Zabiegi urologiczne

Formularz
kontaktowy
Zadzwoń na
infolinię

Formularz kontaktowy

Zostaw dane - oddzwonimy

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych dla celów marketingowych podmiotów z Grupy Medicover, wyszczególnionych na stronie www.medicover.pl/grupa-medicover.
Wyrażam zgodę na przekazywanie treści marketingowych na podany przeze mnie numer telefonu, w tym przy użyciu automatycznych systemów wywołujących, w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 243, ze zm.), przez Medicover Sp. z o.o., Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa oraz podmioty z Grupy Medicover, wyszczególnionych na stronie www.medicover.pl/grupa-medicover.
Wyrażam zgodę na przesyłanie informacji handlowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1422, ze zm.), na podany adres e-mail oraz w postaci SMS, przez Medicover Sp. z o.o., Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa oraz podmioty z Grupy Medicover, wyszczególnione na stronie www.medicover.pl/grupa-medicover oraz Partnerów Programu, wyszczególnionych na stronie www.medicover.pl/online.
Skontaktuj się: 500 900 900

Choroby urologiczne mogą mieć bardzo różny charakter. Urolodzy analizując funkcjonowanie układu moczowo-płciowego podejmują właściwą decyzję o leczeniu zachowawczym lub operacyjnym. Lekarze urolodzy specjalizują się w węższych dziedzinach urologii, np. w nowotworach układu moczowego, kamicy. Diagnoza i leczenie urologiczne w Szpitalu Medicover obejmują takie choroby jak:

  • nowotwory nerek i moczowodów
  • nowotwory dolnych dróg moczowych (pęcherza moczowego i cewki moczowej)
  • łagodny rozrost gruczołu krokowego i rak prostaty
  • kamica układu moczowego
  • wady wrodzone i nabyte układu moczowego
  • zaburzenia oddawania moczu (nietrzymanie moczu, parcia naglące, częstomocz)
  • choroby męskich narządów płciowych (stulejka, zaburzenia erekcji, żylaki powrózka nasiennego) i nowotwory jąder

Od 1 stycznia 2015 r. prowadzone jest również kompleksowe leczenie nowotworów układu moczowego w ramach programu „Szybkiej Terapii Onkologicznej” którego koszty są refundowane przez NFZ.

Blok Operacyjny Szpitala Medicover dysponuje zapleczem technicznym i odpowiednimi instrumentami urologicznymi, pozwalającym na wykonywanie zabiegów operacyjnych zarówno metodami klasycznymi jak i laparoskopowo, czy też z wykorzystaniem endoskopii urologicznej.

Zespół konsultantów i operatorów urologów szpitala Medicover: dr Piotr Dzigowski, dr Jacek Judycki, dr Marek Filipek, dr Stefan Czarniecki.

Nowotwory nerek

Nowotwory nerek występują głównie u mężczyzn, a główna grupa ryzyka dotyczy mężczyzn po 45. roku życia i kobiet między 55. a 74. rokiem życia. Rak nerki jest niebezpiecznym rodzajem nowotworu, ze względu na to, że objawy mogą pojawić się w późnym stadium choroby, uniemożliwiając wczesne rozpoznanie i skuteczne leczenie.

Rak nerki to nowotwory absolutnie bezobjawowe, wykrywane przypadkowo podczas USG jamy brzusznej wykonywanego z innych wskazań. W przypadkach zaawansowanych zmian nowotworowych, pierwszym objawem zwykle jest krwiomocz, a pierwszym krokiem diagnostycznym, wykonanie USG jamy brzusznej i miednicy. Jeśli USG nasuwa podejrzenie guza nerki, należy wykonać tomografię komputerową, która zwykle jest badaniem rozstrzygającym. U niektórych chorych konieczne jest wykonanie tomografii rezonansu magnetycznego.

Łagodne guzy nerek zwykle wymagają jedynie konsultacji specjalisty urologa i dalszej obserwacji, tylko w niektórych przypadkach konieczne jest leczenie operacyjne. Zmiany potencjalnie złośliwe wymagają leczenia operacyjnego. Guzy o średnicy do 4 cm zwykle udaje się usunąć oszczędzając nerkę, guzy średnicy 4 - 7 cm mogą wymagać usunięcia razem z zajętą nerką. Nowotwory powyżej 7 cm średnicy zgodnie z międzynarodowymi standardami postępowania wymagają usunięcia nerki. Powyższe operacje wymagają zwykle tygodniowego pobytu szpitalnego. Wszyscy chorzy po operacyjnym leczeniu nowotworów nerki pozostają w stałej opiece urologiczno – onkologicznej i w razie potrzeby poddawani są leczeniu uzupełniającemu.


Nowotwory górnych dróg moczowych

Nowotwory górnych dróg moczowych (układ kielichowo miedniczkowy nerek i moczowody) – zwykle są to złośliwe nowotwory wywodzące się z nabłonka dróg wyprowadzających mocz (TCC).

Lokalizacja zmiany pierwotnej może być bardzo różna, od kielichów nerkowych, przez miedniczkę nerki aż do ujścia pęcherzowego moczowodu. Często nowotwory te rozwijają się wieloogniskowo. Zwykle w początkowych stadiach nie dają żadnych dolegliwości, a pierwszym objawem jest krwiomocz lub utrudnienie odpływu moczu z nerki w przypadku guzów zwężających światło moczowodu. Pierwszym krokiem diagnostycznym, jest wykonanie USG jamy brzusznej i miednicy. Jeśli USG nasuwa podejrzenie obecności guza w górnych drogach wyprowadzających mocz, należy wykonać tomografię komputerową lub tomografię rezonansu magnetycznego, które zwykle pozwalają postawić ostateczne rozpoznanie.

Nowotwory zlokalizowane w kielichach i miedniczce nerki oraz w 2/3 górnych moczowodu, a także nowotwory mnogie, wymagają usunięcia nerki i całego moczowodu wraz z częścią pęcherza moczowego. W przypadku nowotworów dolnej 1/3 moczowodu czasami możliwe jest usunięcie części moczowodu wraz z rozetą pęcherza moczowego i ponowne zespolenie zdrowej części moczowodu z pęcherzem moczowym. Powyższe operacje wymagają zwykle tygodniowego pobytu szpitalnego. U niektórych chorych udaje się usuwać drobne zmiany nowotworowe endoskopowo na drodze ureterorenoskopii, która pozwala skrócić czas hospitalizacji do 1-3 dni. Wszyscy chorzy po operacyjnym leczeniu nowotworów górnych dróg moczowych pozostają w stałej opiece urologiczno – onkologicznej i w razie potrzeby poddawani są leczeniu uzupełniającemu.


Nowotwory dolnych dróg moczowych

Nowotwory dolnych dróg moczowych (pęcherz moczowy i cewka moczowa) - zwykle są to złośliwe nowotwory wywodzące się z nabłonka dróg wyprowadzających mocz (TCC).

Najczęściej zmiana nowotworowa lokalizuje się w pęcherzu, rzadziej w cewce moczowej. Często nowotwory te rozwijają się wieloogniskowo. Zwykle w początkowych stadiach nie dają żadnych dolegliwości, a pierwszym objawem jest krwiomocz, który zawsze jest objawem bardzo niepokojącym. Czasami (w przypadku guzów zwężających światło cewki moczowej pojawiają się objawy utrudnienia odpływu moczu z pęcherza moczowego. Pierwszym krokiem diagnostycznym, jest wykonanie USG jamy brzusznej i miednicy, które może uwidocznić zmiany patologiczne w pęcherzu moczowym, oraz wykrywa ewentualne współistniejące patologie w górnych drogach moczowych. Jeśli USG nie wykazuje żadnych patologii konieczne jest wykonanie cysto - uretroskopii, czyli wziernikowania pęcherza moczowego i cewki moczowej. Jest to badanie inwazyjne, wykonywane w znieczuleniu miejscowym, polegające na wprowadzeniu przez cewkę moczową cystoskopu (wziernika) i oglądnięciu wnętrza pęcherza moczowego i cewki. Badanie trwa około 15 minut i nie jest specjalnie nieprzyjemne. Nie wymaga hospitalizacji i jest wykonywane w trybie ambulatoryjnym.

Wykryte zmiany patologiczne wymagają leczenia zabiegowego na drodze resekcji przezcewkowej. Przy użyciu resektoskopu wprowadzonego w znieczuleniu (ogólnym lub przewodowym), przez cewkę moczową usuwa się zmiany z pęcherza moczowego lub/i cewki moczowej. Uzyskany materiał poddaje się badaniu histopatologicznemu, które pozwala ustalić dalsze postępowanie w zależności od charakteru (łagodne, złośliwe) czy stopnia zaawansowania guzów złośliwych. Po zabiegu w pęcherzu moczowym pozostawia się cewnik na około 24 godziny. Powyższa procedura wymaga pozostania w szpitalu od 1 do 3 dni.  Wynik badania histopatologicznego dostępny jest po około 2-3 tygodniach. Wszyscy chorzy po operacyjnym leczeniu nowotworów dolnych dróg moczowych pozostają w stałej opiece urologiczno – onkologicznej i w razie potrzeby poddawani są leczeniu uzupełniającemu.


Rak prostaty

Każdego dnia z powodu raka prostaty umiera w Polsce ok. 10 mężczyzn. Strach przed utratą funkcji seksualnych i innymi dolegliwościami obniżającymi komfort życia, często powstrzymuje mężczyzn nie tylko przed zgłoszeniem się na badania diagnostyczne, ale także przed podjęciem leczenia raka prostaty. Tymczasem wykrycie nowotworu prostaty, gdy obejmuje on tylko gruczoł krokowy daje dużo większe szanse na całkowite wyleczenie. Otwiera także możliwość skorzystania z wysoce skutecznych i jednocześnie mniej inwazyjnych metod leczenia raka prostaty.

Rak prostaty to drugi co do częstości nowotwór, na który chorują mężczyźni, a częstotliwość jego występowania zwiększa się z wiekiem. Szacuje się, że po 75. roku życia 80% do 90% mężczyzn jest „nosicielami” tego nowotworu. Zazwyczaj są to przypadki tak zwanego raka utajonego, który nie powoduje poważnych objawów klinicznych i nie wymaga leczenia. Zwykle w początkowych stadiach choroby nie daje on objawów klinicznych. W diagnostyce raka gruczołu krokowego można wymienić podstawową „trójcę” diagnostyczną:

  • badanie przez odbytnicę, które w większości przypadków pozwala na stwierdzenie twardych guzków zlokalizowanych w obrębie prostaty, co może sugerować obecność raka
  • oznaczanie poziomu PSA, swoistego antygenu sterczowego, którego poziom w surowicy krwi, przekraczając 4 ng/l, może sugerować obecność raka
  • ultrasonografia przezodbytnicza (TRUS) z biopsją grubo igłową gruczołu krokowego i histopatologiczną oceną pobranego materiału oraz kwalifikacją nowotworu w skali Gleasona. Rozróżnia się 10 stopni skali Gleasona, im wyższy stopień skali, tym rokowanie gorsze oraz badania obrazowe, takie jak scyntygrafia kości, tomografia komputerowa, NMR, PET. Pozwalają one na ocenę zaawansowania choroby, co warunkuje wybór metody leczenia.

W zależności od stopnia zaawansowania choroby dostępne są różne możliwości leczenia, operacyjne, HIFU, teleradioterapia, brachyterapia, hormonoterapia i chemioterapia:

  • leczenie operacyjne – radykalną prostatektomię, czyli całkowite usunięcie gruczołu krokowego, wykonuje się metoda klasyczną z dostępu nadłonowego, laparoskopowo lub przy użyciu robota Da Vinci. Prostatektomia wykonana we wczesnych stadiach choroby pozwala na całkowite wyleczenie powyżej 90% operowanych pacjentów. Podczas operacji usuwa się cały gruczoł krokowy wraz pęcherzykami nasiennymi (a w niektórych przypadkach również z okolicznymi węzłami chłonnymi) a usunięty tkanki poddaje się badaniu histopatologicznemu, które pozwala ocenić stopień zaawansowania choroby i radykalność operacji. Wynik badania histopatologicznego dostępny jest po około 2-3 tygodniach, wówczas można ustalić dalsze postępowanie. Po zabiegu w pęcherzu moczowym pozostawia się cewnik na około 7 dni. Powyższa procedura wymaga pozostania w szpitalu od 3 do 7 dni w zależności od stanu zaawansowania choroby, rozległości i sposobu wykonania zabiegu (operacja klasyczna, czy laparoskopowa).
  • radioterapia jest metodą leczenia wykorzystującą fakt zabójczego działania promieniowania radioaktywnego na komórki nowotworowe. Stosuje się teleradioterapię, czyli tzw. ”naświetlanie” i brachyterapię, która polega na implantacji drobinek materiału radioaktywnego wewnątrz gruczołu krokowego. Odpowiednio zastosowana radykalna radioterapia ma skuteczność porównywalna z leczeniem operacyjnym. Jest metodą leczenia „z wyboru” u chorych, którzy nie chcą lub nie mogą poddać się leczeniu operacyjnemu. Ponadto stanowi opcję terapeutyczna w przypadku niepowodzenia innych metod leczenia.
  • HIFU – metoda polega na zastosowaniu skoncentrowanej wiązki fal ultradźwiękowych o dużym natężeniu. Dzięki temu tkanki nowotworowe zostają poddane działaniu temperatury >80 stopni C, co powoduje martwicę komórek w gruczole prostaty. Według międzynarodowych zestawień efektów metody HIFU, po 5-7 latach od zabiegu, aż 83 do 87 proc. leczonych w ten sposób cieszy się zdrowiem i sprawnością.
  • hormonoterapia – opiera się na zjawisku hormonozależności komórek raka prostaty, które do prawidłowego funkcjonowania wymagają testosteronu, czyli męskiego hormonu płciowego. Podając leki obniżające poziom testosteronu we krwi uzyskuje się zahamowanie rozwoju nowotworu. Chemioterapia stosowana jest u mężczyzn z zaawansowanym, rozsianym procesem nowotworowym.

Wszyscy chorzy po operacyjnym leczeniu raka prostaty pozostają w stałej opiece urologiczno – onkologicznej i w razie potrzeby poddawani są leczeniu uzupełniającemu.


Nowotwory jąder

Nowotwory jąder to najczęstsze nowotwory złośliwe w grupie młodych mężczyzn (pomiędzy 20 a 35 rokiem życia). Potocznym określeniem "rak jądra" obejmuje się całą grupę nowotworów, które dzielimy na nowotwory zarodkowe i niezarodkowe. Przeważającą większość guzów jądra (95-99%) stanowią nowotwory zarodkowe. Biorąc pod uwagę cechy kliniczne, można je podzielić na nasieniaki i nienasieniaki. Prawie wszystkie nowotwory zarodkowe (z wyjątkiem dojrzałego potworniaka) cechuje duża złośliwość histologiczna i agresywny przebieg kliniczny. Są to jednocześnie jedne z niewielu "guzów litych" które można wyleczyć nawet w zaawansowanym stadium (z przerzutami odległymi). Szansę na wyleczenie pacjenci z guzami zarodkowymi zawdzięczają dużej wrażliwości tych nowotworów na chemioterapię i radioterapię. Występują dwa szczyty zachorowań. Pierwszy dotyczy mężczyzn w wieku 19-29 lat, drugi obejmuje mężczyzn w wieku 60-75 lat.

Guz jądra jest łatwy do stwierdzenia badaniem palpacyjnym (czyli obmacywaniem jądra), dlatego zaleca się młodym mężczyznom samo-badanie raz w miesiącu, analogicznie do samokontroli, którą powinny prowadzić kobiety zagrożone rakiem piersi. Typowe wczesne objawy choroby to guz wyczuwalny w obrębie moszny lub powiększenie całego jądra, uczucie "ciężaru" w mosznie. Również ból lub dyskomfort w obrębie moszny powinien budzić niepokój. Jednak w większości przypadków choroba przebiega bezboleśnie, z czego wynika fakt, że pacjenci często ignorują wczesne objawy i zgłaszają się do lekarza po wielu tygodniach (lub miesiącach). W takim momencie zamiast prostego zabiegu chirurgicznego wymagają intensywnego leczenia chemioterapią, a efekt leczenia często jest niepewny. Zdarza się też, że pacjent jest świadom obecności guza w jądrze, ale wskutek rozmaitych psychologicznych mechanizmów obronnych (wyparcia, zaprzeczenia, zwlekania) oszukuje sam siebie, wmawiając sobie, że jest to zupełnie inna choroba. Nowotwór jądra bardzo szybko daje przerzuty, a każdy kolejny tydzień może zmniejszyć szanse na wyleczenie.

Z każdym podejrzeniem guza jądra należy jak najszybciej zgłaszać się do urologa, onkologa lub chirurga, albo zapisać się na badanie USG jąder. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania USG moszny, które praktycznie w 100% jest w stanie zobrazować guzy jąder. Ponadto oznacza się stężenia hormonów markerowych (Alfa Feto Proteina, Beta HCG i Dehydrogenaza mleczanowa), które pozwalają na wstępną ocenę zaawansowania choroby. Konieczne jest wykonanie RTG klatki piersiowej i płuc gdyż tam najczęściej umiejscowione są przerzuty odległe.

Pierwszym etapem leczenia jest orchidektomia, czyli usunięcie chorego jądra wraz z najądrzem i powrózkiem nasiennym z dostępu przez pachwinę. Jest prosty zabieg wykonywany w znieczuleniu ogólnym, bądź przewodowym, wymaga pozostania w szpitalu
od 1 do 3 dni. Wynik badania histopatologicznego dostępny jest po około 2-3 tygodniach. Postępowanie pooperacyjne zależy od zaawansowania choroby, które powinno być określone przed operacją lub bezpośrednio po niej. Ponadto istotną rolę odgrywa zakwalifikowanie pacjenta do jednej z grup rokownicznych i obecność czynników ryzyka. Wszyscy chorzy po operacyjnym leczeniu guzów jąder pozostają w stałej opiece urologiczno – onkologicznej i w razie potrzeby poddawani są leczeniu uzupełniającemu.


Kamica moczowa (kamienie)

Kamica moczowa dotyczy pół miliona ludzi, którzy co roku trafiają z tą przypadłością na pogotowie. W większości przypadków, kamienie przechodzą przez organizm w sposób naturalny, ale niektóre kamienie mogą spowodować komplikacje i wymagać leczenia chirurgicznego. Kamień jest twardą masą zbudowaną z kryształów będących składowymi moczu. Powstaje wewnątrz dróg moczowych w dowolnym ich odcinku. Można go znaleźć w nerce lub moczowodzie.

Kamica moczowa występuje u 1-2% populacji, częściej chorują mężczyźni, zwykle między 30. a 50. rokiem życia. Powstaje na skutek wytrącania się związków chemicznych stanowiących prawidłowe lub patologiczne składniki obecne w moczu. Powstawanie i powiększanie się złogów przyspiesza także niekorzystny odczyn moczu (zbyt kwaśny lub zasadowy) oraz niedobór w moczu substancji przeciwdziałających kamicy.

Kamienie mogą mieć różną budowę, niezależnie jednak od niej mogą lokalizować się na wszystkich „piętrach” układu moczowego, znajdujemy je w nerkach, moczowodach, pęcherzu moczowym i cewce moczowej. Przez pewien czas choroba może przebiegać skąpo objawowo lub całkowicie bezobjawowo. Zwykle bardzo drobne złogi są wydalane całkowicie nieświadomie. Często pierwszym objawem kamicy moczowej jest napad kolki nerkowej, czyli ostry ból o charakterze falowym w okolicy lędźwiowej, czasem promieniujący do pachwiny, warg sromowych lub jąder, często towarzyszą mu nudności lub wymioty, dyskomfort w jamie brzusznej, czasami obserwuje się krwiomocz i objawy dysuryczne (uczucie parcia na mocz). Gdy kolce nerkowej towarzyszą objawy ogólne: osłabienie, uczucie rozbicia, zakażenie dróg moczowych i podwyższona temperatura ciała, konieczna jest bezzwłoczna konsultacja urologa, a nawet leczenie szpitalne. Podstawowe znaczenie w trakcie napadu kolki ma podanie leków przeciwbólowych i rozkurczowych. W łagodzeniu objawów pomaga też nawodnienie lub ciepła kąpiel.

Pierwszym krokiem diagnostycznym jest wykonanie USG i RTG przeglądowego jamy brzusznej, badania te z duża precyzją uwidaczniają wszelkie złogi i utrudnienia odpływu moczu w obrębie dróg moczowych. Niekiedy konieczne jest wykonanie urografii czy tomografii komputerowej. Bezpośrednim celem leczenia jest usunięcie złogu (kamienia). Często dochodzi do spontanicznego wydalenia złogu poprzez drogi moczowe (około 2/3 chorych), zwykle w wypadku kamieni niewielkich rozmiarów, tj. do 7mm średnicy.

Metody lecznicze wykorzystywane w leczeniu kamicy moczowej:

  • Litotrypsja pozaustrojowa - polega na wykorzystaniu urządzeń generujących pozaustrojowo w środowisku płynnym fale mechaniczne prowadzące do rozkruszenia złogów i wydalenia ich drogą naturalną. Zabieg nie jest specjalnie bolesny i nie wymaga znieczulenia w związku z czym wykonywany jest ambulatoryjnie i nie wiąże się z pobytem szpitalnym.
  • Metody endoskopowe:
    • Ureterorenoskopia (ang. URSL) – zabieg z użyciem specjalnego endoskopu, który zostaje wprowadzony przez cewkę moczową do pęcherza moczowego i moczowodu, a w razie potrzeby, nawet do wnętrza nerki. Tą metodą można usuwać niewielkie złogi w całości, a większe rozkruszać przy użyciu lasera, ewakuując  następnie pozostałe fragmenty. Stosowana głownie w przypadku kamicy moczowodowej. Jest wykonywana w znieczuleniu przewodowym lub ogólnym, zwykle wiąże się z 1-2 dniowym pobytem szpitalnym w zależności od rozległości zabiegu.
    • Przezskórna nefrolitotrypsja (ang. PCNL) – za pomocą nefroskopu wprowadzonego po nacięciu skóry pleców bezpośrednio do układu kielichowo-miedniczkowego usuwa się złogi w całości lub po rozkruszeniu. Pozwala usuwać nawet duże, odlewowe złogi z układu kielichowo - miedniczkowego nerki i podmiedniczkowego odcinka moczowodu. Zabieg wykonujemy w znieczuleniu przewodowym lub ogólnym, zwykle wiąże się z 1-2 dniowym pobytem szpitalnym w zależności od rozległości zabiegu.
    • Cystolitotrypsja – endoskopowa metoda usuwania złogów z pęcherza moczowego i cewki moczowej. Przy użyciu optycznego litotryptora rozkawałkowuje się złogi a fragmenty wypłukuje.

Zabiegi operacyjne przy leczeniu kamicy moczowej:

Są to klasyczne lub laparoskopowe zabiegi chirurgiczne z otwarciem jam ciała; tego typu leczenie stosuje się głównie u chorych, u których zawiodły metody endoskopowe, lub wymagających jednoczasowej korekty wad anatomicznych układu moczowego a także w przypadku dużych złogów, które nie kwalifikowały się do leczenia endoskopowego.

Kamica moczowa jest choroba nawrotową, szacuje się , że u około 30% chorych w ciągu 5 lat, a u 50% w ciągu 10 lat dojdzie do powstania nowych złogów. Podstawowe znaczenie dla wdrożenia skutecznego postępowania prewencyjnego ma analiza składu kamienia oraz ocena metaboliczna, polegająca na sprawdzeniu diety oraz wykonaniu badań moczu i surowicy krwi w celu wykrycia czynników prowadzących do powstawania złogów w drogach moczowych. Do nawrotów kamicy moczowej usposabiają choroby jelit z zaburzeniami wchłaniania, zakażenia dróg moczowych, niektóre leki ale przede wszystkim zbyt mała podaż płynów w codziennej diecie. Wszyscy chorzy po operacyjnym (endoskopowym klasycznym) leczeniu kamicy moczowej pozostają w stałej opiece urologicznej i w razie potrzeby poddawani są leczeniu.


Wszyscy urolodzy związani ze Szpitalem Medicover kształcili się w najlepszych ośrodkach akademickich w Polsce i za granicą,
co w połączeniu z możliwościami Szpitala Medicover, pozwala na wykonywanie procedur i opiekę medyczną na najwyższym, światowym poziomie.