Ravicti płyn doustny(1,1 g/ml) - 1 but. 25 ml + 1 nasadka

Doustnie lub do przewodu pokarmowego. Leczenie powinno być nadzorowane przez lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu zaburzeń cyklu mocznikowego. Lek należy stosować razem z dietą ograniczającą spożycie białka, a w niektórych przypadkach z suplementami diety (np. niezbędnymi aminokwasami, argininą, cytruliną, suplementami kalorycznymi niezawierającymi białka), zależnie od dziennego spożycia białka w diecie, niezbędnego do prawidłowego wzrostu i rozwoju. Dawkę dobową należy dostosować indywidualnie w zależności od stopnia, w jakim pacjent toleruje białko oraz od wymaganego dobowego spożycia białka w diecie. Pacjenci mogą wymagać leczenia preparatem przez całe życie, chyba że zostanie podjęta decyzja o przeprowadzeniu ortotopowego przeszczepu wątroby. Dorośli i dzieci. Zalecana dawka u pacjentów, u których nie stosowano kwasu fenylomasłowego i pacjentów przestawianych z sodu fenylomaślanu lub iniekcji sodu fenylooctanu/sodu benzoesanu na lek Ravicti jest inna. Zalecana całkowita dawka dobowa leku Ravicti obliczana jest na podstawie powierzchni ciała i znajduje się w zakresie od 4,5 ml/m²/dobę do 11,2 ml/m²/dobę (5,3 g/m²/dobę do 12,4 g/m²/dobę), z uwzględnieniem tego, co następuje: całkowitą dawkę dobową należy podzielić na równe części i podawać podczas każdego posiłku lub karmienia (np. 3-6 razy na dobę). Każdą dawkę należy zaokrąglić w górę do najbliższego 0,1 ml w przypadku pacjentów w wieku poniżej 2 lat oraz 0,5 ml w przypadku pacjentów w wieku 2 lat i starszych. Zalecana dawka początkowa u pacjentów, którzy nie otrzymywali wcześniej fenylomaślanu: 8,5 ml/m²/dobę (9,4 g/m²/dobę) u pacjentów o powierzchni ciała poniżej 1,3 m²; 7 ml/m²/dobę (8 g/m²/dobę) u pacjentów o powierzchnia ciała większej lub równej 1,3 m². Początkowa dawka u pacjentów, u których stosowano wcześniej fenylomaślan sodu. Pacjenci ci powinni otrzymywać dawkę leku Ravicti, która zawiera taką samą ilość kwasu fenylomasłowego. Sposób przeliczania: całkowita dawka dobowa leku Ravicti (ml) = całkowita dawka dobowa sodu fenylomaślanu w tabletkach (g) x 0,86; całkowita dawka dobowa leku Ravicti (ml) = całkowita dawka dobowa sodu fenylomaślanu w proszku (g) x 0,81. Początkowa dawka u pacjentów, u których stosowano wcześniej iniekcje fenylooctanu sodu/benzoesanu sodu. Po osiągnięciu stabilności, wraz z doprowadzeniem do normy stężenia amoniaku pacjenci, u których stosowano wcześniej fenylooctan sodu/benzoesan sodu, powinni otrzymywać dawkę leku Ravicti z górnego zakresu dawek leczniczych (11,2 ml/m²/dobę), przy czym należy wykonywać oznaczenia stężenia amoniaku w osoczu w celu ustalania dalszego dawkowania. Zalecany schemat dobowy 8,5 ml/m²/dobę - 11,2 ml/m²/dobę przez okres do 24 h dla pacjentów ustabilizowanych, bez dalszego występowania hiperamonemii: krok 1: 100% dawki fenylooctanu sodu/benzoesanu sodu oraz 50% dawki leku Ravicti przez 4-8 h; krok 2: 50% dawki fenylooctanu sodu/benzoesanu sodu oraz 100% dawki leku Ravicti przez 4-8 h; krok 3: odstawienie fenylooctanu sodu/benzoesanu sodu oraz kontynuowanie stosowania pełnej dawki leku Ravicti zgodnie ze schematem karmienia przez 4-8 h. Dostosowanie dawki i monitorowanie leczenia u dorosłych i dzieci. Dawkę dobową należy dostosować indywidualnie, zgodnie z szacowaną zdolnością pacjenta do syntezy mocznika, jeżeli pacjent w ogóle jest do niej zdolny oraz z uwzględnieniem tolerancji białka i dziennego spożycia białka, niezbędnego do prawidłowego wzrostu i rozwoju. Ok. 16% masy białka spożywanego w diecie stanowi azot. Uwzględniając, że ok. 47% azotu zawartego w diecie jest usuwane z organizmu w postaci produktów odpadowych, a ok. 70% podawanego kwasu 4-fenylomasłowego zostaje przekształcone do fenyloacetyloglutaminy i jest usuwane wraz z moczem, wyjściowa szacowana dawka fenylomaślanu glicerolu na dobę to 0,6 ml fenylomaślanu glicerolu na każdy gram białka spożytego w diecie w ciągu 24 h, przy założeniu, że cały usuwany azot zostanie związany przez fenylomaślan glicerolu i wydzielony jako fenyloacetyloglutamina (PAGN). Dostosowanie dawki w oparciu o stężenie amoniaku w osoczu. Dawkę fenylomaślanu glicerolu należy dostosować w taki sposób, aby stężenie amoniaku w osoczu na czczo było niższe niż połowa GGN u pacjentów w wieku 6 lat i starszych. U niemowląt i małych dzieci (na ogół w wieku poniżej 6 lat), gdzie zmierzenie stężenia amoniaku na czczo jest niepewne ze względu na częste karmienia, wynik pierwszego pomiaru stężenia amoniaku przeprowadzanego rano powinien być poniżej GGN. Dostosowywanie dawki w oparciu o stężenie fenyloacetyloglutaminy w moczu. Przy dostosowywaniu dawki fenylomaślanu glicerolu i ocenie przestrzegania zaleceń przez pacjenta można wykorzystać pomiar stężenia fenyloacetyloglutaminy w moczu. Każdy gram fenyloacetyloglutaminy wydalanej z moczem w ciągu 24 h odpowiada ilości usuwanego azotu pochodzącego z 1,4 grama białka zawartego w diecie. Jeśli ilość wydalanej z moczem fenyloacetyloglutaminy jest niewystarczająca do pokrycia dziennej dawki białka przyjmowanego w diecie i stężenie amoniaku na czczo jest wyższe niż połowa zalecanej GGN, dawkę fenylomaślanu glicerolu należy zwiększyć. Czynnikiem warunkującym zakres zwiększenia dawki powinna być ilość białka przyjmowanego w diecie, która nie została pokryta, oszacowana wg oznaczonego stężenia fenyloacetyloglutaminy w moczu w ciągu 24 h i szacunkowej dawki fenylomaślanu glicerolu potrzebnej na gram białka zawartego w diecie. Spadek stężenia fenyloacetyloglutaminy w moczu poniżej następujących wartości może wskazywać na niewłaściwe przyjmowanie leku lub brak stosowania się do zaleceń: 9000 μg/ml w przypadku pacjentów w wieku poniżej 2 lat; 7000 μ)/ml w przypadku pacjentów w wieku 2 lat i powyżej i o pc. mniejszej lub równej 1,3; 5000 μg/ml w przypadku pacjentów w wieku 2 lat i powyżej i o powierzchni ciała większej niż 1,3. Jeśli stężenie fenyloacetyloglutaminy w moczu spadnie poniżej tych wartości, należy dokonać oceny stosowania się pacjenta do zaleceń i (lub) skuteczności wybranej drogi podawania leku (np. poprzez sondę) i rozważyć zwiększenie dawki fenylomaślanu glicerolu u pacjentów stosujących się do zaleceń, w celu osiągnięcia optymalnej kontroli stężenia amoniaku (w granicach normy u pacjentów w wieku poniżej 2 lat i mniej niż połowa GGN na czczo u pacjentów starszych). Dostosowanie dawki w zależności od stężenia fenylooctanu i fenyloacetyloglutaminy w osoczu. Objawami toksyczności kwasu fenylooctowego mogą być nudności, ból głowy, ospałość, splątanie lub senność przy braku wysokiego stężenia amoniaku lub współistniejącej choroby. W związku z tym pomiar stężenia kwasu fenylooctowego i fenyloacetyloglutaminy w osoczu może być pomocny przy ustalaniu dawki. Obserwowano, że stosunek stężenia kwasu fenylooctowego do fenyloacetyloglutaminy w osoczu (oba mierzone w µg/ml) jest na ogół mniejszy niż 1 u pacjentów, u których nie dochodzi do kumulacji kwasu fenylooctowego. U pacjentów, u których stosunek stężenia kwasu fenylooctowego do fenyloacetyloglutaminy jest większy niż 2,5, dalsze zwiększanie dawki fenylomaślanu glicerolu może nie powodować zwiększenia wytwarzania fenyloacetyloglutaminy, nawet jeśli stężenie kwasu fenylooctowego w osoczu wzrasta, ze względu na wysycenie reakcji sprzęgania. W takich przypadkach zwiększenie częstości dawkowania może prowadzić do niższego stężenia kwasu fenylooctowego w osoczu i zmniejszenia stosunku stężenia kwasu fenylooctowego do fenyloacetyloglutaminy. Stężenie amoniaku należy ściśle monitorować przy zmianie dawki fenylomaślanu glicerolu. Niedobór syntetazy N-acetyloglutaminianowej (N-acetylglutamate synthase, NAGS) i CYTRYNY (cytrulinemia typu 2). Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku w leczeniu pacjentów z niedoborem syntetazy N-acetyloglutaminianowej (NAGS) i CYTRYNY (cytrulinemia typu 2). Pominięcie dawki. Pominiętą dawkę należy przyjąć zaraz po zauważeniu pominięcia. Jeśli jednak zgodnie z rozkładem przyjęcie kolejnej zaplanowanej dawki wypada w czasie następnych 2 h u pacjentów dorosłych lub w czasie 30 min u dzieci, wówczas nie należy przyjmować pominiętej dawki i kontynuować zwykły rozkład dawkowania. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Szczególne grupy pacjentów. Dawkowanie u dzieci i młodzieży jest takie samo jak u dorosłych. Osoby w podeszłym wieku (65 lat i starsze). Badania kliniczne leku nie obejmowały wystarczającej liczby uczestników w wieku 65 lat i starszych, aby można było określić, czy odpowiadają oni na leczenie w inny sposób niż młodsi uczestnicy. Ogólnie rzecz biorąc, przy określeniu dawki dla pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność, zwykle zaczynając od dolnej granicy zakresu dawkowania, co odzwierciedla większą częstość pogorszenia się czynności wątroby, nerek lub czynności serca, oraz choroby współistniejące lub leczenie innym lekiem. Zaburzenia czynności wątroby. Ponieważ reakcja przemiany kwasu fenylooctowego do fenyloacetyloglutaminy zachodzi w wątrobie, u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może występować mniejsza zdolność przemiany i wyższe stężenie kwasu fenylooctowego w osoczu oraz zwiększony stosunek kwasu fenylooctowego do fenyloacetyloglutaminy. W związku z tym dawkę u dorosłych i dzieci z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy rozpocząć od najniższego zalecanego zakresu dawkowania (4,5 ml/m²/dobę) i utrzymać najniższą dawkę niezbędną do zachowania kontroli stężenia amoniaku u pacjenta. Stosunek kwasu fenylooctowego do fenyloacetyloglutaminy w osoczu powyżej 2,5 może wskazywać na nasycenie wydajności reakcji przemiany kwasu fenylooctowego do fenyloacetyloglutaminy i konieczność zmniejszenia dawki lub zwiększenia częstości podawania kolejnych dawek. Stosunek stężenia kwasu fenylooctowego do fenyloacetyloglutaminy w osoczu może być pomocny przy monitorowaniu dawki. Zaburzenia czynności nerek. Nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów z zaburzeniami cyklu mocznikowego oraz z zaburzeniami czynności nerek; bezpieczeństwo stosowania fenylomaślanu glicerolu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek jest nieznane. Dlatego należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Leczenie u takich pacjentów najlepiej rozpoczynać i prowadzić, stosując najniższą dawkę niezbędną do kontrolowania stężenia amoniaku we krwi. Sposób podania. Podanie doustne lub do przewodu pokarmowego. Lek powinien być przyjmowany wraz z posiłkami i podawany bezpośrednio do ust z użyciem strzykawki doustnej. Lek nie powinien być dodawany ani mieszany z dużą ilością innych płynów, ponieważ fenylomaślan glicerolu jest cięższy niż woda, co może prowadzić do podania niepełnej dawki. Lek można dodawać do małej ilości przecieru jabłkowego, ketchupu lub puree z dyni i należy wykorzystać w ciągu 2 h, jeżeli jest przechowywany w temperaturze pokojowej (25st.C). Lek można dodawać do odżywek leczniczych (Cyclinex-1, Cyclinex-2, UCD-1, UCD-2, Polycose, Pro Phree i Citrulline) i wykorzystać w ciągu 2 h, jeżeli jest przechowywany w temperaturze 25st.C, lub w ciągu 24 h, jeżeli jest przechowywany w lodówce. Pacjentów należy poinformować, że strzykawki doustne z oznaczeniem CE kompatybilne z wbudowaną wkładką strzykawki w butelce o odpowiedniej wielkości do przepisanej objętości można otrzymać w aptece. Końcówkę strzykawki doustnej należy umieścić we wkładce strzykawki i odwrócić butelkę do góry dnem ze strzykawką nadal umieszczoną w nasadce. Strzykawkę doustną należy następnie napełnić, odciągając tłok do tyłu, aż do napełnienia strzykawki przepisaną ilością leku. Strzykawkę doustną należy postukać w celu usunięcia pęcherzyków powietrza, upewniając się, że jest ona napełniona odpowiednią ilością płynu. Płyn można połknąć ze strzykawki doustnej lub strzykawkę doustną można przymocować do gastrostomii lub zgłębnika nosowo-żołądkowego. Tę samą strzykawkę doustną należy stosować do wszystkich dawek przyjmowanych w ciągu dnia. Ważne jest, aby między kolejnymi podaniami dawki utrzymywać strzykawkę doustną w czystości i suchą. Nie należy spłukiwać pomiędzy podawaniem kolejnych dawek strzykawki doustnej, ponieważ obecność wody powoduje degradację fenylomaślanu glicerolu. Po użyciu szczelnie zamknąć butelkę. Po przyjęciu ostatniej dawki w danym dniu strzykawkę doustną należy wyrzucić. Lek może być również podawany przez sondę nosowo-żołądkową lub gastrostomijną wykonaną z silikonu medycznego z oznakowaniem CE u pacjentów, którzy nie są w stanie przyjąć leku doustnie. Przygotowanie do podania przez sondę nosowo-żołądkową lub gastrostomijną. Badania in vitro oceniające procent odzysku całkowitej dawki podanej poprzez sondę nosowożołądkową, nosowo-jelitową lub gastrostomijną wykazały, że odsetek odzyskanej dawki wynosi powyżej 99% dla dawki powyżej 1 ml i 70% dla dawki 0,5 ml. Pacjenci, którzy mogą połykać płyny, powinni przyjmować lek doustnie, nawet jeśli założono im sondę nosowo-żołądkową lub gastrostomijną. Jednakże u pacjentów, którzy nie mogą połykać płynów, sonda nosowo-żołądkowa lub gastrostomijną może być wykorzystywana do podawania leku w następujący sposób: do pobrania przepisanej dawki z butelki należy użyć strzykawki doustnej; końcówkę strzykawki doustnej umieścić w końcówce gastrostomii/sondy nosowo-żołądkowej; użyć tłoka strzykawki doustnej by podać lek do sondy; przepłukać jednorazowo sondę używając 10 ml wody lub preparatu medycznego i pozwolić cieczy spłynąć po podaniu. Nie zaleca się podawania dawki 0,5 ml lub mniejszej za pomocą sondy nosowo-żołądkowej, gastrostomijnej lub nosowo-jelitowej, ze względu na niski odsetek odzyskanej dawki podczas podawania.

Do stosowania przewlekłego jako terapia wspomagająca u pacjentów z zaburzeniami cyklu mocznikowego, w tym niedoborem syntetazy karbamoilofosforanowej I (CPS), karbamoilotransferazy ornitynowej (OTC), syntetazy argininobursztynianowej (ASS), liazy argininobursztynianowej (ASL), arginazy I (ARG) i translokazy ornitynowej (tzw. zespół hiperamonemia-hiperornitynemiahomocytrulinemia [HHH]), których nie można skutecznie leczyć tylko poprzez ograniczenie spożycia białka lub suplementację aminokwasów. Lek należy stosować razem z dietą ograniczającą spożycie białka, a w niektórych przypadkach z suplementacją (np. niezbędnych aminokwasów, argininy, cytruliny, suplementów kalorycznych niezawierających białka).

1. Co to jest lek RAVICTI i w jakim celu się go stosuje

Substancją czynną leku RAVICTI jest glicerolu fenylomaślan, który jest stosowany w leczeniu sześciu
znanych zaburzeń cyklu mocznikowego u dorosłych i dzieci. Zaburzenia cyklu mocznikowego
obejmują niedobory określonych enzymów wątrobowych, takich jak syntetaza karbamoilofosforanowa
I (CPS), karbamoilotransferaza ornitynowa, syntetaza argininobursztynianowa, liaza
argininobursztynianowa, arginaza I i związana z zespołem hiperamonemia-hiperornitynemia-
homocytrulinemia (HHH) translokaza ornitynowa.

Lek RAVICTI należy łączyć z dietą o obniżonej zawartości białka, a w niektórych przypadkach dietą
z suplementami takimi jak niezbędne aminokwasy (aganina, cytrulina, bezbiałkowe suplementy
uzupełniające kalorie).

Informacje dotyczące zaburzeń cyklu mocznikowego
- W przypadku zaburzeń cyklu mocznikowego organizm nie jest w stanie usuwać azotu
  pochodzącego z białek przyjmowanych wraz z pożywieniem.
- Normalnie organizm zamienia nadmiarowy azot z białek w produkt odpadowy – amoniak.
  Następnie wątroba usuwa amoniak z organizmu w cyklu zwanym cyklem mocznikowym.
- W przypadku zaburzeń cyklu mocznikowego organizm nie jest w stanie wytwarzać
  wystarczającej ilości enzymów wątrobowych potrzebnych do usuwania nadmiaru azotu.
- Oznacza to, że amoniak gromadzi się w organizmie. Jeśli amoniak nie będzie usuwany
  z organizmu, może dojść do uszkodzenia mózgu, co może prowadzić do zaburzeń świadomości
  lub śpiączki.
- Zaburzenia cyklu mocznikowego są rzadkie.

Na czym polega działanie leku RAVICTI
Lek RAVICTI pomaga w usuwaniu zbędnego azotu z organizmu. Powoduje to zmniejszenie ilości
amoniaku w organizmie.

2. Informacje ważne przed przyjęciem leku RAVICTI

Kiedy nie przyjmować leku RAVICTI:
- jeśli pacjent ma uczulenie na glicerolu fenylomaślan
- w przypadku ostrej hiperamonemii (wysokie stężenia amoniaku we krwi), która wymaga
  szybkiej interwencji medycznej (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”)

W przypadku braku pewności co do występowania powyższych schorzeń, należy omówić to
z lekarzem lub farmaceutą przed rozpoczęciem przyjmowania leku RAVICTI.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku RAVICTI należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- jeśli występują zaburzenia nerek lub wątroby – ponieważ lek RAVICTI jest usuwany
  z organizmu przez nerki i wątrobę
- jeśli występują zaburzenia trzustki, żołądka lub jelit – organy te są odpowiedzialne za
  wchłanianie leku RAVICTI do organizmu.

W przypadku, gdy którakolwiek z powyższych sytuacji ma miejsce (lub gdy nie ma pewności), należy
porozmawiać z lekarzem lub farmaceutą przed przyjęciem leku RAVICTI.

W niektórych przypadkach, takich jak zakażenie lub okres po zabiegu chirurgicznym, ilość amoniaku
w organizmie może wzrosnąć pomimo leczenia tym lekiem, co może skutkować uszkodzeniem mózgu
(encefalopatia hiperamonemiczna).

W innych przypadkach ilość amoniaku we krwi szybko wzrasta. W tej sytuacji lek RAVICTI nie
będzie w stanie powstrzymać zwiększania się stężenia amoniaku we krwi do niebezpiecznego
stężenia.
Wysokie stężenie amoniaku prowadzi do nudności (mdłości), wymiotów lub uczucia dezorientacji.
W przypadku zaobserwowania któregoś z tych objawów należy porozumieć się z lekarzem lub
udać się bezpośrednio do szpitala.

Konieczne będzie przeprowadzenie badań laboratoryjnych, aby lekarz mógł określić i utrzymać
prawidłową dawkę dla pacjenta.

Lek RAVICTI a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

W szczególności należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o przyjmowaniu poniższych leków,
których skuteczność może być zmniejszona podczas jednoczesnego stosowania leku RAVICTI.
W przypadku przyjmowania tych leków, konieczne może być wykonywanie regularnych badań krwi:
- midazolam i barbiturany – stosowane jako leki uspokajające, w leczeniu trudności ze snem
  i padaczki
- środki antykoncepcyjne

Ponadto należy poinformować lekarza w przypadku przyjmowania następujących leków, ponieważ
mogą one zwiększyć ilość amoniaku w organizmie lub zmienić sposób działania leku RAVICTI:
- kortykosteroidy – stosowane w celu złagodzenia objawów stanu zapalnego
- walproinian – lek przeciwpadaczkowy
- haloperydol – stosowany w leczeniu niektórych zaburzeń psychicznych
- probenecyd – stosowany w leczeniu wysokiego stężenia kwasu moczowego we krwi, który
  może być przyczyną dny moczanowej (hiperurykemii)
- leki hamujące aktywność lipaz (takie jak oralistat) – wykorzystywane do leczenia otyłości
- lipaza w enzymatycznej terapii zastępczej trzustki
W przypadku, gdy którakolwiek z powyższych sytuacji ma miejsce (lub gdy nie ma pewności), należy
skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem przyjmowania leku RAVICTI.

Ciążą, antykoncepcja i karmienie piersią
- Jeśli pacjentka jest w ciąży, powinna powiedzieć o tym lekarzowi przed rozpoczęciem
  przyjmowania leku RAVICTI. W przypadku zajścia w ciążę w trakcie przyjmowania leku
  RAVICTI należy porozumieć się z lekarzem. Leku RAVICTI nie stosować w okresie ciąży,
  ponieważ nie można wykluczyć ryzyka dla nienarodzonego dziecka.
- Kobiety w wieku rozrodczym, muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji przez cały czas
  terapii lekiem RAVICTI. Należy omówić z lekarzem najlepszą metodę antykoncepcji.
- Należy poradzić się lekarza prowadzącego przed planowaniem karmienia piersią podczas
  przyjmowania leku RAVICTI Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią, czy
  przerwać przyjmowanie leku RAVICTI, biorąc pod uwagę korzyści z leczenia dla matki i
  korzyści z karmienia piersią dla dziecka. Ponieważ lek RAVICTI może przenika do mleka
  kobiecego, nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodka/niemowlęcia.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek RAVICTI może wywierać znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania
maszyn. W trakcie stosowania leku RAVICTI mogą wystąpić zawroty głowy lub ból głowy.
W wypadku wystąpienia tych działań niepożądanych nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać
maszyn.

3. Jak przyjmować lek RAVICTI

Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Podczas przyjmowania leku RAVICTI należy stosować specjalną dietę ubogą w białka.
- Ta dieta zostanie przygotowana dla pacjenta przez lekarza i dietetyka.
- Należy dokładnie przestrzegać tej diety.
- Może być konieczne przyjmowanie przez pacjenta dodatkowych preparatów z aminokwasami.
- Jeśli pacjent nie otrzyma przeszczepu wątroby, będzie musiał przyjmować lek i przestrzegać
  diety do końca życia.

Jaką dawkę leku należy przyjmować
Lekarz zaleci, jaką dawkę leku RAVICTI należy przyjmować każdego dnia.
- Dawka dobowa zależy od wzrostu i masy ciała pacjenta oraz od ilości białka w diecie i poziomu
  zaburzeń cyklu mocznikowego.
- Lekarz może zalecić stosowanie mniejszej dawki w przypadku zaburzeń wątroby lub nerek.
- Aby lekarz mógł określić właściwą dawkę, konieczne będą regularne badania krwi.
- Lekarz może zalecić przyjmowanie leku RAVICTI częściej niż 3 razy na dobę. U małych dzieci
  może to być 4 do 6 razy na dobę. Pomiędzy kolejnymi dawkami muszą upłynąć co najmniej
  3 godziny.

Przyjmowanie tego leku
Lekarz prowadzący poinformuje, w jaki sposób należy przyjmować lek RAVICTI w postaci płynu
doustnego. Można go przyjmować w następujący sposób:
- doustnie
- przez rurkę przechodzącą przez ścianę brzucha (jamy brzusznej) do żołądka – zwaną sondą
  gastrostomijną
- przez rurkę przechodząca przez nos do żołądka – zwaną sondą nosowo-żołądkową

Lek RAVICTI należy przyjmować doustnie, chyba że lekarz prowadzący zalecił inaczej. 

Lek RAVICTI a posiłki
Lek RAVICTI należy przyjmować wraz z posiłkiem lub bezpośrednio po posiłku. Małe dzieci
powinny przyjmować lek w trakcie lub bezpośrednio po karmieniu.

Odmierzanie dawki
- Do odmierzania dawki należy wykorzystać strzykawkę doustną.
- Pacjent powinien mieć butelkę leku RAVICTI oraz strzykawkę doustną do podawania
  odpowiedniej ilości leku RAVICTI.

1. Otworzyć butelkę leku RAVICTI, naciskając zakrętkę i przekręcając ją w lewo.
2. Umieścić końcówkę strzykawki doustnej we wbudowanej wkładce strzykawki w butelce.
3. Odwrócić butelkę do góry dnem, nie wyjmując strzykawki.
4. Napełnić strzykawkę doustną, odciągając tłok w tył, aż w strzykawce znajdzie się ilość leku
    RAVICTI w płynie przepisana przez lekarza.
    - Uwaga: jeśli jest to możliwe, należy użyć strzykawki doustnej o pojemności
      najbardziej zbliżonej (ale nie mniejszej niż) do zalecanej dawki (na przykład, jeśli
      dawka wynosi 0,8 ml, należy użyć strzykawki o pojemności 1 ml).
5. Należy postukać w strzykawkę doustną, aby usunąć pęcherzyki powietrza, upewniając się,
    że jest ona wypełniona odpowiednią ilością płynu.
6. Należy połknąć płyn ze strzykawki doustnej lub podłączyć strzykawkę do sondy
    gastrostomijnej lub nosowo-żołądkowej. 
7. Ważna informacja: Nie dodawać i nie mieszać leku RAVICTI z dużą ilością innych
    płynów, takich jak woda, czy sok, ponieważ lek RAVICTI jest cięższy niż większość
    płynów. Mieszanie leku RAVICTI z dużą objętością płynu może skutkować podaniem
    niepełnej dawki.
8. Lek RAVICTI można dodać do niewielkiej ilości miękkiego pokarmu, takiego jak ketchup,
    odżywka medyczna, przecier jabłkowy lub puree z dynii.
9. Jeśli objętość posiadanej strzykawki doustnej jest mniejsza niż przepisana dawka, należy
    powtarzać opisane kroki do podania pełnej dawki. Jedna strzykawka doustna powinna być
    wykorzystywana do przyjęcia wszystkich dawek danego dnia.
10. Po przyjęciu pełnej dawki należy popić ją wodą, aby upewnić się, że lek nie został w ustach,
    lub przepłukać sondę gastrostomijną albo nosowo-żołądkową 10 ml wody, używając do
    tego nowej strzykawki doustnej. Aby uniknąć wprowadzenia wody do leku, nie stosować
    strzykawki użytej do przepłukania sondy gastrostomijnej lub nosowo-żołądkowej do
    odmierzania dawki leku RAVICTI.
11. Zamknąć butelkę zakręcając zakrętkę.
12. Ważna informacja: Nie należy płukać strzykawki doustnej między kolejnymi dawkami
    podawanymi danego dnia, ponieważ wprowadzenie wody powoduje rozkład leku RAVICTI.
    W przypadku kontaktu leku RAVICTI z wodą, następuje zmętnienie płynu. Pomiędzy
    podaniami leku butelkę i strzykawkę doustną należy przechowywać w czystym, suchym
    miejscu.
13. Po przyjęciu ostatniej dawki danego dnia należy wyrzucić strzykawkę doustną. Nie należy
    używać tej samej strzykawki doustnej do odmierzenia dawki leku RAVICTI kolejnego dnia.
14. Pozostałe niezużyte strzykawki należy zachować do użycia z kolejną butelką. Każdą
     butelkę należy wyrzucić po 14 dniach.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku RAVICTI
W przypadku zastosowania większej niż zalecana dawki leku należy porozumieć się z lekarzem.

W przypadku zaobserwowania któregokolwiek z poniższych objawów należy skontaktować się
z lekarzem lub udać się bezpośrednio do szpitala, ponieważ objawy te mogą wskazywać na
przedawkowanie lub podwyższone stężenie amoniaku:
- senność, zmęczenie, oszołomienie lub niekiedy stan splątania
- bóle głowy
- zmiana odczuwania smaku
- zaburzenia słuchu 
- uczucie dezorientacji
- mniejsza zdolność do zapamiętywania
- ewentualne pogorszenie istniejących zaburzeń neurologicznych

Pominięcie przyjęcia dawki leku RAVICTI
Jeżeli dawka została pominięta, należy przyjąć tę dawkę jak najszybciej. Jednakże, w przypadku osób
dorosłych, jeśli kolejna dawka powinna zostać przyjęta w czasie krótszym niż 2 godziny, należy
pominąć tę dawkę i przyjąć kolejną dawkę o zwykłej porze.
U dzieci: jeśli kolejna dawka powinna zostać przyjęta w czasie krótszym niż 30 minut, należy
pominąć tę dawkę i podać kolejną dawkę o zwykłej porze.
- Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Przerwanie przyjmowania leku RAVICTI
Podczas przyjmowania tego leku należy stosować specjalną dietę ubogobiałkową. Nie należy
przerywać stosowania leku RAVICTI bez porozumienia z lekarzem.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

W wypadku wystąpienia podczas leczenia
działań niepożądanych, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Podczas stosowania tego
leku mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

Często: mogą dotyczyć 1 na 10 osób
- wzdęcia lub ból żołądka, zaparcia, biegunka, zgaga, wiatry, wymioty, uczucie nudności
  (mdłości), ból w jamie ustnej, odruchy wymiotne
- obrzęki dłoni lub stóp, uczucie zmęczenia
- zawroty głowy, ból głowy lub drżenia
- zmniejszenie lub zwiększenie łaknienia
- niechęć do spożywania niektórych rodzajów jedzenia
- krwawienia między miesiączkami
- trądzik, nieprawidłowy zapach skóry
- wyniki badań wskazujące na zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych, zaburzenia
  elektrolitowe, mała liczba białych krwinek (limfocytów) lub niskie stężenie witaminy D

Niezbyt często: mogą dotyczyć 1 na 100 osób
- suchość w ustach
- odbijanie, bóle żołądka lub dyskomfort, zmiany w stolcu takie jak oleisty stolec, pilne
  wypróżnienia, bolesne wypróżnienia, zapalenie jamy ustnej i warg,
- uczucie głodu,
- podwyższona temperatura
- uderzenia gorąca
- ból woreczka żółciowego
- ból pęcherza
- ból pleców, obrzęk stawów, skurcze mięśni, ból ramion lub nóg, ostroga piętowa
- zakażenie wirusowe jelit
- uczucie mrowienia, uczucie silnego niepokoju, senność, uczucie senności, zaburzenia mowy,
  uczucie dezorientacji, uczucie depresji, zmiany odczuwania smaku
- zatrzymanie lub nieregularne miesiączki,
- zaburzenia głosu, krwawienia z nosa, zatkany nos, ból gardła
- wypadanie włosów, nadmierne pocenie, swędząca wysypka 
- nierówne bicie serca
- obniżona czynność tarczycy
- zmniejszenie lub zwiększenie masy ciała
- wyniki badań wskazujące na podwyższone lub obniżone stężenie potasu we krwi
- wyniki badań wskazujące na podwyższone stężenia triglicerydów, lipoprotein o niskiej gęstości
  lub białych krwinek we krwi
- wyniki badań wskazujące na nieprawidłowości w badaniu EKG (elektrokardiogram)
- wyniki badań wskazujące na wydłużenie czasu protrombinowego
- wyniki badań wskazujące na niskie stężenie albumin we krwi

Działanie niepożądane u dzieci w wieku poniżej 2 miesięcy
W badaniu klinicznym z udziałem 16 pacjentów w wieku poniżej 2 miesięcy obserwowano
następujące działanie niepożądane:
- biegunka, zaparcie, gazy, cofanie się treści żołądkowej, brak apetytu
- wysypka
- zmniejszenie liczby czerwonych krwinek
- zwiększenie liczby płytek krwi (może powodować powstawanie zakrzepów krwi)
- zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
- zmniejszone stężenie aminokwasów

Działania niepożądane u dzieci w wieku 2 miesięcy do poniżej 2 lat
- biegunka, zaparcie
- egzema, podłużne bruzdy na paznokciach, wysypka

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.

5. Jak przechowywać lek RAVICTI

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować leku RAVICTI po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i etykiecie
butelki po literach „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku. Lek należy zużyć w ciągu 14 dni od
otwarcia butelki. Butelkę należy wyrzucić, nawet jeżeli nie została opróżniona.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek RAVICTI
- Substancją czynną jest glicerolu fenylomaślan.
- Każdy mililitr płynu zawiera 1,1 g glicerolu fenylomaślanu. Odpowiada to gęstości 1,1 g/ml.
- Brak innych składników.

Jak wygląda lek RAVICTI i co zawiera opakowanie
Płyn umieszczony jest w przezroczystej butelce szklanej o pojemności 25 ml z plastikowym
zamknięciem zawierającym zabezpieczenie przed otwarciem przez dzieci.
W celu zapewnienia prawidłowego dawkowania produktu RAVICTI strzykawki doustne ze znakiem
CE o odpowiedniej wielkości do podawania dawki i pasujące do wkładki strzykawki można zakupić w
aptece. Pacjent powinien zapytać lekarza lub farmaceutę jakiego typu strzykawki powinien nabyć
zależnie od wielkości przepisanej dawki.

Podmiot odpowiedzialny
Immedica Pharma AB
SE-113 63 Sztokholm
Szwecja

Wytwórca 
Unimedic AB
Storjordenvägen 2
SE-864 31 Matfors
Szwecja

Patheon France
40 Boulevard de Champaret
38300 Bourgoin Jallieu
Francja

Data ostatniej aktualizacji ulotki

Inne źródła informacji
Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków:
http://www.ema.europa.eu.. Znajdują się tam również linki do stron internetowych o rzadkich
chorobach i sposobach leczenia.