Kymriah dyspersja do inf. - worek

Dożylnie. Lek musi być podawany w kwalifikowanym ośrodku leczniczym. Terapię należy rozpoczynać pod nadzorem fachowego personelu medycznego doświadczonego w leczeniu nowotworów układu krwiotwórczego i przeszkolonego w zakresie podawania leku i postępowaniu z pacjentami leczonymi takim lekiem. W związku z możliwością wystąpienia zespołu uwalniania cytokin (CRS) przed rozpoczęciem infuzji należy przygotować co najmniej jedną dawkę tocilizumabu oraz sprzęt ratunkowy. Ośrodek prowadzący leczenie musi mieć możliwość uzyskania dostępu do dodatkowych dawek tocilizumabu w ciągu 8 h. W wyjątkowym przypadku, gdy tocilizumab nie jest dostępny z powodu braku wymienionego w katalogu niedoborów Europejskiej Agencji Leków, przed infuzją muszą być dostępne odpowiednie alternatywne środki leczenia CRS inne niż tocilizumab. Wytworzenie i przekazanie leku zazwyczaj trwa około 3-4 tyg. Lek jest przeznaczony wyłącznie do użytku autologicznego. Leczenie obejmuje pojedynczą dawkę do infuzji, zawierającą żywotne limfocyty T CAR+ w postaci dyspersji do infuzji w jednym albo większej liczbie worków infuzyjnych. Dzieci, młodzież i młodzi dorośli pacjentów z ALL z komórek B. Stężenie CAR-dodatnich żywotnych limfocytów T zależy od wskazania i masy ciała pacjenta. Pacjenci o mc. ≤50 kg: dawka mieści się w zakresie od 0,2 do 5 x 10⁶ żywotnych CAR-dodatnich limfocytów T/kg mc. Pacjenci o mc. >50 kg: dawka mieści się w zakresie od 0,1 do 2,5 x 10⁸ żywotnych CAR-dodatnich limfocytów T (nie w oparciu o masę ciała). Dorośli pacjenci z DLBCL i FL. Dawka mieści się w zakresie od 0,6 do 6 x 10⁸ żywotnych CAR-dodatnich limfocytów T (nie w oparciu o masę ciała). Leczenie wstępne (chemioterapia limfodeplecyjna) (kondycjonowanie). Przed rozpoczęciem schematu leczenia limfodeplecyjnego należy koniecznie potwierdzić dostępność leku. Dla wskazań ALL z komórek B i DLBCL zaleca się, by infuzję preparatu wykonywać po 2 do 14 dni od ukończenia chemioterapii limfodeplecyjnej. W przypadku FL, zaleca się, by infuzję preparatu wykonywać po 2 do 6 dniach od ukończenia chemioterapii limfodeplecyjnej. Chemioterapię limfodeplecyjną można pominąć, jeśli u pacjenta występuje istotna cytopenia, np. liczba białych krwinek (WBC) wynosi ≤1000 komórek/μl w okresie jednego tygodnia poprzedzającego infuzję. Jeśli pomiędzy ukończeniem chemioterapii limfodeplecyjnej a infuzją upłyną ponad 4 tyg., a liczba WBC wynosi >1000 krwinek/μl, wówczas należy ponowić chemioterapię limfodeplecyjną u pacjenta przed podaniem leku. ALL z komórek B. Zalecany schemat chemioterapii limfodeplecyjnej to: fludarabina (30 mg/m² pc. dożylnie na dobę przez 4 dni) i cyklofosfamid (500 mg/m² pc. dożylnie na dobę przez 2 dni począwszy od pierwszej dawki fludarabiny). Jeśli u pacjenta podczas uprzedniego stosowania cyklofosfamidu wystąpiło krwotoczne zapalenie pęcherza w 4. stopniu nasilenia lub pacjent wykazywał stan oporności na chemioterapię schematem zawierającym cyklofosfamid podawanym na krótko przed chemioterapią limfodeplecyjną, należy zastosować następujący schemat: cytarabina (500 mg/m² pc. dożylnie na dobę przez 2 dni) i etopozyd (150 mg/m² pc. dożylnie przez 3 dni począwszy od pierwszej dawki cytarabiny). DLBCL i FL. Zalecany schemat chemioterapii limfodeplecyjnej to: fludarabina (25 mg/m² pc. dożylnie na dobę przez 3 dni) i cyklofosfamid (250 mg/m² pc. dożylnie przez 3 dni począwszy od pierwszej dawki fludarabiny). Jeśli u pacjenta podczas uprzedniego stosowania cyklofosfamidu wystąpiło krwotoczne zapalenie pęcherza w 4. stopniu nasilenia lub pacjent wykazywał stan oporności na chemioterapię schematem zawierającym cyklofosfamid podawanym na krótko przed chemioterapią limfodeplecyjną, należy zastosować następujący schemat: bendamustyna (90 mg/m² pc. dożylnie na dobę przez 2 dni). Premedykacja. Aby zminimalizować potencjalne ostre reakcje na infuzje zaleca się zastosowanie u pacjentów premedykacji paracetamolem i difenhydraminą lub innym lekiem przeciwhistaminowym H1 w czasie ok. 30 do 60 min przed infuzją leku. Nie należy na żadnym etapie stosować kortykosteroidów, z wyjątkiem stanów nagłego zagrożenia życia. Ocena kliniczna przed infuzją. Leczenie preparatem należy opóźnić w niektórych grupach pacjentów podlegających ryzyku. Monitorowanie pacjenta po infuzji. W pierwszym tygodniu po infuzji, pacjentów należy monitorować od 2 do 3 razy lub częściej, wg uznania lekarza, pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów potencjalnego zespołu uwalniania cytokin, zdarzeń neurologicznych i innych działań toksycznych. Po pierwszym tygodniu po infuzji pacjent powinien być monitorowany wg uznania lekarza. Lekarze powinni rozważyć hospitalizowanie pacjenta po wystąpieniu pierwszych przedmiotowych lub podmiotowych objawów zespołu uwalniania cytokin i (lub) zdarzeń neurologicznych. Należy pouczyć pacjentów, by pozostawali w bliskiej odległości (do 2 h podróży) od wykwalifikowanego ośrodka klinicznego przez co najmniej 4 tyg. po infuzji. Dzieci i młodzież. Doświadczenie ze stosowaniem leku u dzieci w wieku <3 lat z ALL z komórek B jest ograniczone. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci i młodzieży w wieku < 18 lat z DLBCL i FL. Szczególne grupy pacjentów. Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność leku nie zostały ustalone w populacji pacjentów w podeszłym wieku z ALL z komórek B. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w wieku >65 lat z DLBCL i FL. Brak jest doświadczenia z wytwarzaniem leku dla pacjentów z dodatnim wynikiem testu na obecność HIV, czynnego zakażenia wirusem HBV lub czynnego zakażenia wirusem HCV. Materiał pobrany podczas leukaferezy pochodzący od tych pacjentów nie będzie przyjmowany do wytworzenia preparatu. Przed pobraniem komórek do wytworzenia leku musi być wykonane badanie przesiewowe na obecność HBV, HCV i HIV, zgodnie z wytycznymi klinicznymi. Sposób podania. Lek należy podawać w infuzji dożylnej przez rurkę do podawania dożylnego niezawierającą lateksu, bez filtra usuwającego leukocyty, z szybkością ok. 10 do 20 ml na minutę, przepływem grawitacyjnym. Jeśli objętość leku do podania wynosi ≤20 ml, można zastosować wstrzyknięcie dożylne jako alternatywną metodę podania. Przygotowanie do infuzji. Lek jest przeznaczony wyłącznie do użytku autologicznego. Przed podaniem leku należy potwierdzić, że tożsamość pacjenta odpowiada niepowtarzalnym danym pacjenta umieszczonym na workach infuzyjnych preparatu oraz w załączonych dokumentach. Całkowita liczba przeznaczonych do podania worków infuzyjnych musi zostać także sprawdzona z dotyczącymi danego pacjenta informacjami w dokumentacji serii. Należy skoordynować czas rozmrożenia leku z czasem podania infuzji.