Rokowanie i powikłania niedoczynności tarczycy

Wczesne rozpoznanie i prawidłowe leczenie sprawia, że niedoczynność tarczycy nie prowadzi do pogorszenia jakości życia. Jedynie nierozpoznana choroba lub przerwane leczenie negatywnie odbijają się na życiu chorego i mogą prowadzić do powikłań. Poza tym u dzieci niedobór hormonów tarczycy zaburza rozwój umysłowy, a u osób starszych – zmiany otępienne.

Najcięższym powikłaniem nieleczonej lub źle leczonej niedoczynności tarczycy jest śpiączka hipometaboliczna. Może ona prowadzić do śmierci, szczególnie u osób chorujących również na choroby układu oddechowego czy krążenia. Występuje rzadko, a wywołana może być przez zakażenie (zazwyczaj przez zapalenie płuc), uraz albo przyjęcie niektórych leków (np. amiodaron, czy lit). Objawy śpiączki to efekt obniżonej pracy organizmu - znaczne obniżenie temperatury ciała (do 30C, a nawet 24C), spowolnienie bicia serca, zmniejszenie liczby oddechów, obniżenie stężenia cukru we krwi, ogólne osłabienie, otępienie i osłabienie napięcia mięśniowego. Stan ten leczy się w szpitalu, na oddziale intensywnej terapii, m.in. poprzez podawanie hormonów tarczycy.

Najlepszym sposobem na uniknięcie powikłań jest regularne przyjmowanie odpowiedniej dawki hormonów tarczycy oraz, ewentualnie, innych leków przepisanych przez lekarza.

Niedoczynność tarczycy u kobiet w ciąży

U kobiet ciężarnych niedoczynność tarczycy wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia poronienia, porodu przedwczesnego, anemii, nadciśnienia indukowanego ciążą, odklejenia łożyska i krwotoku poporodowego. Dla dziecka, które korzysta z matczynych hormonów tarczycy przez całą ciążę (są mu one potrzebne m.in. do prawidłowego rozwoju mózgu, płuc i szkieletu), ich niewystarczające stężenie może być przyczyną niskiej masy urodzeniowej, zespołu zaburzeń oddychania i zgonu niedługo po urodzeniu, a w późniejszym okresie – obniżonego ilorazu inteligencji oraz upośledzenia ruchowego.

Konsultacja merytorycznarozwińzwiń

dr n. med. Renata Głowskowska – Koptas, endokrynolog

Przypisyrozwińzwiń

1 Białka, które są produkowane przez komórki układu odpornościowego, limfocyty B, w odpowiedzi na zakażenie. Ich zadaniem jest wiązanie, czyli zakłócanie działania, antygenów. Antygeny to substancje, które „alarmują” system odpornościowy, mogą nimi być np. komórki bakterii lub komórki nowotworowe.
2
Choroba, w której układ odpornościowy organizmu nieprawidłowo identyfikuje własne komórki jako obce, i w ramach obrony wytwarza przeciwciała uszkadzające własne komórki. 

Źródłarozwińzwiń
  • „Interna Szczeklika 2014”.
  • „Postępowanie w chorobach tarczycy u kobiet w ciąży” Endokrynologia Polska, tom 62, numer 4/2011.
  • „Diagnostyka czynnościowa zaburzeń hormonalnych z elementami diagnostyki różnicowej” pod red. prof. A. Lewińskiego i A. Zygmunta, wyd. 1, 2011.
  • „Interpretacja wyników badań czynności tarczycy w codziennej praktyce lekarskiej” prof. M. Ruchała, Medycyna po dyplomie, luty 2013.
  • “Thyroid and Adrenal Disorder” A. Sharma, D. Levy, Rosen's Emergency Medicine 2014, red. John A. Marx, Robert S. Hockberger and Ron M. Walls, Elsevier, rozdz. 128. str. 1676-1692.
  • “Thyroid” M. Kim, P. Ladenson, Goldman's Cecil Medicine, pod red. Andrew I. Schafer, Elsevier 2012, rozdz. 233, str.1450-1463.