Haloperidol Unia krople doustne, roztw.(2 mg/ml) - but. 10 ml

Opakowanie

but. 10 ml

Producent

Unia

Opis

produkt wydawany z apteki na podstawie recepty

Refundowany

Tak

Rodzaj

krople doustne, roztw.

Kwota refundowana

4.52

Dawkowanie

Doustnie, indywidualnie zależnie od stanu klinicznego. Dorośli. Schizofrenia, inne psychozy, mania i hipomania, zaburzenia zachowania: dawka początkowa w przypadku umiarkowanych objawów wynosi 0,75-1,5 ml roztworu (15-30 kropli) 2-3 razy na dobę. W przypadku nasilonych objawów lub u pacjentów niereagujących na lek dawka początkowa wynosi 1,5-2,5 ml (30-50 kropli) 2 lub 3 razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać do 15 ml (300 kropli) na dobę. Po opanowaniu objawów dawkę można stopniowo zmniejszać do najmniejszej skutecznej dawki podtrzymującej. Zwykle dawka podtrzymująca wynosi 2,5-5 ml (50-100 kropli) na dobę. Należy unikać zbyt szybkiego zmniejszania dawki. Zespół Gillesa de la Tourette`a, tiki: dawka początkowa wynosi 0,75 ml (15 kropli) 3 razy na dobę. Dawka podtrzymująca wynosi 5 ml (100 kropli) na dobę. Pacjenci w podeszłym wieku, osłabieni albo osoby, u których po lekach neuroleptycznych wcześniej występowały objawy niepożądane, mogą wymagać zastosowania mniejszych dawek haloperydolu. Początkową dawkę haloperydolu należy zmniejszyć o połowę, następnie stopniowo zwiększać do osiągnięcia efektu terapeutycznego. U osób w podeszłym wieku z organicznym uszkodzeniem mózgu dawki należy zmniejszyć o połowę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub niewydolnością nerek dawki leku należy zmniejszyć lub zwiększyć odstęp między dawkami. Dzieci powyżej 3 lat i młodzież. Zaburzenia zachowania, schizofrenia dziecięca: dawka dobowa wynosi 0,025-0,050 mg/kg mc. (połowę całkowitej dawki należy podać rano, a drugą połowę wieczorem). Dawka maksymalna wynosi 10 mg haloperydolu na dobę, tj. 5 ml (100 kropli) na dobę. Zespół Gillesa de la Tourette`a: u większości pacjentów dawka podtrzymująca wynosi do 5 ml (100 kropli) na dobę. Sposób podawania. Preparat należy podawać z jedzeniem i piciem. Można podawać go z mlekiem, wodą lub sokami (np. sokiem pomarańczowym, jabłkowym lub pomidorowym); nie należy podawać z herbatą i kawą, które powodują wytrącenie haloperydolu lub syropem zawierającym cytrynian litu.

Zastosowanie

Dorośli: schizofrenia (leczenie objawów i zapobieganie ich nawrotom), inne psychozy (szczególnie paranoidalne), mania i hipomania, zaburzenia zachowania (agresja, nadmierna ruchliwość i samouszkodzenie u osób upośledzonych umysłowo oraz u pacjentów z organicznym uszkodzeniem mózgu), zespół Gillesa de la Tourette'a i tiki istotnie zaburzające funkcjonowanie. Dzieci: zaburzenia zachowania - zwłaszcza zachowania agresywne i nadmierna ruchliwość, zespół Gillesa de la Tourette'a, schizofrenia dziecięca.

Treść ulotki

1. Co to jest Haloperidol UNIA i w jakim celu się go stosuje

Haloperidol UNIA jest lekiem neuroleptycznym.
Zawiera substancję czynną haloperydol, która należy do grupy pochodnych butyrofenonu.
Lek ma silne działanie przeciwpsychotyczne oraz uspokajające. Zmniejsza niepokój, agresję, pobudzenie
psychoruchowe oraz skłonność do omamów i urojeń.
Lek dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 6
godzinach po podaniu doustnym.

Wskazania do stosowania leku Haloperidol UNIA:


Dorośli:
• schizofrenia – leczenie objawów i zapobieganie ich nawrotowi;
• inne psychozy (szczególnie paranoidalne);
• mania i hipomania;
• zaburzenia zachowania – agresja, nadmierna ruchliwość i samouszkodzenie u osób upośledzonych

umysłowo oraz pacjentów z organicznym uszkodzeniem mózgu;
• zespół Gillesa de la Tourette’a oraz tiki istotnie zaburzające funkcjonowanie.

Dzieci:
• zaburzenia zachowania – zwłaszcza zachowania agresywne i nadmierna ruchliwość;
• zespół Gillesa de la Tourette’a;
• schizofrenia dziecięca.

2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Haloperidol UNIA

Kiedy nie przyjmować leku Haloperidol UNIA

• jeśli pacjent ma uczulenie na haloperydol lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6);

• jeśli pacjent jest w śpiączce;
• jeśli pacjent ma zahamowanie czynności ośrodkowego układu nerwowego;
• jeśli pacjent ma uszkodzenie zwojów podstawy mózgu;
• jeśli pacjent ma chorobę Parkinsona;
• jeśli u pacjenta stwierdzono zaburzenia czynności serca (wydłużenie odstępu QTc, komorowe

zaburzenia rytmu, torsade de pointes, blok serca II lub III stopnia lub spowolnienie bicia serca –
bradykardię);

• jeśli pacjent ma zmniejszone stężenie potasu we krwi (hipokaliemia);
• jeśli pacjent przyjmuje inne leki wydłużające odstęp QT (zmiana w zapisie w EKG) między innymi:

amiodaron, chloropromazyna, cisapryd, klarytromycyna, erytromycyna, metadon, chinidyna, sotalol,
tiorydazyna. Jeśli pacjent nie jest pewien czy zażywa lek wydłużający odstęp QT, powinien
skontaktować się z lekarzem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności


• Przed rozpoczęciem leczenia haloperydolem zaleca się wykonanie badania EKG, w szczególności
u pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) z zaburzeniami czynności serca lub stwierdzonymi
tego typu chorobami w ich rodzinach. Konieczność wykonywania badań EKG w trakcie dalszego
leczenia haloperydolem lekarz rozważy indywidualnie dla każdego pacjenta.

• Przed rozpoczęciem leczenia haloperydolem lekarz powinien rozważyć stosunek ryzyka do korzyści
u pacjentów z możliwością wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu serca. W szczególności jeśli:
- pacjent choruje na serce;
- w rodzinie pacjenta występowały nagłe zgony;
- u pacjenta stwierdzono wydłużenie odstępu QT (zmiana w zapisie EKG);
- pacjent ma hipokaliemię (zmniejszenie stężenia potasu we krwi);
- pacjent ma hipokalcemię (zmniejszenie stężenia wapnia we krwi);
- pacjent miał krwotok podpajęczynówkowy;
- pacjent jest uzależniony od alkoholu;
- pacjent jest niedożywiony;
- metabolizm z udziałem enzymu CYP2D6 przebiega u pacjenta wolniej (patrz w punkcie:

Haloperidol UNIA a inne leki);
- pacjent przyjmuje inne leki hamujące cytochrom P450 (patrz w punkcie: Haloperidol UNIA a

inne leki).

• Podczas leczenia haloperydolem lekarz powinien zlecać regularne badania, jeśli:
- pacjent ma zaburzenia czynności tarczycy;
- pacjent ma guz chromochłonny nadnerczy;
- pacjent ma uszkodzenie mózgu;
- pacjent ma padaczkę;
- pacjent jest w trakcie odstawiania alkoholu (w chorobie alkoholowej).

• Haloperidol UNIA należy stosować ostrożnie, jeśli:
- pacjent jest w podeszłym wieku i ma organiczne uszkodzenie mózgu – lekarz powinien

zmniejszyć dawkę leku;
- pacjent ma zaburzenia czynności wątroby lub nerek – lekarz powinien zmniejszyć dawki leku lub

zwiększyć odstęp między przyjmowanymi dawkami. Lek ten należy stosować ostrożnie u tych
chorych również ze względu na zawartość alkoholu (etanolu).

U niektórych pacjentów stosujących duże dawki leku Haloperidol UNIA nagłe odstawienie może
spowodować ostre objawy odstawienne (patrz w punkcie: Przerwanie przyjmowania leku Haloperidol
UNIA).

Podczas przyjmowania tego leku zaleca się okresową kontrolę stężenia elektrolitów (potasu i wapnia)
we krwi, szczególnie u pacjentów stosujących leki moczopędne. Jeśli pacjent przyjmuje inne leki lub
cierpi na współistniejącą chorobę, powinien poinformować o tym lekarza.

U pacjentów chorych na schizofrenię reakcja na leczenie lekami przeciwpsychotycznymi może być
opóźniona. W przypadku odstawienia leków objawy choroby mogą pojawić się po kilku tygodniach lub
miesiącach.

Haloperidol UNIA nie powinien być stosowany jako jedyny lek, jeśli objawem dominującym jest
depresja. Lek ten może być stosowany z lekami przeciwdepresyjnymi w stanach, gdy współistnieją
depresja i psychozy.

Lek zawiera alkohol (etanol) i może być szkodliwy dla niektórych pacjentów (patrz w punkcie: Haloperidol
UNIA zawiera etanol (alkohol)).

Odnotowano przypadki nagłych, niewyjaśnionych zgonów u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi,
którzy stosowali leki przeciwpsychotyczne, w tym leki zawierające haloperydol.

Dostępne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania haloperydolu u dzieci wskazują na ryzyko
wystąpienia objawów pozapiramidowych (między innymi: sztywności mięśni, zubożenia mimiki,
spowolnienia ruchowego, niepokoju ruchowego), dyskinez późnych (niekontrolowanych, powtarzających
się ruchów ciała) oraz sedacji (nadmiernego uspokojenia).
Długoterminowe dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania haloperydolu u dzieci nie są dostępne.

Haloperidol UNIA a inne leki


Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Należy zachować szczególną ostrożność stosując lek Haloperidol UNIA, jeśli jednocześnie stosowany
jest któryś z poniższych leków:
leki nasenne i uspokajające – Haloperidol UNIA nasila ich działanie;
barbiturany (leki stosowane w leczeniu bezsenności i padaczki) – Haloperidol UNIA nasila ich

działanie;
opioidowe (silne) leki przeciwbólowe (np. morfina) – Haloperidol UNIA nasila ich działanie;
leki zawierające lit (leki stosowane w leczeniu depresji), ponieważ stosowane jednocześnie z lekiem

Haloperidol UNIA mogą wywołać zespół objawów przypominających encefalopatię (uszkodzenie
ośrodkowego układu nerwowego objawiające się zaburzeniami świadomości, dezorientacją, bólem
głowy, zaburzeniami równowagi i sennością). Jeżeli zachodzi konieczność jednoczesnego stosowania
leku Haloperidol UNIA i leków zawierających lit, lekarz powinien zastosować najmniejszą skuteczną
dawkę leku Haloperidol UNIA oraz powinien kontrolować stężenie litu we krwi. W przypadku
wystąpienia objawów zespołu przypominającego encefalopatię należy natychmiast odstawić leki;

leki stosowane w leczeniu choroby Parkinsona (np. lewodopa) – Haloperidol UNIA może osłabiać
ich działanie. Jeśli zachodzi konieczność leczenia choroby Parkinsona należy odstawić Haloperidol
UNIA;

trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne oraz fluoksetyna (leki stosowane w leczeniu depresji)
zwiększają one stężenie haloperydolu we krwi przez co nasilają jego działanie uspokajające

4

i antycholinergiczne (objawiające się np. suchością w jamie ustnej, zaparciami, zaburzeniami
widzenia i zatrzymaniem moczu);

buspiron (lek stosowany w leczeniu zaburzeń lękowych) – zwiększa stężenie haloperydolu we krwi;
chinidyna (lek stosowany w leczeniu zaburzeń pracy serca) – wchodzi w interakcje z haloperydolem

zwiększając jego stężenie we krwi;
leki powodujące wydłużenie odstępu QT (patrz w punkcie: Kiedy nie przyjmować leku

Haloperidol UNIA);
leki, które mogą wywołać zaburzenia elektrolitowe, ponieważ istnieje ryzyko zaburzeń pracy

serca;
karbamazepina (lek stosowany w leczeniu schizofrenii i padaczki), ponieważ Haloperidol UNIA

osłabia jej działanie;
inne leki stosowane w leczeniu padaczki, ponieważ Haloperidol UNIA osłabia ich działanie;
ryfampicyna (antybiotyk stosowany w leczeniu gruźlicy lub niektórych innych zakażeń

bakteryjnych), ponieważ zmniejsza stężenie haloperydolu we krwi;
fenindion (lek przeciwzakrzepowy stosowany w celu hamowania procesu krzepnięcia krwi),

ponieważ haloperydol osłabia jego działanie;
leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego (np. guanetydyna, metyldopa), gdyż leki

przeciwpsychotyczne mogą osłabiać działanie guanetydyny, a w przypadku metyldopy mogą
nawzajem zmieniać swoje działanie lecznicze i nasilać działania niepożądane;

inhibitory cytochromu P450 (grupa enzymów biorących m.in. udział w metabolizmie leków
w wątrobie), zwłaszcza CYP2D6 – mogą zwiększać stężenie haloperydolu we krwi. Jeśli pacjent nie
jest pewien czy przyjmuje taki lek, powinien zapytać o to lekarza;

adrenalina (lek stosowany m.in. w reanimacji i leczeniu wstrząsu anafilaktycznego) – ze względu na
możliwe niekorzystne wzajemne oddziaływanie;

leki sympatykomimetyczne (leki pobudzające układ nerwowy) – ze względu na możliwe
niekorzystne wzajemne oddziaływanie.

Haloperidol UNIA z jedzeniem, piciem i alkoholem


Lek należy przyjmować podczas posiłku, aby zapobiec podrażnieniu błony śluzowej przewodu
pokarmowego.
Lek można popijać mlekiem, wodą lub sokami (np. sokiem pomarańczowym, jabłkowym lub
pomidorowym).
Leku nie należy popijać kawą ani herbatą.
Leku nie należy stosować łącznie z syropem, który zawiera cytrynian litu.
Nie należy pić alkoholu podczas przyjmowania tego leku, ponieważ Haloperidol UNIA nasila działanie
alkoholu.

Ciąża i karmienie piersią


Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Haloperidol UNIA może być stosowany u kobiet w ciąży jedynie w przypadkach, gdy w opinii lekarza
korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Jeśli lekarz zdecyduje
o zastosowaniu tego leku, dawki leku powinny być możliwie najmniejsze, a czas trwania leczenia
możliwie najkrótszy.

Haloperydol przenika do mleka kobiecego.
Lekarz powinien rozważyć zastosowanie leku u kobiety karmiącej piersią, biorąc pod uwagę potencjalne
ryzyko działań niepożądanych u dziecka.

Haloperidol UNIA należy stosować ostrożnie u kobiet w ciąży i karmiących piersią również ze względu
na zawartość alkoholu.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn


Lek może powodować zaburzenia sprawności psychofizycznej. Nie należy prowadzić pojazdów
i obsługiwać maszyn w trakcie jego przyjmowania.

Haloperidol UNIA zawiera etanol (alkohol)


Haloperidol UNIA zawiera 18% v/v etanolu (150 mg etanolu w 1 ml leku), tzn. do 2 g na maksymalną
dawkę dla dorosłych – 30 mg haloperydolu (15 ml leku) i do 0,7 g etanolu na maksymalną dawkę dla
dzieci – 10 mg haloperydolu (5 ml leku).
Ilość etanolu zawarta w 15 ml leku odpowiada 55 ml piwa (5% v/v) lub 23 ml wina (12% v/v).
Ilość etanolu zawarta w 5 ml leku odpowiada 18 ml piwa (5% v/v) lub 8 ml wina (12% v/v).

Lek ten może być szkodliwy dla osób z chorobą alkoholową.

Należy wziąć pod uwagę zawartość alkoholu podczas stosowania u kobiet ciężarnych lub karmiących
piersią, u dzieci i u osób z grup wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci z chorobą wątroby lub padaczką.

3. Jak przyjmować Haloperidol UNIA


Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

1 ml roztworu (20 kropli) zawiera 2 mg haloperydolu.
1 kropla roztworu zawiera 0,1 mg haloperydolu.

Lek należy przyjmować doustnie podczas jedzenia (patrz w punkcie: Haloperidol UNIA z jedzeniem,
piciem i alkoholem).

Zalecane dawkowanie


Dorośli


Schizofrenia, inne psychozy, mania i hipomania, zaburzenia zachowania

Dawka początkowa w przypadku umiarkowanych objawów:
0,75 ml (15 kropli) do 1,5 ml (30 kropli) 2 lub 3 razy na dobę.
W przypadku nasilonych objawów lub u pacjentów niereagujących na lek dawka początkowa:
1,5 ml (30 kropli) do 2,5 ml (50 kropli) 2 lub 3 razy na dobę.
W razie potrzeby lekarz może stopniowo zwiększać dawkę do 15 ml (300 kropli) na dobę.

Leczenie podtrzymujące: po opanowaniu objawów lekarz może stopniowo zmniejszać dawkę leku.
Zwykle dawka podtrzymująca wynosi 2,5 ml (50 kropli) do 5 ml (100 kropli) na dobę.

Zespół Gillesa de la Tourette’a, tiki

Dawka początkowa: 0,75 ml (15 kropli) 3 razy na dobę.
Leczenie podtrzymujące: 5 ml (100 kropli) na dobę.

6

Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat), osłabieni oraz osoby, u których po lekach
neuroleptycznych występowały objawy niepożądane, mogą wymagać mniejszych dawek haloperydolu.

Dzieci w wieku powyżej 3 lat i młodzież


• Zaburzenia zachowania, schizofrenia dziecięca

Całkowita dawka dobowa haloperydolu wynosi 0,025 mg do 0,050 mg/kg masy ciała.
Połowę całkowitej dawki dobowej należy zastosować rano, a drugą połowę wieczorem.
Nie należy przekraczać dawki 10 mg (5 ml czyli 100 kropli) haloperydolu na dobę.

• Zespół Gillesa de la Tourette’a

U większości pacjentów dawka podtrzymująca wynosi do 5 ml (100 kropli) haloperydolu na dobę.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Haloperidol UNIA


W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Po znacznym przedawkowaniu leku pacjent wymaga leczenia szpitalnego.

Mogą wystąpić następujące objawy przedawkowania:
- drżenie, sztywność mięśni;
- niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze;
- stan zobojętnienia psychicznego przechodzący w sen;
- zaburzenia rytmu serca;
- drgawki;
- śpiączka, depresja oddechowa oraz niedociśnienie o ciężkim przebiegu, które mogą przekształcić się

w stan przypominający wstrząs (stan kliniczny spowodowany niedotlenieniem ważnych dla życia
narządów).

Pominięcie przyjęcia leku Haloperidol UNIA


W przypadku pominięcia dawki leku należy przyjąć lek tak szybko, jak to jest możliwe. Jeśli zbliża się
pora przyjęcia kolejnej dawki leku, należy opuścić pominiętą dawkę. Następną dawkę przyjąć w zwykłym
czasie. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie przyjmowania leku Haloperidol UNIA


Lek należy odstawiać stopniowo. Nagłe odstawienie leku, szczególnie u pacjentów przyjmujących duże
dawki leku Haloperidol UNIA, może spowodować ostre objawy odstawienne, jak: nudności, wymioty,
bezsenność, a nawet nawrót choroby.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.
4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpi którekolwiek z poniższych działań
niepożądanych:

- Reakcja uczuleniowa (bardzo rzadko) np.: silne puchnięcie twarzy, ust lub gardła utrudniające
oddychanie, mówienie lub przełykanie, znaczne zmniejszenie ciśnienia krwi, bardzo wolne lub
szybkie tętno, zawroty głowy, utrata przytomności, zatrzymanie oddechu i pracy serca.

- Szybkie, mimowolne skurcze różnych grup mięśniowych, zaciskanie oczu, napady przymusowego
patrzenia, mimowolne ruchy żuchwy, wysuwanie języka, zaburzenia mowy i połykania, a nawet
trudności w oddychaniu (są to objawy ostrego zespołu dyskinetycznego).

- Jednoczesne występowanie objawów neurologicznych (jak: zahamowanie ruchowe, zwiększenie
napięcia mięśni szkieletowych wraz z drżeniami i ruchami mimowolnymi, akatyzje) z gorączką,
bladością, wzmożonym poceniem się, ślinotokiem, przyspieszonym biciem serca, przyspieszonym
oddechem, zmniejszeniem lub zwiększeniem ciśnienia tętniczego krwi, zaburzeniami świadomości,
śpiączką oraz zwiększeniem aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi (są to objawy złośliwego
zespołu neuroleptycznego).

Inne działania niepożądane:


Rzadko występujące działania niepożądane (u więcej niż 1 na 10 000 osób i mniej niż 1 na 1 000 osób):

- obrzęk skóry i tkanki podskórnej;
- wysypki skórne (w tym pokrzywka, np.: jasnoróżowe, swędzące bąble na skórze);
- rumień wielopostaciowy (czerwono-sine plamy na skórze i (lub) błonach śluzowych, niekiedy

z pęcherzami, gorączką i bólem stawów);
- złuszczające zapalenie skóry (objawiające się świądem, rumieniem rozprzestrzeniającym się na

wszystkie części ciała oraz złuszczaniem się naskórka);
- bezsenność, senność, sedacja (uspokojenie);
- niepokój, pobudzenie;
- depresja;
- bóle głowy, zawroty głowy;
- splątanie (zaburzenia świadomości, zaburzenia orientacji co do czasu, miejsca, sytuacji lub własnej

osoby);
- napady padaczkowe;
- nasilenie objawów psychotycznych;
- żółtaczka (objawiająca się żółtym zabarwieniem skóry i białkówki oka);
- cholestatyczne zapalenie wątroby (żółtaczka, silny świąd skóry, ból pod prawym łukiem żebrowym,

brak apetytu);
- przemijające zaburzenia czynności wątroby przebiegające bez żółtaczki;
- długotrwały bolesny wzwód;
- zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała;
- gorączka lub obniżenie temperatury ciała;
- podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi;
- zmiany w zapisie EKG (wydłużenie odstępu QT);
- zwolnienie czynności serca, nieregularne bicie serca (typu torsade de pointes, arytmia komorowa,

w tym migotanie komór i częstoskurcz komorowy).

Bardzo rzadko występujące działania niepożądane (u mniej niż 1 na 10 000 osób):

- agranulocytoza (zmniejszenie liczby granulocytów – jednego z rodzaju białych krwinek, objawiające
się bólem gardła, gorączką, owrzodzeniem błony śluzowej gardła i przełyku);

- małopłytkowość (zmniejszenie liczby płytek krwi – większe ryzyko krwawienia i powstawania
siniaków);

- przemijająca leukopenia – zmniejszenie liczby białych krwinek (większa podatność na zakażenia);
- nadwrażliwość skóry na światło.

Z nieznaną częstością mogą wystąpić inne objawy niepożądane, jak:


- niewyraźne widzenie;
- nadmierne wydzielanie śliny lub suchość w jamie ustnej;
- wzmożone napięcie mięśni;
- spowolnienie ruchów, drżenie;
- maskowatość twarzy (utrata możliwości ruchów mięśni mimicznych twarzy);
- sztywność mięśni z niepokojem ruchowym (akatyzja) – pacjent odczuwa przymus bycia w ciągłym ruchu;
- zaburzenia napięcia mięśni (dystonia), w tym mięśni krtani (tzw. dystonia krtani);
- napady przymusowego patrzenia z rotacją gałek ocznych;
- mimowolne ruchy języka (mogą być wczesnym objawem dyskinez późnych);
- otępienie i spowolnienie, ból i zawroty głowy lub reakcje paradoksalne (pobudzenie lub bezsenność)

– objawy te mogą wystąpić u pacjentów wrażliwych na lek (szczególnie bez psychoz), nawet jeśli lek
jest stosowany w małych dawkach;

- nudności, niestrawność, brak apetytu, zaparcia;
- zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi (hormon przysadki mózgowej) – może utrudniać zajście

w ciążę i powodować wyciek mleka z gruczołów piersiowych;
- wydzielanie mleka (mlekotok);
- zaburzenia cyklu miesiączkowego (skąpe miesiączkowanie, brak miesiączki);
- ginekomastia (powiększenie gruczołów sutkowych u mężczyzn);
- zaburzenia wzwodu i wytrysku;
- hipoglikemia (zmniejszone stężenie glukozy we krwi);
- zespół Schwartza-Barttera (nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego przez przysadkę

mózgową. Objawia się: bólem głowy, rozdrażnieniem, nudnościami, wymiotami, zmianami nastroju,
nadmierną pobudliwością, zaburzeniami świadomości, zmniejszonym napięciem mięśni oraz
osłabieniem odruchów ścięgnistych);

- silne pocenie się;
- zatrzymanie wydalania moczu;
- obniżenie ciśnienia tętniczego (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku);
- przyspieszenie bicia serca;
- otępienie i spowolnienie (obniżenie sprawności umysłowej).

Wystąpiły także przypadki nagłych, niewyjaśnionych zgonów (z nieustalonej przyczyny; mogące
występować częściej po podaniu dużych dawek haloperydolu i u predysponowanych pacjentów).

5. Jak przechowywać Haloperidol UNIA

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w
temperaturze poniżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Nie stosować tego leku po
upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień
podanego miesiąca.
Lek Haloperidol UNIA można stosować w ciągu 3 miesięcy od daty pierwszego użycia leku, nie
przekraczając terminu ważności umieszczonego na opakowaniu.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Haloperidol UNIA


- Substancją czynną leku jest haloperydol.
1 ml roztworu (20 kropli) zawiera 2 mg haloperydolu.

- Pozostałe składniki to: etanol 96% (v/v), kwas mlekowy, woda oczyszczona.

Jak wygląda Haloperidol UNIA i co zawiera opakowanie


Lek ma postać roztworu.
Opakowania leku to:
- butelka z oranżowego szkła z polietylenowym kroplomierzem i zakrętką, umieszczona w tekturowym

pudełku, wraz z ulotką, 1 butelka 10 ml;
- butelka z oranżowego szkła z polietylenową zakrętką oraz strzykawka doustna, umieszczone

w tekturowym pudełku, wraz z ulotką, 1 butelka 100 ml.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca


Zakłady Farmaceutyczne „UNIA” Spółdzielnia Pracy
ul. Chłodna 56/60, 00-872 Warszawa
tel.: 22 620 90 81 wew. 190, faks: 22 654 92 40
e-mail: unia@uniapharm.pl

Treść ulotki leku Haloperidol UNIA jest dostępna w systemie Ulotka Audio pod ogólnopolskim,
bezpłatnym numerem telefonu: 800 706 848.

Dane o lekach i suplementach diety dostarcza