Livmarli roztw. doustny(9,5 mg/ml) - but. 30 ml + 3 strzyk. doustne
Opakowanie
but. 30 ml + 3 strzyk. doustne
Producent
Mirum Pharmaceuticals International
Opis
produkt wydawany z apteki na podstawie recepty zastrzeżonej
Refundowany
Nie
Rodzaj
roztw. doustny
Dawkowanie
Doustnie. Leczenie preparatem należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu pacjentów z chorobami wątroby z cholestazą. Zespół Alagille`a (ALGS): zalecana dawka docelowa to 380 μg/kg mc. raz na dobę. Dawka początkowa to 190 μg/kg mc. raz na dobę i po tygodniu należy ją zwiększyć do 380 μg/kg mc. raz na dobę. Indywidualna objętość dawki wg mc. pacjenta: Dni 1 do 7 (190 μg/kg mc. raz na dobę): [rozm. strzykawki doust. 0,5 ml] 5-6 kg - 0,1 ml raz na dobę; 7-8 kg - 0,15 ml raz an dobę; 10-12 kg - 0,2 ml raz na dobę; 13-15 kg - 0,3 ml raz na dobę; 16-19 kg - 0,35 ml raz na dobę; 20-24 kg - 0,45 ml raz na dobę; 25-29 kg - 0,5 ml raz na dobę; [rozm. strzykawki doust. 1 ml] 30-34 kg - 0,6 ml raz na dobę; 35-39 kg - 0,7 ml raz na dobę; 40-49 kg - 0,9 ml raz na dobę; 50-59 kg - 1 ml raz na dobę; [rozm. strzykawki doust. 3 ml] 60-69 kg - 1,25 ml raz na dobę; ≥70 kg - 1,5 ml raz na dobę. Od dnia 8 i później (380 μg/kg mc. raz na dobę): [rozm. strzykawki doust. 0,5 ml] 5-6 kg - 0,2 ml raz na dobę; 7-8 kg - 0,25 ml raz an dobę; 10-12 kg - 0,2 ml raz na dobę; [rozm. strzykawki doust. 1 ml] 13-15 kg - 0,4 ml raz na dobę; 16-19 kg - 0,5 ml raz na dobę; 20-24 kg - 0,6 ml raz na dobę; 25-29 kg - 1 ml raz na dobę; [rozm. strzykawki doust. 3 ml] 30-34 kg - 1,25 ml raz na dobę; 35-39 kg - 1,5 ml raz na dobę; 40-49 kg - 1,75 ml raz na dobę; 50-59 kg - 2,25 ml raz na dobę; 60-69 kg - 2,5 ml raz na dobę; ≥70 kg - 3 ml raz na dobę. W przypadku słabej tolerancji należy rozważyć zmniejszenie dawki z 380 μg/kg mc./dobę do 190 μg/kg mc./dobę lub przerwanie leczenia. Można podejmować próby ponownego zwiększenia dawki, w zależności od tolerancji. Maksymalna zalecana objętość dawki dobowej u pacjentów o mc. powyżej 70 kg to 3 ml (28,5 mg). Postępująca rodzinna cholestaza wewnątrzwątrobowa (PFIC): dawka początkowa wynosi 285 μg/kg mc. raz na dobę i może być zwiększona po 1-2 tyg. do 285 μg/kg mc. 2 razy na dobę (podawana rano i wieczorem). Po 1-2 tyg. dawkę można zwiększyć do 570 μg/kg mc. 2 razy na dobę, jeśli jest to klinicznie wskazane i pacjent toleruje taką dawkę. Indywidualna objętość dawki wg mc. pacjenta: dawka 285 μg/kg: [rozm. strzykawki doust. 0,5 ml] 3 kg - 0,1 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 4 kg - 0,1 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 5 kg - 0,15 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 6-7 kg - 0,2 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 8-9 kg - 0,25 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 10-12 kg - 0,35 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 13-15 kg - 0,4 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 16-19 kg - 0,5 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; [rozm. strzykawki doust. 1 ml] 20-24 kg - 0,6 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 25-29 kg - 0,8 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 30-34 kg - 0,9 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; [rozm. strzykawki doust. 3 ml] 35- 39 kg - 1,25 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 40-49 kg - 1,25 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 50-59 kg - 1,5 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 60-69 kg - 2 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 70-79 kg - 2,25 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; ≥80 kg - 2,5 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę. Dawka 570 μg/kg: [rozm. strzykawki doust. 0,5 ml] 3 kg - 0,2 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 4 kg - 0,25 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 5 kg - 0,3 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 6-7 kg - 0,4 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 8-9 kg - 0,5 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; [rozm. strzykawki doust. 1 ml] 10-12 kg - 0,6 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 13-15 kg - 0,8 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 16-19 kg - 1 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; [rozm. strzykawki doust. 3 ml] 20-24 kg - 1,25 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 25-29 kg - 1,5 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 30-34 kg - 2 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 35- 39 kg - 2,25 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 40-49 kg - 2,75 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 50-59 kg - 3 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 60-69 kg - 3 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; 70-79 kg - 3 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę; ≥80 kg - 3 ml raz na dobę lub dwa razy na dobę. W przypadku złej tolerancji należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie podawania leku. Można próbować ponownie zwiększyć dawkę, jeśli pacjent toleruje taką dawkę. Maksymalna dawka dobowa dla pacjentów o mc. >50 kg wynosi 6 ml (57 mg). U pacjentów, u których nie obserwowano korzyści z leczenia po 3 mies. ciągłego codziennego leczenia maraliksybatem należy rozważyć alternatywne leczenie. W razie pominięcia dawki należy pominąć dawkę i powrócić do następnego zaplanowanego przyjęcia dawki. Dzieci i młodzież. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u niemowląt w wieku <2 mies. w przypadku ALGS lub w wieku <3 mies. w przypadku PFIC. ALGS (≥2 mies. życia): Nie jest konieczna modyfikacja dawki. PFIC (≥3 mies. życia): Maksymalna zalecana dawka leku u pacjentów z PFIC w wieku <5 lat wynosi 285 μg g mc., ze względu na zawartość glikolu propylenowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na dokładne obliczenie dawki leku oraz wyraźne przekazanie opiekunom i pacjentom instrukcji dawkowania w celu zminimalizowania ryzyka błędnego dawkowania i przedawkowania. Szczególne grupy pacjentów. Maraliksybatu nie badano u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) wymagających hemodializy. Maraliksybat ma minimalne stężenia w osoczu i nieznaczne wydalanie nerkowe. ALGS: Nie jest konieczna modyfikacja dawki. PFIC: Maksymalna zalecana dawka leku u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CCr ≥30 i <60 ml in) wynosi 285 μg g mc. 2 razy na dobę, ze względu na zawartość glikolu propylenowego. Lek nie powinien być podawany pacjentom z PFIC i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CCr <30 ml in). Maraliksybatu nie badano w wystarczającym stopniu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. ALGS: Ze względu na minimalne wchłanianie maraliksybatu nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Niemniej zaleca się bardzo dokładną kontrolę pacjentów ze schyłkową chorobą wątroby lub progresją do dekompensacji. PFIC: Maksymalna zalecana dawka leku u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby wynosi 285 μg/kg 2 razy na dobę, ze względu na zawartość glikolu propylenowego. Leku nie wolno stosować u pacjentów z PFIC i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Sposób podania. Lek jest podawany za pomocą strzykawki doustnej przez opiekuna lub pacjenta przed posiłkiem (do 30 min) lub z posiłkiem, rano w przypadku dawkowania raz na dobę lub rano i wieczorem w przypadku dawkowania 2 razy na dobę. Nie badano mieszania roztworu doustnego leku bezpośrednio z jedzeniem lub piciem przed podaniem i należy tego unikać. Do każdej butelki z lekiem dołączone są 3 rozmiary strzykawek doustnych (0,5 ml, 1 ml i 3 ml).60>5>2>
Zastosowanie
Świąd w przebiegu cholestazy u pacjentów z zespołem Alagille`a (ALGS) w wieku ≥2 mies. Postępująca rodzinna cholestaza wewnątrzwątrobowa (PFIC) u pacjentów w wieku ≥3 mies.
Treść ulotki
1. Co to jest lek Livmarli i w jakim celu się go stosuje
Co to jest lek Livmarli
Lek Livmarli zawiera substancję czynną maraliksybat (w postaci chlorku). Pomaga usuwać substancje
zwane kwasami żółciowymi z organizmu.
Kwasy żółciowe znajdują się w płynie trawiennym zwanym żółcią, która jest produkowana przez
wątrobę. Kwasy żółciowe przemieszczają się z wątroby do jelit, gdzie pomagają trawić pokarm. Po
strawieniu z powrotem wracają do wątroby.
W jakim celu stosuje się lek Livmarli
Lek Livmarli jest stosowany w leczeniu świądu w przebiegu zastoju żółci u pacjentów w wieku od
2 miesięcy i starszych z zespołem Alagille’a (ang. Alagille syndrome, ALGS). Lek Livmarli jest
również stosowany w leczeniu postępującej rodzinnej cholestazy wewnątrzwątrobowej (PFIC) u
pacjentów w wieku 3 miesięcy i starszych.
ALGS i PFIC to rzadkie choroby genetyczne, która może prowadzić do gromadzenia się kwasów
żółciowych w wątrobie. Nazywa się to zastojem żółci. Z czasem zastój żółci może ulec nasileniu
i może powodować silny świąd, odkładanie się cholesterolu pod skórą (kępki żółte), powolny wzrost
ciała i uczucie zmęczenia.
Jak działa lek Livmarli (maraliksybat)
Maraliksybat działa poprzez zmniejszenie gromadzenia się kwasów żółciowych w wątrobie. Następuje
to w wyniku blokowania powrotu kwasów żółciowych do wątroby po tym, jak wykonały swoją pracę
w jelicie. Umożliwia to wydalenie kwasów żółciowych w kale.
2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Livmarli
Kiedy nie stosować leku Livmarli
- jeśli pacjent lub dziecko ma uczulenie na maraliksybat lub którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
- jeśli u pacjenta lub dziecka występują ciężkie zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Jeśli biegunka ulegnie nasileniu podczas przyjmowania leku Livmarli, należy omówić to z lekarzem.
Jeśli u pacjenta wystąpi biegunka, należy pić dużo płynów, aby zapobiec odwodnieniu.
Podczas przyjmowania leku Livmarli można zaobserwować zwiększenie aktywności enzymów
wątrobowych w testach czynnościowych wątroby. Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Livmarli
lekarz zleci wykonanie testów czynnościowych wątroby, aby sprawdzić, jak pracuje wątroba. Lekarz
będzie regularnie zlecać badania kontrolne w celu kontrolowania czynności wątroby.
Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia lekiem Livmarli lekarz może zlecić wykonanie badań krwi
w celu oznaczenia wskaźnika INR (międzynarodowy współczynnik znormalizowany,
ang. international normalized ratio; badanie laboratoryjne wykonywane w celu kontroli ryzyka
krwawienia) i stężeń niektórych witamin magazynowanych w tkance tłuszczowej (witamina A, D, E
i K). Jeśli stężenie tych witamin jest małe, lekarz może zalecić przyjmowanie witamin.
Niektóre choroby, leki lub operacje mogą mieć wpływ na szybkość przemieszczania się pokarmu
w jelitach. Mogą mieć również wpływ na krążenie kwasów żółciowych między wątrobą a jelitami.
Może to mieć wpływ na działanie maraliksybatu. Należy upewnić się, że lekarz wie o wszystkich
chorobach, przyjmowanych lekach lub przebytych operacjach.
Przyjmowanie leku Livmarli z lekami zawierającymi alkohol może wywoływać działania niepożądane
u dzieci w wieku poniżej 5 lat lub u dzieci ze zmniejszoną czynnością wątroby i (lub) nerek. Jeśli
pacjent lub dziecko ma zmniejszoną czynność wątroby i (lub) nerek, lub jeśli dziecko nie ukończyło
jeszcze 5 lat, przed zastosowaniem tego leku należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą, w
szczególności jeśli pacjent lub dziecko stosuje inne leki lub suplementy diety zawierające glikol
propylenowy lub alkohol.
Dzieci
Lek Livmarli nie jest zalecany do stosowania u dzieci z zespołem Alagille’a w wieku poniżej
2 miesięcy lub dzieci z PFIC w wieku poniżej 3 miesięcy. Powodem jest to, że nie wiadomo jeszcze,
czy jest bezpieczny i skuteczny w tej grupie wiekowej.
Lek Livmarli a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to także leków
dostępnych bez recepty i leków ziołowych.
Należy powiedzieć lekarzowi o przyjmowaniu przez pacjenta któregokolwiek z poniższych leków:
- fluwastatyna, rozuwastatyna lub symwastatyna (leki stosowane w leczeniu wysokiego stężenia
cholesterolu we krwi);
- midazolam (lek stosowany w celu uspokojenia lub wywołania snu);
- kwas ursodeoksycholowy (lek stosowany w leczeniu choroby wątroby).
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Jeśli pacjentka
jest w ciąży, lepiej nie przyjmować leku Livmarli.
Lek Livmarli nie dostaje się do krwioobiegu, a zatem nie oczekuje się, aby przenikał do mleka
ludzkiego. Niemniej zawsze należy stosować się do zaleceń lekarza.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Livmarli nie ma wpływu lub wywiera bardzo niewielki wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn.
Lek Livmarli zawiera glikol propylenowy i sód
Lek zawiera 364,5 mg glikolu propylenowego w każdym mL.
Po przyjęciu dawki leku zgodnie z zaleceniami dawkowania w przypadku leczenia ALGS dawka
glikolu propylenowego wynosi maksymalnie 17 mg/kg mc./dobę. Po przyjęciu dawki leku zgodnie z
zaleceniami dawkowania w przypadku leczenia PFIC dawka glikolu propylenowego wynosi
maksymalnie 50 mg/kg mc./dobę.
Jeśli dziecko nie ukończyło jeszcze 5 lat, przed podaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty, w szczególności jeśli dziecko otrzymuje inne leki zawierające glikol propylenowy lub
alkohol. Jeśli pacjentka jest w ciąży, karmi piersią lub choruje na chorobę wątroby lub nerek, nie
powinna stosować tego leku, chyba że zaleci to lekarz. Lekarz może przeprowadzić dodatkowe
kontrole podczas przyjmowania tego leku.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
3. Jak przyjmować lek Livmarli
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Jaką dawkę leku przyjmować
- Dawka leku Livmarli podawana pacjentowi zależy od masy ciała pacjenta. Lekarz obliczy
wielkość dawki i powie, jak dużo leku przyjmować i jakiego rozmiaru strzykawki doustnej
użyć. Lekarz udokumentuje również te informacje i dodatkowe istotne informacje (np. masę
ciała) w specjalnej broszurze dla pacjenta. Podczas wizyty u lekarza należy przynosić ze sobą
broszurę dla pacjenta. Nie należy samodzielnie wyliczać dawki i przyjmować wyłącznie
dawkę wyliczoną przez lekarza. Dawki maraliksybatu podawane pacjentom z ALGS i z PFIC
różnią się. Lekarz upewni się, że wybrana zostanie odpowiednia dawka w zależności od stanu
zdrowia pacjenta i masy ciała.
- W przypadku pacjentów z ALGS: Dawka docelowa to 380 mikrogramów maraliksybatu na
każdy kilogram masy ciała raz na dobę.
Dawka początkowa to 190 mikrogramów na każdy kilogram masy ciała raz na dobę.
Po tygodniu dawka ta zostanie zwiększona do 380 mikrogramów na każdy kilogram masy
ciała raz na dobę. Lekarz powie pacjentowi, kiedy zwiększyć dawkę. Lekarz również powie
pacjentowi, jak dużo leku przyjąć i jakiego rozmiaru strzykawki użyć do podania większej
dawki.
- W przypadku pacjentów z PFIC: Dawka początkowa wynosi 285 mikrogramów na każdy
kilogram masy ciała raz na dobę rano.
Może zostać zwiększona do 285 mikrogramów na każdy kilogram masy ciała dwa razy na
dobę, a następnie do 570 mikrogramów na każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę,
jeśli pacjent toleruje taką dawkę.
Pacjenci w wieku poniżej 5 lat i pacjenci z umiarkowanymi zaburzeniami czynności
wątroby lub nerek nie powinni przyjmować dawek większych niż 285 mikrogramów na
każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę. Lekarz poinformuje pacjenta, czy to
ograniczenie dawki dotyczy pacjenta lub jego dziecka.
Przyjmowanie tego leku
Pacjent może przyjmować lek Livmarli razem z posiłkiem lub na czczo do 30 minut przed jedzeniem.
Należy podać dawkę do jamy ustnej za pomocą strzykawki doustnej i połknąć (patrz rycina M).
Nie mieszać roztworu doustnego z jedzeniem lub piciem.
Należy skorzystać z tabeli poniżej, aby upewnić się, że pacjent zastosuje prawidłowy rozmiar
strzykawki doustnej dla zaleconej dawki:
Zalecona objętość dawki (mL): od 0,1 do 0,5
Rozmiar strzykawki doustnej (mL): 0,5
Zalecona objętość dawki (mL): od 0,6 do 1
Rozmiar strzykawki doustnej (mL): 1
Zalecona objętość dawki (mL): od 1,25 do 3
Rozmiar strzykawki doustnej (mL): 3
Należy dokładnie zmierzyć objętość, aby uniknąć przedawkowania.
Jak przyjmować dawkę tego leku
Krok 1: Pobranie dawki
1.1 Aby otworzyć butelkę, należy zdjąć zamknięcie zabezpieczające przed dostępem dzieci, silnie
wciskając i jednocześnie przekręcając w lewo (w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek
zegara) (patrz rycina A). Nie należy wyrzucać zamknięcia zabezpieczającego przed dostępem
dzieci, ponieważ należy założyć je ponownie po pobraniu potrzebnej dawki.
1.2 Należy upewnić się, że pacjent zastosuje prawidłowy rozmiar strzykawki doustnej dla zaleconej
dawki (patrz tabela powyżej). Lekarz powie pacjentowi, jaki rozmiar strzykawki należy użyć.
- W przypadku stosowania nowej strzykawki doustnej należy wyjąć ją z opakowania (patrz
rycina B). Opakowanie wyrzucić do domowego pojemnika na odpadki.
- W przypadku stosowania wcześniej użytej strzykawki doustnej należy upewnić się, że
została wyczyszczona i jest sucha (instrukcja czyszczenia, patrz punkt 2.4).
- Jeśli na strzykawce doustnej znajduje się osłonka, należy ją usunąć i wyrzucić do
domowego pojemnika na odpadki (patrz rycina C).
Na cylindrze strzykawki znajdują się oznaczenia dawki. Na jednym końcu strzykawki znajduje
się końcówka, którą wprowadza się do butelki z lekiem. Na drugim końcu strzykawki znajduje
się kołnierz i tłok, które służą do wyciśnięcia leku ze strzykawki w celu podania leku (patrz
rycina D).
1.3 Wcisnąć tłok do końca, aby usunąć powietrze ze strzykawki (patrz rycina E).
1.4 Należy upewnić się, że zamknięcie zostało usunięte z butelki, i wprowadzić końcówkę
strzykawki do butelki ustawionej w pozycji pionowej. Końcówka strzykawki powinna dobrze
przylegać do otworu w butelce (patrz rycina F).
1.5 Pozostawiając strzykawkę w butelce, obrócić butelkę do góry dnem (patrz rycina G).
1.6 Aby pobrać dawkę z butelki, powoli odciągać tłok aż do chwili, gdy tłok zrówna się
z oznaczeniem na cylindrze strzykawki odpowiadającym zaleconej dawce (patrz rycina H). Są
dwa rodzaje tłoków, które pacjent może otrzymać wraz ze strzykawką: tłok z płaską końcówką
lub tłok ze szpiczastą końcówką (patrz rycina I w punkcie 1.6). Jak ustawić tłok, aby pobrać
zaleconą dawkę, patrz rycina I. W przypadku tłoka z płaską końcówką, płaska końcówka tłoka
powinna zrównać się z oznaczeniem na cylindrze odpowiadającym zaleconej dawce
(rycina I.a.). W przypadku tłoka z przezroczystą szpiczastą końcówką należy upewnić się, że
płaska, szeroka część poniżej końcówki zrównała się z prawidłowym oznaczeniem (rycina I.b.).
1.7 Sprawdzić czy w strzykawce nie ma pęcherzyków powietrza. W przypadku zaobserwowania
pęcherzyków powietrza:
- Wycisnąć pęcherzyki powietrza z powrotem do butelki, wciskając tłok (patrz rycina J).
- Następnie ponownie pobrać zaleconą dawkę zgodnie z instrukcją podaną w punkcie 1.6.
Sprawdzić czy nie ma pęcherzyków powietrza Wcisnąć tłok do strzykawki, aby usunąć
pęcherzyki powietrza.
1.8 Po pobraniu prawidłowej dawki bez pęcherzyków powietrza, należy pozostawić strzykawkę
w butelce i obrócić butelkę dnem do dołu (parz rycina K).
1.9 Ostrożnie wyjąć strzykawkę z butelki (patrz rycina L), mocno trzymając butelkę w jednej ręce
i trzymając strzykawkę za cylinder w drugiej.
- Na tym etapie nie należy naciskać na tłok strzykawki.
Krok 2: Podanie dawki
Uwaga: Pacjent lub dziecko powinno pozostać w pozycji pionowej podczas przyjmowania dawki
i przez kilka minut po jej podaniu.
2.1 Wprowadzić końcówkę strzykawki doustnej do jamy ustnej pod policzek (patrz rycina M).
Powoli naciskać na tłok przesuwając go w dół do samego końca w celu ostrożnego podania
całej zawartości roztworu doustnego do jamy ustnej (patrz rycina N).
2.2 Należy upewnić się, że pacjent (dziecko) połknął (połknęło) całą dawkę. Jeśli pacjent ma
wątpliwości, czy połknął całą dawkę, nie należy podawać kolejnej dawki. Należy poczekać do
pory przyjęcia następnej dawki.
2.3 Aby zamknąć butelkę, należy założyć zamknięcie zabezpieczające przed dostępem dzieci
z powrotem na butelkę, obracając w prawą stronę (zgodnie z ruchem wskazówek zegara) (patrz
rycina O).
2.4 Usunąć tłok z cylindra strzykawki (patrz rycina P) i umyć go wodą po każdym użyciu.
Pozostawić tłok do wyschnięcia na powietrzu przed ponownym użyciem.
- Strzykawki doustne można płukać wodą, suszyć na powietrzu i używać ponownie przez
130 dni.
Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Livmarli
W przypadku przyjęcia większej niż zalecana dawki leku Livmarli należy powiedzieć o tym
lekarzowi.
Pominięcie przyjęcia leku Livmarli
Jeśli pacjent pominął przyjęcie dawki, należy przyjąć następną dawkę o zwykłej porze.
Przerwanie przyjmowania leku Livmarli
Nie należy przerywać przyjmowania leku Livmarli bez uprzedniej konsultacji z lekarzem.
4. Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
W przypadku tego leku mogą wystąpić następujące działania niepożądane.
Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób)
- biegunka,
- ból brzucha (ALGS).
Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób)
- ból brzucha (PFIC)
- zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT).
Te działania niepożądane mają zwykle nasilenie łagodne do umiarkowanego i mogą ulec złagodzeniu
w czasie trwania leczenia lekiem Livmarli.
Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek inne objawy niepożądane, należy skontaktować się z lekarzem.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
5. Jak przechowywać lek Livmarli
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania leku. Przechowywać
w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i butelce po: Termin
ważności. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Po otwarciu butelki należy przechowywać ją w temperaturze poniżej 30 °C i zużyć lek w ciągu
130 dni od otwarcia. Po upływie 130 dni butelkę należy wyrzucić, nawet jeśli nie jest pusta. Należy
zapisać datę otwarcia na butelce leku Livmarli.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.
6. Zawartość opakowania i inne informacje
Co zawiera lek Livmarli
- Substancją czynną leku jest maraliksybat (w postaci chlorku).
- Każdy mL roztworu zawiera chlorek maraliksybatu w ilości równoważnej 9,5 mg
maraliksybatu.
- Pozostałe składniki to: glikol propylenowy (E1520) (patrz punkt 2 „Lek Livmarli zawiera
glikol propylenowy i sód”), wersenian disodowy (patrz punkt 2 „Lek Livmarli zawiera glikol
propylenowy i sód”), sukraloza, aromat winogronowy i woda oczyszczona.
Jak wygląda lek Livmarli i co zawiera opakowanie
Lek Livmarli to klarowny i bezbarwny do lekko żółtego roztwór doustny. Jest przechowywany
w 30 mL plastikowej butelce koloru bursztynowego z wbudowanym łącznikiem i zamknięciem
zabezpieczającym przed dostępem dzieci z wkładką piankową. Trzy rozmiary strzykawek doustnych
(0,5 mL, 1 mL i 3 mL) dołączonych do opakowania są kompatybilne z wbudowanym łącznikiem
i wielokrotnie zamykanym wieczkiem butelki. Aby zapewnić podanie prawidłowej dawki leku
Livmarli, patrz tabela w punkcie 3 („Jak przyjmować lek Livmarli”), w której podano prawidłowe
rozmiary strzykawki doustnej.
Wielkość opakowania:
1 butelka z 30 mL i 3 strzykawki doustne (0,5 mL, 1 mL i 3 mL).
Podmiot odpowiedzialny
Mirum Pharmaceuticals International B.V.
Kingsfordweg 151
1043 GR Amsterdam,
Holandia
Wytwórca
Millmount Healthcare Limited
Block 7 City North Business Campus
Stamullen, Co. Meath, K32 YD60
Irlandia
Data ostatniej aktualizacji ulotki
Ten lek został dopuszczony do obrotu w wyjątkowych okolicznościach. Oznacza to, że ze względu na
rzadkie występowanie choroby nie było możliwe uzyskanie pełnej informacji dotyczącej tego leku.
Inne źródła informacji
Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków
http://www.ema.europa.eu. Znajdują się tam również linki do stron internetowych o rzadkich
chorobach i sposobach leczenia.
Co to jest lek Livmarli
Lek Livmarli zawiera substancję czynną maraliksybat (w postaci chlorku). Pomaga usuwać substancje
zwane kwasami żółciowymi z organizmu.
Kwasy żółciowe znajdują się w płynie trawiennym zwanym żółcią, która jest produkowana przez
wątrobę. Kwasy żółciowe przemieszczają się z wątroby do jelit, gdzie pomagają trawić pokarm. Po
strawieniu z powrotem wracają do wątroby.
W jakim celu stosuje się lek Livmarli
Lek Livmarli jest stosowany w leczeniu świądu w przebiegu zastoju żółci u pacjentów w wieku od
2 miesięcy i starszych z zespołem Alagille’a (ang. Alagille syndrome, ALGS). Lek Livmarli jest
również stosowany w leczeniu postępującej rodzinnej cholestazy wewnątrzwątrobowej (PFIC) u
pacjentów w wieku 3 miesięcy i starszych.
ALGS i PFIC to rzadkie choroby genetyczne, która może prowadzić do gromadzenia się kwasów
żółciowych w wątrobie. Nazywa się to zastojem żółci. Z czasem zastój żółci może ulec nasileniu
i może powodować silny świąd, odkładanie się cholesterolu pod skórą (kępki żółte), powolny wzrost
ciała i uczucie zmęczenia.
Jak działa lek Livmarli (maraliksybat)
Maraliksybat działa poprzez zmniejszenie gromadzenia się kwasów żółciowych w wątrobie. Następuje
to w wyniku blokowania powrotu kwasów żółciowych do wątroby po tym, jak wykonały swoją pracę
w jelicie. Umożliwia to wydalenie kwasów żółciowych w kale.
2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Livmarli
Kiedy nie stosować leku Livmarli
- jeśli pacjent lub dziecko ma uczulenie na maraliksybat lub którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
- jeśli u pacjenta lub dziecka występują ciężkie zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Jeśli biegunka ulegnie nasileniu podczas przyjmowania leku Livmarli, należy omówić to z lekarzem.
Jeśli u pacjenta wystąpi biegunka, należy pić dużo płynów, aby zapobiec odwodnieniu.
Podczas przyjmowania leku Livmarli można zaobserwować zwiększenie aktywności enzymów
wątrobowych w testach czynnościowych wątroby. Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Livmarli
lekarz zleci wykonanie testów czynnościowych wątroby, aby sprawdzić, jak pracuje wątroba. Lekarz
będzie regularnie zlecać badania kontrolne w celu kontrolowania czynności wątroby.
Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia lekiem Livmarli lekarz może zlecić wykonanie badań krwi
w celu oznaczenia wskaźnika INR (międzynarodowy współczynnik znormalizowany,
ang. international normalized ratio; badanie laboratoryjne wykonywane w celu kontroli ryzyka
krwawienia) i stężeń niektórych witamin magazynowanych w tkance tłuszczowej (witamina A, D, E
i K). Jeśli stężenie tych witamin jest małe, lekarz może zalecić przyjmowanie witamin.
Niektóre choroby, leki lub operacje mogą mieć wpływ na szybkość przemieszczania się pokarmu
w jelitach. Mogą mieć również wpływ na krążenie kwasów żółciowych między wątrobą a jelitami.
Może to mieć wpływ na działanie maraliksybatu. Należy upewnić się, że lekarz wie o wszystkich
chorobach, przyjmowanych lekach lub przebytych operacjach.
Przyjmowanie leku Livmarli z lekami zawierającymi alkohol może wywoływać działania niepożądane
u dzieci w wieku poniżej 5 lat lub u dzieci ze zmniejszoną czynnością wątroby i (lub) nerek. Jeśli
pacjent lub dziecko ma zmniejszoną czynność wątroby i (lub) nerek, lub jeśli dziecko nie ukończyło
jeszcze 5 lat, przed zastosowaniem tego leku należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą, w
szczególności jeśli pacjent lub dziecko stosuje inne leki lub suplementy diety zawierające glikol
propylenowy lub alkohol.
Dzieci
Lek Livmarli nie jest zalecany do stosowania u dzieci z zespołem Alagille’a w wieku poniżej
2 miesięcy lub dzieci z PFIC w wieku poniżej 3 miesięcy. Powodem jest to, że nie wiadomo jeszcze,
czy jest bezpieczny i skuteczny w tej grupie wiekowej.
Lek Livmarli a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to także leków
dostępnych bez recepty i leków ziołowych.
Należy powiedzieć lekarzowi o przyjmowaniu przez pacjenta któregokolwiek z poniższych leków:
- fluwastatyna, rozuwastatyna lub symwastatyna (leki stosowane w leczeniu wysokiego stężenia
cholesterolu we krwi);
- midazolam (lek stosowany w celu uspokojenia lub wywołania snu);
- kwas ursodeoksycholowy (lek stosowany w leczeniu choroby wątroby).
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Jeśli pacjentka
jest w ciąży, lepiej nie przyjmować leku Livmarli.
Lek Livmarli nie dostaje się do krwioobiegu, a zatem nie oczekuje się, aby przenikał do mleka
ludzkiego. Niemniej zawsze należy stosować się do zaleceń lekarza.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Livmarli nie ma wpływu lub wywiera bardzo niewielki wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn.
Lek Livmarli zawiera glikol propylenowy i sód
Lek zawiera 364,5 mg glikolu propylenowego w każdym mL.
Po przyjęciu dawki leku zgodnie z zaleceniami dawkowania w przypadku leczenia ALGS dawka
glikolu propylenowego wynosi maksymalnie 17 mg/kg mc./dobę. Po przyjęciu dawki leku zgodnie z
zaleceniami dawkowania w przypadku leczenia PFIC dawka glikolu propylenowego wynosi
maksymalnie 50 mg/kg mc./dobę.
Jeśli dziecko nie ukończyło jeszcze 5 lat, przed podaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty, w szczególności jeśli dziecko otrzymuje inne leki zawierające glikol propylenowy lub
alkohol. Jeśli pacjentka jest w ciąży, karmi piersią lub choruje na chorobę wątroby lub nerek, nie
powinna stosować tego leku, chyba że zaleci to lekarz. Lekarz może przeprowadzić dodatkowe
kontrole podczas przyjmowania tego leku.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
3. Jak przyjmować lek Livmarli
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Jaką dawkę leku przyjmować
- Dawka leku Livmarli podawana pacjentowi zależy od masy ciała pacjenta. Lekarz obliczy
wielkość dawki i powie, jak dużo leku przyjmować i jakiego rozmiaru strzykawki doustnej
użyć. Lekarz udokumentuje również te informacje i dodatkowe istotne informacje (np. masę
ciała) w specjalnej broszurze dla pacjenta. Podczas wizyty u lekarza należy przynosić ze sobą
broszurę dla pacjenta. Nie należy samodzielnie wyliczać dawki i przyjmować wyłącznie
dawkę wyliczoną przez lekarza. Dawki maraliksybatu podawane pacjentom z ALGS i z PFIC
różnią się. Lekarz upewni się, że wybrana zostanie odpowiednia dawka w zależności od stanu
zdrowia pacjenta i masy ciała.
- W przypadku pacjentów z ALGS: Dawka docelowa to 380 mikrogramów maraliksybatu na
każdy kilogram masy ciała raz na dobę.
Dawka początkowa to 190 mikrogramów na każdy kilogram masy ciała raz na dobę.
Po tygodniu dawka ta zostanie zwiększona do 380 mikrogramów na każdy kilogram masy
ciała raz na dobę. Lekarz powie pacjentowi, kiedy zwiększyć dawkę. Lekarz również powie
pacjentowi, jak dużo leku przyjąć i jakiego rozmiaru strzykawki użyć do podania większej
dawki.
- W przypadku pacjentów z PFIC: Dawka początkowa wynosi 285 mikrogramów na każdy
kilogram masy ciała raz na dobę rano.
Może zostać zwiększona do 285 mikrogramów na każdy kilogram masy ciała dwa razy na
dobę, a następnie do 570 mikrogramów na każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę,
jeśli pacjent toleruje taką dawkę.
Pacjenci w wieku poniżej 5 lat i pacjenci z umiarkowanymi zaburzeniami czynności
wątroby lub nerek nie powinni przyjmować dawek większych niż 285 mikrogramów na
każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę. Lekarz poinformuje pacjenta, czy to
ograniczenie dawki dotyczy pacjenta lub jego dziecka.
Przyjmowanie tego leku
Pacjent może przyjmować lek Livmarli razem z posiłkiem lub na czczo do 30 minut przed jedzeniem.
Należy podać dawkę do jamy ustnej za pomocą strzykawki doustnej i połknąć (patrz rycina M).
Nie mieszać roztworu doustnego z jedzeniem lub piciem.
Należy skorzystać z tabeli poniżej, aby upewnić się, że pacjent zastosuje prawidłowy rozmiar
strzykawki doustnej dla zaleconej dawki:
Zalecona objętość dawki (mL): od 0,1 do 0,5
Rozmiar strzykawki doustnej (mL): 0,5
Zalecona objętość dawki (mL): od 0,6 do 1
Rozmiar strzykawki doustnej (mL): 1
Zalecona objętość dawki (mL): od 1,25 do 3
Rozmiar strzykawki doustnej (mL): 3
Należy dokładnie zmierzyć objętość, aby uniknąć przedawkowania.
Jak przyjmować dawkę tego leku
Krok 1: Pobranie dawki
1.1 Aby otworzyć butelkę, należy zdjąć zamknięcie zabezpieczające przed dostępem dzieci, silnie
wciskając i jednocześnie przekręcając w lewo (w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek
zegara) (patrz rycina A). Nie należy wyrzucać zamknięcia zabezpieczającego przed dostępem
dzieci, ponieważ należy założyć je ponownie po pobraniu potrzebnej dawki.
1.2 Należy upewnić się, że pacjent zastosuje prawidłowy rozmiar strzykawki doustnej dla zaleconej
dawki (patrz tabela powyżej). Lekarz powie pacjentowi, jaki rozmiar strzykawki należy użyć.
- W przypadku stosowania nowej strzykawki doustnej należy wyjąć ją z opakowania (patrz
rycina B). Opakowanie wyrzucić do domowego pojemnika na odpadki.
- W przypadku stosowania wcześniej użytej strzykawki doustnej należy upewnić się, że
została wyczyszczona i jest sucha (instrukcja czyszczenia, patrz punkt 2.4).
- Jeśli na strzykawce doustnej znajduje się osłonka, należy ją usunąć i wyrzucić do
domowego pojemnika na odpadki (patrz rycina C).
Na cylindrze strzykawki znajdują się oznaczenia dawki. Na jednym końcu strzykawki znajduje
się końcówka, którą wprowadza się do butelki z lekiem. Na drugim końcu strzykawki znajduje
się kołnierz i tłok, które służą do wyciśnięcia leku ze strzykawki w celu podania leku (patrz
rycina D).
1.3 Wcisnąć tłok do końca, aby usunąć powietrze ze strzykawki (patrz rycina E).
1.4 Należy upewnić się, że zamknięcie zostało usunięte z butelki, i wprowadzić końcówkę
strzykawki do butelki ustawionej w pozycji pionowej. Końcówka strzykawki powinna dobrze
przylegać do otworu w butelce (patrz rycina F).
1.5 Pozostawiając strzykawkę w butelce, obrócić butelkę do góry dnem (patrz rycina G).
1.6 Aby pobrać dawkę z butelki, powoli odciągać tłok aż do chwili, gdy tłok zrówna się
z oznaczeniem na cylindrze strzykawki odpowiadającym zaleconej dawce (patrz rycina H). Są
dwa rodzaje tłoków, które pacjent może otrzymać wraz ze strzykawką: tłok z płaską końcówką
lub tłok ze szpiczastą końcówką (patrz rycina I w punkcie 1.6). Jak ustawić tłok, aby pobrać
zaleconą dawkę, patrz rycina I. W przypadku tłoka z płaską końcówką, płaska końcówka tłoka
powinna zrównać się z oznaczeniem na cylindrze odpowiadającym zaleconej dawce
(rycina I.a.). W przypadku tłoka z przezroczystą szpiczastą końcówką należy upewnić się, że
płaska, szeroka część poniżej końcówki zrównała się z prawidłowym oznaczeniem (rycina I.b.).
1.7 Sprawdzić czy w strzykawce nie ma pęcherzyków powietrza. W przypadku zaobserwowania
pęcherzyków powietrza:
- Wycisnąć pęcherzyki powietrza z powrotem do butelki, wciskając tłok (patrz rycina J).
- Następnie ponownie pobrać zaleconą dawkę zgodnie z instrukcją podaną w punkcie 1.6.
Sprawdzić czy nie ma pęcherzyków powietrza Wcisnąć tłok do strzykawki, aby usunąć
pęcherzyki powietrza.
1.8 Po pobraniu prawidłowej dawki bez pęcherzyków powietrza, należy pozostawić strzykawkę
w butelce i obrócić butelkę dnem do dołu (parz rycina K).
1.9 Ostrożnie wyjąć strzykawkę z butelki (patrz rycina L), mocno trzymając butelkę w jednej ręce
i trzymając strzykawkę za cylinder w drugiej.
- Na tym etapie nie należy naciskać na tłok strzykawki.
Krok 2: Podanie dawki
Uwaga: Pacjent lub dziecko powinno pozostać w pozycji pionowej podczas przyjmowania dawki
i przez kilka minut po jej podaniu.
2.1 Wprowadzić końcówkę strzykawki doustnej do jamy ustnej pod policzek (patrz rycina M).
Powoli naciskać na tłok przesuwając go w dół do samego końca w celu ostrożnego podania
całej zawartości roztworu doustnego do jamy ustnej (patrz rycina N).
2.2 Należy upewnić się, że pacjent (dziecko) połknął (połknęło) całą dawkę. Jeśli pacjent ma
wątpliwości, czy połknął całą dawkę, nie należy podawać kolejnej dawki. Należy poczekać do
pory przyjęcia następnej dawki.
2.3 Aby zamknąć butelkę, należy założyć zamknięcie zabezpieczające przed dostępem dzieci
z powrotem na butelkę, obracając w prawą stronę (zgodnie z ruchem wskazówek zegara) (patrz
rycina O).
2.4 Usunąć tłok z cylindra strzykawki (patrz rycina P) i umyć go wodą po każdym użyciu.
Pozostawić tłok do wyschnięcia na powietrzu przed ponownym użyciem.
- Strzykawki doustne można płukać wodą, suszyć na powietrzu i używać ponownie przez
130 dni.
Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Livmarli
W przypadku przyjęcia większej niż zalecana dawki leku Livmarli należy powiedzieć o tym
lekarzowi.
Pominięcie przyjęcia leku Livmarli
Jeśli pacjent pominął przyjęcie dawki, należy przyjąć następną dawkę o zwykłej porze.
Przerwanie przyjmowania leku Livmarli
Nie należy przerywać przyjmowania leku Livmarli bez uprzedniej konsultacji z lekarzem.
4. Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
W przypadku tego leku mogą wystąpić następujące działania niepożądane.
Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób)
- biegunka,
- ból brzucha (ALGS).
Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób)
- ból brzucha (PFIC)
- zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT).
Te działania niepożądane mają zwykle nasilenie łagodne do umiarkowanego i mogą ulec złagodzeniu
w czasie trwania leczenia lekiem Livmarli.
Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek inne objawy niepożądane, należy skontaktować się z lekarzem.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
5. Jak przechowywać lek Livmarli
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania leku. Przechowywać
w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i butelce po: Termin
ważności. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Po otwarciu butelki należy przechowywać ją w temperaturze poniżej 30 °C i zużyć lek w ciągu
130 dni od otwarcia. Po upływie 130 dni butelkę należy wyrzucić, nawet jeśli nie jest pusta. Należy
zapisać datę otwarcia na butelce leku Livmarli.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.
6. Zawartość opakowania i inne informacje
Co zawiera lek Livmarli
- Substancją czynną leku jest maraliksybat (w postaci chlorku).
- Każdy mL roztworu zawiera chlorek maraliksybatu w ilości równoważnej 9,5 mg
maraliksybatu.
- Pozostałe składniki to: glikol propylenowy (E1520) (patrz punkt 2 „Lek Livmarli zawiera
glikol propylenowy i sód”), wersenian disodowy (patrz punkt 2 „Lek Livmarli zawiera glikol
propylenowy i sód”), sukraloza, aromat winogronowy i woda oczyszczona.
Jak wygląda lek Livmarli i co zawiera opakowanie
Lek Livmarli to klarowny i bezbarwny do lekko żółtego roztwór doustny. Jest przechowywany
w 30 mL plastikowej butelce koloru bursztynowego z wbudowanym łącznikiem i zamknięciem
zabezpieczającym przed dostępem dzieci z wkładką piankową. Trzy rozmiary strzykawek doustnych
(0,5 mL, 1 mL i 3 mL) dołączonych do opakowania są kompatybilne z wbudowanym łącznikiem
i wielokrotnie zamykanym wieczkiem butelki. Aby zapewnić podanie prawidłowej dawki leku
Livmarli, patrz tabela w punkcie 3 („Jak przyjmować lek Livmarli”), w której podano prawidłowe
rozmiary strzykawki doustnej.
Wielkość opakowania:
1 butelka z 30 mL i 3 strzykawki doustne (0,5 mL, 1 mL i 3 mL).
Podmiot odpowiedzialny
Mirum Pharmaceuticals International B.V.
Kingsfordweg 151
1043 GR Amsterdam,
Holandia
Wytwórca
Millmount Healthcare Limited
Block 7 City North Business Campus
Stamullen, Co. Meath, K32 YD60
Irlandia
Data ostatniej aktualizacji ulotki
Ten lek został dopuszczony do obrotu w wyjątkowych okolicznościach. Oznacza to, że ze względu na
rzadkie występowanie choroby nie było możliwe uzyskanie pełnej informacji dotyczącej tego leku.
Inne źródła informacji
Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków
http://www.ema.europa.eu. Znajdują się tam również linki do stron internetowych o rzadkich
chorobach i sposobach leczenia.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza 