Cefotaxim-MIP 2 g proszek do sporz. roztw. do wstrz. i (lub) inf.(2 g) - 10 fiolek

Domięśniowo lub dożylnie. Dorośli i dzieci >12 lat: zazwyczaj 1-2 g na dobę, w 2 dawkach podzielonych, podawanych co 12 h; w ciężkich przypadkach dawkę dobową można zwiększyć do 12 g. Rzeżączka (z wyjątkiem rzeżączki odbytnicy u mężczyzn): 500 mg jednorazowo i.m.; rzeżączka odbytnicy u mężczyzn: 1 g jednorazowo i.m. W leczeniu rzeżączki u dorosłych kobiet należy podać pojedynczą dawkę 500 mg cefotaksymu. U mężczyzn oraz w leczeniu zakażeń wywołanych mniej wrażliwymi drobnoustrojami może być konieczne zwiększenie dawki do 1 g. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badania wykrywające ewentualne zakażenie kiłą. Zakażenia niepowikłane: 1 g co 12 h i.m. lub i.v. Zakażenia umiarkowane do ciężkich: 1 lub 2 g co 8 h i.m. lub i.v. Zakażenia ciężkie, w których konieczne jest podawanie dużych dawek (np. posocznica) 2 g co 6 lub 8 h i.v. Zakażenia zagrażające życiu: 2 g co 4 h i.v. Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym: 1 g cefotaksymu w pojedynczej dawce w odstępie 30-90 min przed planowaną operacją; w zależności od ryzyka zakażenia można kontynuować podawanie leku po zabiegu. Niemowlęta i dzieci do 12 lat. W zależności od ciężkości zakażenia 50-100 mg cefotaksymu/kg mc./dobę podzielone na 2, 3 lub 4 dawki podawane odpowiednio co 12, 8 lub 6 h. W pojedynczych przypadkach – zwłaszcza w zakażeniach zagrażających życiu – może być konieczne zwiększenie dawki dobowej do 200 mg/kg mc. Noworodki, w tym wcześniaki: ze względu na nie w pełni wykształconą czynność nerek, nie należy przekraczać dawki 50 mg cefotaksymu/kg mc./dobę, podawać w 2, 3 lub 4 dawkach odpowiednio co 12, 8 lub 6 h. Szczególne grupy pacjentów. W związku z pozanerkową eliminacją cefotaksymu, zmniejszenie dawki leku jest konieczne tylko w ciężkiej niewydolności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego <5 ml in, stężenie kreatyniny w surowicy ok. 751 µmol ). Po podaniu początkowej dawki nasycającej 1 g, dawkę dobową należy zmniejszyć o połowę bez zmiany częstości podawania, np. dawkę 1 g co 12 h należy zmniejszyć do dawki 500 mg co 12 h, 1 g co 8 h należy zmniejszyć do 500 mg co 8 h, 2 g co 8 h do 1 g co 8 h itd. Podobnie jak w innych grupach pacjentów może być konieczne dalsze dostosowanie dawkowania do przebiegu zakażenia i ogólnego stanu pacjenta. U pacjentów ze znacznie ograniczoną czynnością nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego <10 ml in) obowiązują osobne zasady dawkowania. Sposób podania. Dawki dobowe do 6 g należy podzielić na co najmniej 2 dawki pojedyncze, podawane w odstępie 12 h. Większe dawki dobowe należy podzielić na co najmniej 3 do 4 dawek pojedynczych, podawanych w odstępach odpowiednio co 8 lub 6 h.