Ostre WZW D

Zakażenia wirusem HDV zdarzają się na całym świecie, ale najczęściej występują w krajach basenu Morza Śródziemnego, południowych Włoszech, Egipcie, Kenii, Senegalu, Rumunii, azjatyckich republikach byłego ZSRR, Mongolii, Tajwanie, Chinach, Wenezueli i Kolumbii. Do zakażenia dochodzi drogą krwi, drogą płciową oraz przez łożysko lub podczas porodu.

Wirus HDV nie jest zdolny do samodzielnego namnażania, do replikacji dochodzi jedynie w obecności wirusa HBV. Wyróżnia się dwa mechanizmy zakażenia:

  • Jednoczesne zakażenie HBV i HDV – przebieg choroby jest taki sam, jak w ostrym zapaleniu wątroby typu B.
  • Nadkażenie HDV nosiciela HBV – powoduje zaostrzenie przebiegu choroby, w wyniku czego może dojść nawet do ostrej niewydolności wątroby i zgonu.

Rozpoznanie zakażenia HDV stawia się, gdy w surowicy chorego stwierdza się przeciwciała anty-HDV IgM (obecne do 6 tygodni po zakażeniu) lub IgG (zastępują przeciwciała IgM).

Najlepszą metodą zapobiegania WZW D jest szczepienie przeciwko WZW B oraz rygorystyczne przestrzeganie zasad zapobiegania zakażeniom w placówkach systemu ochrony zdrowia oraz w innych miejscach, gdzie może dochodzić do naruszenia ciągłości skóry
(np. salony tatuażu czy gabinety kosmetyczne). Zasady te to m.in. stosowanie jednorazowego sprzętu lub odpowiednie sterylizowanie sprzętu wielokrotnego użytku oraz prawidłowe zabezpieczanie materiałów skażonych krwią lub płynami ustrojowymi.

Konsultacja merytorycznarozwińzwiń

Dr hab. Bożena Walewska-Zielecka, hepatolog