąd skóry.
- Stan zapalny i ból.
- Zwiększenie liczby płytek krwi (w badaniu krwi).
- Zmiany wyników badań diagnostycznych świadczących o czynności wątroby.

Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób)

- Zmiany we krwi. W tym zmniejszenie liczby płytek krwi (może powodować łatwe siniaczenie),
zwiększenie liczby niektórych białych krwinek, zmniejszenie liczby innych białych krwinek,
zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi. Lekarz może zalecić wykonanie kontrolnych badań krwi.
- Zmiany wyników badań krwi, w tym badań świadczących o czynności nerek.
- Zmniejszone stężenie potasu we krwi pacjenta (co może powodować osłabienie, skurcze mięśni,
mrowienie i zaburzenia rytmu serca).
- Uczucie mrowienia (igły, szpilki).
- Zakażenia grzybicze jamy ustnej lub pochwy (pleśniawki).
- Zapalenie jelit z biegunką.
- Ból żył w miejscu podania leku Meronem.
- Inne zmiany we krwi. Do objawów należą częste zakażenia, gorączka i ból gardła. Od czasu do
czasu lekarz może zalecić wykonanie badań kontrolnych krwi.

Rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1 000 osób)

- Drgawki.
- Ostra dezorientacja i stan splątania (majaczenie).

Podczas stosowania innych leków tego samego rodzaju obserwowano przypadki nagłego bólu
wklatce piersiowej, który może być objawem potencjalnie ciężkiej reakcji alergicznej zwanej
zespołem Kounisa. Jeśli wystąpi takie działanie niepożądane, należy niezwłocznie powiedzieć o tym
lekarzowi lub pielęgniarce.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać lek Meronem

Lek przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku. Termin ważności
oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przechowywać w temperaturze do 30°C.

Wstrzyknięcie

Po rozpuszczeniu: roztwór do wstrzyknięcia dożylnego należy podać niezwłocznie po sporządzeniu.
Sporządzonego roztworu przed podaniem w postaci dożylnego wstrzyknięcia nie należy
przechowywać dłużej niż:
- 3 godziny w temperaturze do 25°C;
- 12 godzin w stanie schłodzonym (2-8°C).

Infuzja (wlew dożylny)
Po rozpuszczeniu: roztwór do infuzji dożylnej należy podać bezpośrednio po sporządzeniu.
Sporządzonego roztworu przed jego podaniem w postaci infuzji nie należy przechowywać dłużej niż:
- 3 godziny w temperaturze do 25°C, jeśli Meronem rozpuszczono w roztworze chlorku sodu;
- 24 godziny w stanie schłodzonym (2-8°C), jeśli Meronem rozpuszczono w roztworze chlorku sodu;
- jeśli Meronem rozpuszczono w roztworze dekstrozy, sporządzony roztwór należy podać
natychmiast.

Z punktu widzenia czystości mikrobiologicznej roztwór należy podać niezwłocznie, chyba że sposób
otwierania, rozpuszczania i rozcieńczania wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego.

Jeżeli roztwór nie zostanie podany niezwłocznie, odpowiedzialność za okres i warunki
przechowywania ponosi użytkownik.

Nie zamrażać sporządzonego roztworu.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Meronem
Lek Meronem, 500 mg: Substancją czynną leku jest meropenem. Każda fiolka zawiera 500 mg
meropenemu bezwodnego w postaci meropenemu trójwodnego.

Lek Meronem, 1 g: Substancją czynną leku jest meropenem. Każda fiolka zawiera 1 g meropenemu
bezwodnego w postaci meropenemu trójwodnego.

Pozostały składnik leku to sodu węglan bezwodny.

Jak wygląda lek Meronem i co zawiera opakowanie
Meronem to biały do jasnożółtego proszek w fiolce, służący do sporządzania roztworu do
wstrzykiwań lub infuzji. Opakowanie zawiera 1 lub 10 fiolek w tekturowym pudełku.

Podmiot odpowiedzialny
Pfizer Europe MA EEIG
Boulevard de la Plaine 17
1050 Bruxelles
Belgia

Wytwórca
Pfizer Service Company BV
10 Hoge Wei
1930 Zaventem
Belgia

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku, należy zwrócić się do
przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
Pfizer Polska Sp. z o.o.
Tel. +48 22 335 61 00

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego i w Zjednoczonym Królestwie (Irlandii Północnej) pod następującymi nazwami:
Belgia: Meronem IV
Cypr: MERONEM
Republika Czech: MERONEM
Finlandia: Meronem
Francja: MERONEM
Grecja: Meronem
Włochy: MERREM
Luksemburg: Meronem IV
Polska: Meronem
Szwecja: Meronem
Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna): Meronem IV

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 07/2025

Porada – edukacja medyczna

Antybiotyki są stosowane w celu leczenia zakażeń bakteryjnych. Są one nieskuteczne w przypadku
zakażeń wirusowych.

Zdarzają się zakażenia bakteryjne niepoddające się leczeniu antybiotykami. Jedną z najczęstszych
przyczyn takich przypadków jest oporność bakterii na stosowany antybiotyk. To oznacza, że mimo
stosowania antybiotyków niektóre bakterie mogą przetrwać lub się namnażać.

Może być wiele przyczyn oporności bakterii. Ostrożne stosowanie antybiotyków może pomóc
w zmniejszeniu możliwości tworzenia się oporności.

Jeśli lekarz przepisał antybiotyk, oznacza to, że pacjent potrzebuje go wyłącznie z powodu
występującej aktualnie choroby. Stosując się do poniższych uwag można zapobiegać oporności
bakterii, powodującej, że antybiotyk przestaje działać.

1. Bardzo ważne jest stosowanie antybiotyku w odpowiedniej dawce, w odpowiednim czasie
i przez odpowiednią liczbę dni. Należy przeczytać instrukcje w ulotce dla pacjenta,
a w przypadku wątpliwości zwrócić się do lekarza lub farmaceuty z prośbą o objaśnienie.
2. Nie powinno się stosować antybiotyku dopóki nie został przepisany przez lekarza i powinno się
go stosować wyłącznie do leczenia zakażenia, na które został przepisany.
3. Nie powinno się stosować antybiotyku przepisanego innej osobie nawet, jeśli miała ona podobne
objawy.
4. Nie powinno się przekazywać przepisanego dla siebie antybiotyku innym osobom.
5. Resztę niezużytego antybiotyku przepisanego przez lekarza należy odnieść do apteki w celu
prawidłowego zniszczenia.

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

Instrukcja samodzielnego podawania leku Meronem w domu
Niektórzy pacjenci, rodzice i opiekunowie mogą zostać przeszkoleni by móc podać lek Meronem
w domu.
Ostrzeżenie. Lek można podawać samodzielnie w domu tylko po wcześniejszym przeszkoleniu
przez lekarza lub pielęgniarkę.

Jak przygotować lek

- Ten lek musi być zmieszany z innym płynem (rozpuszczalnik). Lekarz poinstruuje ile
rozpuszczalnika należy użyć.
- Lek należy podać bezpośrednio po sporządzeniu. Nie zamrażać przygotowanego leku.
1. Należy umyć i dobrze osuszyć ręce. Przygotować czyste miejsce robocze.
2. Wyjąć butelkę (fiolkę) leku Meronem z opakowania. Należy sprawdzić fiolkę i datę ważności.
Należy sprawdzić czy nie ma oznak zniszczenia opakowania leku.
3. Należy usunąć kolorowe zamknięcie i przetrzeć szary gumowy korek wacikiem nasączonym
alkoholem. Poczekać aż korek wyschnie.
4. Należy połączyć nową jałową igłę z nową jałową strzykawką, nie dotykając ich końców.
5. Do strzykawki należy nabrać zaleconą ilość wody do wstrzykiwań. Potrzebna ilość wody
znajduje się w tabeli poniżej:

Dawka leku Meronem: Ilość wody do wstrzykiwań potrzebna do rozpuszczenia:
500 mg (miligramów) 10 ml (mililitrów)
1 g (gram) 20 ml
1,5 g 30 ml
2 g 40 ml

Uwaga: Jeśli przepisana dawka leku Meronem jest większa niż 1 g, będzie potrzebna więcej
niż jedna fiolka leku Meronem. Można wtedy roztwór z wielu fiolek nabrać do jednej
strzykawki.

6. Igłę strzykawki umieścić na środku gumowego korka, wbić ją i dodać wodę do wstrzykiwań
znajdującą się w strzykawce do fiolki lub fiolek z lekiem Meronem.
7. Usunąć igłę z fiolki i wstrząsnąć dobrze fiolką przez około 5 sekund lub do czasu rozpuszczenia
proszku. Jeszcze raz przetrzeć gumowy korek nowym wacikiem nasączonym alkoholem
i poczekać aż korek wyschnie.
8. Upewnić się, że tłok strzykawki jest wciśnięty do końca, następnie ponownie wkłuć igłę przez
gumowy szary korek. Należy trzymać strzykawkę i fiolkę, a następnie odwrócić fiolkę do góry
dnem.
9. Trzymając koniec igły zanurzony w roztworze, należy pociągnąć tłok strzykawki i nabrać
roztwór z fiolki do strzykawki.
10. Igłę na strzykawce usunąć z fiolki i odłożyć pustą fiolkę w bezpieczne miejsce.
11. Należy trzymać strzykawkę w pozycji pionowej, a koniec igły skierowany do góry. Puknąć
lekko w strzykawkę tak, aby pęcherzyki powietrza w strzykawce przedostały się do góry.
12. Usunąć całe powietrze ze strzykawki delikatnie naciskając tłok, aż całe powietrze zostanie
usunięte.
13. Jeśli lek Meronem jest stosowany w domu, użyte igły i linie do podawania infuzji należy usunąć
we właściwy sposób. Jeśli lekarz zadecyduje o przerwaniu leczenia, należy niewykorzystany lek
usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Podawanie leku
Lek może być podany przez krótką kaniulę lub wenflon lub przez port lub linię centralną.

Podawanie leku Meronem przez krótką kaniulę lub wenflon

1. Usunąć igłę ze strzykawki i ostrożnie wyrzucić do pojemnika przeznaczonego na ostre odpady.
2. Przeczyścić koniec kaniuli lub wenflonu wacikiem nasączonym alkoholem i poczekać aż
wyschnie. Zdjąć zamknięcie kaniuli i podłączyć strzykawkę.
3. Powoli naciskać tłok strzykawki tak, aby podawać antybiotyk równomiernie przez około 5 minut.
4. Po zakończeniu podawania antybiotyku i opróżnieniu strzykawki, odłączyć strzykawkę
i przepłukać kaniulę zgodnie z zaleceniami lekarza lub pielęgniarki.
5. Zamknąć kaniulę i ostrożnie wyrzucić strzykawkę do pojemnika przeznaczonego na ostre
odpady.

Podawanie leku Meronem przez port lub dojście centralne

1. Zdjąć zamknięcie portu lub linii centralnej, przeczyścić koniec linii wacikiem nasączonym
alkoholem i poczekać aż wyschnie.
2. Podłączyć strzykawkę i powoli naciskać tłok strzykawki, aby podawać antybiotyk równomiernie,
przez około 5 minut.
3. Po zakończeniu podawania antybiotyku, odłączyć strzykawkę i przepłukać linię zgodnie
z zaleceniami lekarza lub pielęgniarki.
4. Założyć nowe zamknięcie na linię centralną i ostrożnie wyrzucić strzykawkę do pojemnika
przeznaczonego na ostre odpady.

Dane o lekach i suplementach diety dostarcza